×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Mama

Mama



Als ik bezig ben met het schoonmaken van de slaapkamer zie ik sterretjes voor mijn ogen. Ik denk aan de inspanning die ik lever, boven mijn hoofd tillen en onder het bed stofzuigen. Dan weet ik dat het verstandiger is me er even bij neer te leggen. De radio meldt dat het vier uur is.


Als ik een half uurtje later mijn ouders bel om te vragen hoe het is, wordt de huistelefoon niet beantwoord. Het is normaal gesproken tijd om met het eten bezig te zijn dus vind ik het vreemd. Ook beide mobiele nummers worden niet ogenomen.


Weer vier uur later heb ik mijn vader aan de lijn. Buiten adem vertelt hij dat mama die middag om vier uur buiten westen is geraakt. Ze zijn naar het ziekenhuis gegaan en uit een CT-scan bleek het om uitzaaiingen in de hersenen te gaan. Ze ligt er nu in elk geval nog tot donderdag, wanneer een MRI meer duidelijkheid moet bieden over de te bewandelen weg.


In 2002 is bij mijn moeder kanker geconstateerd. Eerst een knobbeltje, wat werd weggesneden. Toen wat plekjes elders op haar huid, die konden worden behandeld. Al snel een eerste chemo, maar zeker niet de laatste. Bestraling op bestraling en controle op controle. Van huid naar lymfe, van lymfe naar longen en van longen nu dus in haar hoofd. Een oedeem beschermt het gebied rond de hersenschors en de cellen zitten daar weer tegenaan.


Intussen heeft zij gekozen voor kwaliteit van leven. Daarmee doet ze het al twaalf jaar. Ik heb ervoor gekozen dicht in de buurt te werken om de nodige (mantel)zorg te kunnen leveren, maar af en toe leek het wel onnodig. Mijn moeder heeft naar Nieuw-Zeeland gereisd om haar beide zussen op te zoeken. Zij is bij een zangkoor gegaan ‘Uit Volle Borst’ voor mensen met kanker en hun naasten. Lezen over haar ziekte doet zij niet graag, maar daarbuiten verslindt zij een boek per dag.


Zeker tijdens een behandeling is haar gestel zwak. Om er daarna sterker uit te komen. Zij noemt zichzelf een vechter, en heeft drang tot verder leven. Al was het maar om haar eigen moeder te overleven, die van de week 91 is geworden. Om haar kleinkinderen te zien opgroeien, een tweeling van net zes maanden oud. Om in haar tuinhuisje te kunnen zitten, wat op dit moment nog in elkaar gezet moet worden. Plannen genoeg, vol levenslust.


Tegelijk zegt zij zichzelf niet voor de gek te willen houden. Al zoveel tegenslagen overleefd en nu dit weer. Om moedeloos van te worden, en de tranen schieten simultaan in onze ogen. Ze ziet er goed uit, mede dankzij een infuus met medicatie en bijvoeding. Tien keer per dag komen verschillende zusters en broeders evenwichtstestjes met haar doen. Ze checken, ook gedurende de nacht, of mijn moeder nog wel weet welke dag het is, wie de koning is en waar zij zich bevindt.


Ik ga straks weer op bezoek. En morgen weer. En als zij na de scan niet naar huis mag, zit ik er overmorgen weer. Mijn moeder is begonnen met plannen. Dingen waar ze de afgelopen twaalf jaar geen tijd voor heeft gemaakt. Een uitvaart bijvoorbeeld, en het leven na het hare. Stom noemt ze zichzelf, maar ik begrijp het wel. Uitstellen tot morgen is ook een zekerheid voor jezelf inbouwen. Deze dame is nog lang niet van plan uit te stappen. Toch willen artsen daarover meer weten en ook het onderwerp euthanasie komt voorbij. Voors en tegens afgewogen is een verstandige keuze snel gemaakt.


Ik houd al twaalf jaar rekening met het feit dat iedere dag de laatste kan zijn. Ben emotioneel in positieve zin. Kan enorm genieten van mijn moeder, en word ook wel eens moe van wat ze vertelt. Een lichamelijke achteruitgang, vermagering of minder goed functioneren van een arm of been, haaruitval; het is allemaal te doen. Je moeder te zien kampen met een bedreiging voor haar hersenen is een ander verhaal. In mijn slaap zie ik rare beelden. Dromen die ik niet kan en wil plaatsen. Onderbewust angstig voor een telefoontje, blij dat het een ochtend is zonder gemiste oproep. Toen ik mijn ogen net open had, belde ze. Of ik haar leesbril mee wilde nemen. En een puntenslijpertje voor haar oogpotlood. Tuurlijk mam!

 



Bodycoach
die kanker is een vreselijke ziekte
11-09-2017 14:27
11-09-2017 14:27 • 1 reactie • Reageer
Erwin Daniëls
Heb je 'Wat heb je het haar er mooi af' al gelezen?
11-09-2017 20:54
11-09-2017 20:54 • 1 reactie • Reageer
bamboehart
mooi om te lezen, mijn moeder was nierpatiënt met alle aftakelingen die erbij horen ben zo blij dat ik haar heb kunnen verzorgen.
18-10-2015 09:41
18-10-2015 09:41 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Wat een openhartige blog. Respect. Hopelijk is moeder nog lang in jullie midden.
16-10-2015 11:27
16-10-2015 11:27 • Reageer
ka4fr
Erwin, wat een mooi verhaal. En wat een mooie sterke vrouw is je moeder!
Ik vind het prachtig hoe jullie omgaan met zo´n nare ziekte. Ik hoop dat jullie nog lang kunnen genieten van elkaar.
15-10-2015 18:51
15-10-2015 18:51 • Reageer
Wendy
Je moeder ben er zuinig op
14-10-2015 14:33
14-10-2015 14:33 • Reageer