×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
En toen volgde er een ziekenhuisopname!

En toen volgde er een ziekenhuisopname!


Ziekenhuis opname.

Hallo iedereen. Misschien hebben jullie het wel gemerkt of juist niet, maar ben afgelopen week niet veel op Yoors geweest. Alvast mijn excuses dat ik niet overal op heb gereageerd, maar probeer het nog wel in te halen. Het volgende was er aan de hand; het was zaterdagavond na de uitzending van wie is de mol toe ik wat krampen kreeg in mijn buik.

Na een dag lang hevige krampen en de inhoud van de maag in een emmer te hebben gedaan heb ik zondag toch maar besloten om de huisartsenpost te bellen. Via het menu kwam er een vriendelijke dame aan de lijn. Nadat ik verteld had wat me mankeerde moest ze even overleggen met de dienstdoende huisarts. Na een paar minuutjes kwam ze weer aan de lijn, hallo meneer de huisarts kan niets voor u betekenen, maar u wordt verwacht op de spoed afdeling daar kunt u zich melden. Nu ben ik bekend in een ander ziekenhuis omdat ik de ziekte van Crohn heb en ben daar al meerdere malen geopereerd. Dus mijn vraag was ook of ik naar dat ziekenhuis toe mocht. Nou ja dat kan wel, maar dan moet u dat zelf regelen, was haar antwoord. Wanneer je ziek bent heb je geen energie om dat zelf te regelen en ik vond mijn klachten niet zo dat ik dan een ambulance nodig had. Dus zijn we maar naar het ziekenhuis in de buurt gegaan. Met dit ziekenhuis heb ik alleen maar veel ellende meegemaakt. Doktoren die met elkaar de strijd aangingen, of niet luisteren wat een verpleger te melden had. Op de spoed aangekomen met een emmer waar opnieuw weer wat maag inhoud inzat, moest ik wachten in de wachtkamer (op spoed). Ik nam plaats en voelde mijn voorhoofd nat worden en de banken tegenover me begonnen te dansen. Ik dacht nou wordt het toch wel een keer tijd dat er iemand komt na een kwartier te hebben gewacht. Mijn vriendin was al een keer naar de balie gelopen en daar zeiden ze dat er zo iemand aan kwam, duurde ook weer een minuut of vijf maar toen ja er kwam iemand. Ze riep mijn naam en ik wou gaan staan maar het was net of mijn benen me niet meer konden dragen. Met een rolstoel werd ik naar een kamertje gereden en op een bed gelegd. De zuster hielp me echt goed en zei, we moeten even uw stoma legen anders is deze zo lek. Met de voortreffelijke hulp van de verpleegster ging dat soepel. Na wat bloedafname en pijnlijk onderzocht te zijn meldt de chirurg mij haar bevindingen. We weten niet wat de oorzaak is en we hebben geen dossier van u. Met de bevindingen van nu en wat u me verteld vind ik uw buik zeer complex en eigenlijk durf ik het niet aan om u te gaan behandelen. Voor nu gaan we u opnemen, krijgt u een infuus en gaan we u morfine geven. We gaan morgen overleggen of u naar het ziekenhuis kunt waar u ook onder controle staat. Waarom bent u daar direct niet naar toe gegaan? Ik vertelde haar dus dat ik dat dan zelf had moeten regelen en om driekwartier tot een uur in de auto te zitten zag ik ook niet zitten. Ze zei nou dat vind ik raar, maar u bent hier met eigen vervoer gekomen? Ja, zei ik, ik moest toch wat. Nadat ik om ongeveer drie uur in de nacht op een kamer werd gebracht, waar nog twee mensen lagen te slapen, viel ik wonderwel met de juiste medicatie toch nog in slaap.

Na een paar uurtjes te hebben geslapen kwam er wederom een vriendelijke verpleegster aan mijn bed. Goedemorgen hebt u ook een beetje kunnen slapen en hebt u ook pijn? Ja ik heb best wel veel pijn vooral krampen. Gelukkig mocht ik extra pijnmedicatie hebben. Nadat ze via het infuus de pijnmedicatie had ingespoten verdween de pijn ook. Als snel kwam er ook een zaalarts die me vertelde dat er overleg was geweest met mijn behandelende arts en dat het voorstel was om een maagslang in te brengen en alles tot rust te laten komen. Ook was het toch wel verstandig om me over te plaatsen naar het ziekenhuis waar ik onder controle sta.

Later die dag werd ik met een ambulance overgebracht. Omdat het ongeveer driekwartier tot een uur rijden is had ik af en toe even een pijnscheut. De chauffeur hield er echt wel rekening mee en reed zo voorzichtig als het kon. Met de ambulanceverpleegster had ik een fijn gesprek tijdens de rit, en ja waar over gaat het dan als ze vraagt wat je hobby is, motorrijden natuurlijk.

Aangekomen in het universitair ziekenhuis was het een chaos er stonden wel acht ambulances. We moesten ons melden op de eerste hulp en sloten aan in de rij, best een beetje raar op een brancard in de rij wachten, maar ja het is niet anders. Na een tijd werd er een kamer aangewezen waar ze me heen brachten op de eerste hulp. en nam ik afscheid van het ambulancepersoneel. Wat waren het fijne mensen. Na weer allerlei onderzoeken werd ik dan naar de afdeling gebracht waar ik zou komen te liggen. Mijn vriendin en haar vader waren intussen ook gearriveerd.

Ik kwam op een twee persoons kamer te liggen, maar op dat moment lag ik er nog alleen….wat best wel fijn was.  Zodra ik weer pijn had, kreeg ik daar medicatie voor. Op mijn rug lag ik naar het plafond te staren, wat een rust heerlijk. Mijn vriendin en haar vader praten rustig met elkaar en ik kreeg er niets meer van mee. Tot er een bijna kalend gezicht met een ringbaardje mijn uitzicht belemmerde. Hoi, ik ben je verpleger vanavond zei hij. Ik kwam iets overeind en weer een enorme steek door mijn buik. Wacht even ik pak even wat medicatie je hebt te veel pijn. Nadat ik weer pijnstilling heb gekregen maakten we kennis. De dagen ernaar had ik steeds minder pijnstilling nodig de artsen die s ’morgens langskwamen zeiden dat ze het een paar dagen aan wilden kijken. Ik was het daar helemaal mee eens en gelukkig ging het steeds beter. Na een paar dagen mocht de maagslang eruit die had geen functie meer het leek erop dat mijn darmen weer begon te werken. Dat merkte ik ook aan mijn stoma die liep constant door wat wel weer een goed teken is. De zaalarts zei; je mag wel weer wat proberen te eten ik zal de voedingsassistent informeren die weet precies hoe ze dit moeten doen. De voedingsassistent zei dat ik het beste met een schaaltje yoghurt kon beginnen. Oké zei ik. Wil je er ook suiker bij? Gretig knikte ik van ja, ik heb u er een extra zakje suiker bij gelegd zei ze met een knipoog. Rustig at ik de yoghurt op met het extra zakje suiker. Later haalde de voedingsassistent het lege schaaltje weer op, zo u bent een zoetekauw? Normaal niet, maar ik moet weer wat op kracht komen, zei ik. Ze lachte en zei, jaja. De volgende dag mocht ik alweer wat brood en s ’avonds warm eten, dat ging allemaal goed. Ik gebruikte ook geen pijnstilling meer.  De dag daarop mocht ook het infuus eruit, wat een genot is dat zeg. Niet constant die infuuspaal meesleuren want ik was al weer aan de wandel gegaan over de afdeling. Ik voelde me redelijk goed en ja door te wandelen begonnen mijn darmen steeds beter te werken. Ook het wassen vind ik lastig als je vast geketend bent aan een infuus.

Ik verveelde me, voelde me niet meer ziek en wilde naar huis weer verder met waar ik mee bezig was had het druk op mijn manier natuurlijk. Alles ging goed en ik dacht op vrijdag onder het bezoekuur dat ik dan wel mee mocht naar huis, het gaat toch goed. Oké ik heb geen kracht, maar dat is geen reden om in een duur ziekenhuis te liggen. Maar dat ging dus mooi niet door, de arts wilde het nog een nachtje bekijken omdat mijn vochtbalans nog niet helemaal op orde was. De volgende morgen, zaterdag, om negen uur zei de arts dat ik wel met ontslag kon. Ik dacht kon ik toch net zo goed gisteren om acht uur met mijn vriendin naar huis gaan. Moest ze nog een keer die reis maken om me op te halen. Ze was er tegen elf uur en om half één was ik weer thuis. Wat het nu geweest is weten de artsen niet. Maar omdat ik een stoma heb, kan het een verstopping geweest zijn. Door de vele operaties heb ik echter ook veel verklevingen en de kans bestond ook dat deze de darmen hadden afgeknepen. Tevens kon stress een oorzaak zijn i.v.m. de ziekte van Crohn. Ik moet er wel rekening mee houden dat het weer terug kan komen, maar dat zien we dan wel weer. Misschien komt het nooit terug. Vind het ook niet echt belangrijk en heb er vrede mee. Ik voel me zeer goed en nu kan ik weer op krachten zien te komen. Op dit moment kom ik nog vaak de man met de hamer tegen, maar dat komt allemaal wel weer goed.

© eric's ervaringen

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Karin van der Straaten
sjonge..t was niet niks. Hopelijk zo min mogelijk van dit soort ellende voor je en ja..k was kijken op je site, gaaf
26-04-2018 08:47
26-04-2018 08:47
Gertiena
Gelukkig ben je nu weer thuis, beterschap verder en fijne paasdagen.
31-03-2018 14:12
31-03-2018 14:12
Beste B. Levensgenieter
Beterschap en Goede Pasen. (mooi motor trouwens)
31-03-2018 12:54
31-03-2018 12:54
Catrine-DeMew
Je hebt heel wat mee gemaakt. De ziekenhuizen hebben wel hun best gedaan. Dat zelf moeten regelen is wel raar net als spoed
28-03-2018 06:35
28-03-2018 06:35
1960-1980
Wat een ervaringen. Spannend ook als ze niet precies weten wat het is. Maar gelukkig gaat het weer beter met je!
26-03-2018 09:10
26-03-2018 09:10
Schorelaar
Ik had al op je pagina gekeken of ik iets gemist had. Fijn dat het weer goed met me gaat. Rustig aan, pas goed op jezelf.
25-03-2018 12:30
25-03-2018 12:30
Fijn dat je je weer goed voelt. Wat een toestand. Dat je op eigen kracht naar het ziekenhuis moest vind ik diep triest. Moet niet mogen. Er had van alles kunnen gebeuren. Maar ja, het is gelukkig achter de rug. Ik hoop dat je snel op kracht komt. Maar ik denk dat dat wel goedkomt. Beterschap.
24-03-2018 12:42
24-03-2018 12:42
Gerrit112ph
Was me niet opgevallen omdat ik zelf ook even te druk had met andere dingen. Maar wat een verhaal. Heel veel sterkte en beterschap
23-03-2018 23:22
23-03-2018 23:22
Roodkapje
Wat een toestanden allemaal! Gelukkig een lieve verpleging, maar die huisartsen begrijpen echt niets van mensen met een darmziekte of /en stoma. Ik heb ook een stoma, de ziekte van crohn en collagene colitis. Ik snap je verhaalhelemaal. Sterkte
23-03-2018 22:04
23-03-2018 22:04
'Klein'
Wat ik vaak slecht vind is hoe je vervoer naar het ziekenhuis wordt geregeld en naar welk ziekenhuis! Er wordt vaak vanuit gegaan dat je zelf wel kunt rijden of zo... Maar goed, het belangrijkste is dat je weer opknapt! Van Harte Beterschap gewenst!
23-03-2018 20:20
23-03-2018 20:20
Marc
Wat een verhaal Eric, zal ook soms best even angstig geweest zijn. Wordt er nog verder onderzocht wat het eventueel geweest kan zijn? Voor nu, veel sterkte gewenst en weer goed op krachten komen!
23-03-2018 15:42
23-03-2018 15:42
Ingrid Tips en meer
Het was me zeker opgevallen! Goed herstel gewenst!
23-03-2018 12:39
23-03-2018 12:39
DiaantjesLife
Jeetje, wat heftig toch wel en dan ook nog zolang in het ziekenhuis gelegen. Wel heel goed dat je echt serieus genomen bent, want je hoort daar helaas ook heel veel ellende over. Gelukkig ben je weer thuis en ik hoop voor je dat het niet weer gebeurt. Tja, Crohn is niet zomaar iets en met een stoma moet je zeker voorzichtig zijn. Kom lekker tot rust en we gaan vanzelf je verhalen weer lezen, fijn dat je er weer bent!
23-03-2018 11:27
23-03-2018 11:27
Karin van der Straaten
Sjonge, niet niks geweest dus...fijn dat j weer naar huis kon gaan en nu maar hopen dat de rust veel zal helpen. sterkte
23-03-2018 11:26
23-03-2018 11:26
Albert van den Berg
Zo je hebt het flink voor je kiezen gehad, rustig bijkomen nu. Mensen zijn meestal aardig en behulpzaam, het systeem is alleen kl..... tegenwoordig. Troost je, hier in Portugal bij het universitair ziekenhuis bij spoed binnen komst wordt er eerst triage gedaan, soms staan er wel 30-50 brancards. Meestal worden de mensen overgelegd op een ziekenhuisbed omdat de ambulance niet kan wachten. Soms is het daar kreun en steunen, wachttijden van een paar uur zijn geen uitzondering. Mijn darmen zijn ook een probleem, stuk dikke darm er tussen uit en dankzij een erg goede chirurg geen stoma terwijl die wel afgetekend was op mijn buik. Ben hem nog steeds dankbaar.
23-03-2018 10:25
23-03-2018 10:25
Sonja
Heftig dat is allemaal niet niets geweest, ik hoop dat je verder goed opknapt en ben blij dat je er weer bent!
23-03-2018 10:20
23-03-2018 10:20