×

Yoors


Inloggen
×

Yoors














#

0 volgers
notifications_noneadd
Niet bepaald swingend

Niet bepaald swingend


Vanwege werkzaamheden in de nabije omgeving kom ik regelmatig bij mijn ouders over de vloer. De keukentafel een leestafel, mijn moeder eraan. De veertiendaagse voorraad op stapel en een eerste exemplaar nagenoeg een gelezen boek. Radio 2, later 5, op de achtergrond en in opperste concentratie tot het eind van ieder hoofdstuk met als eindresultaat een gesloten boek. Groeten door aan te schuiven met koffie of thee. 'Is het wat?' met een wijsvinger op de tekst. Vaak wel. Een uitgebreid  verslag van eerder gelezen werk en daar werk van gemaakt om zo met de beschrijver mee te lezen en leven. Van die en die film, met die en die muziek, en dat was dan weer een tijdgenoot van die en die, daar en daar. Het verhaal volgt, met of zonder plot en een steevaste belofte dat ik het wel mocht lezen als zij het uit had. Soms niet. Een minimaal verslag van eerder gelezen werk of veelbelovend aanstormend en opkomend literair talent. Toch niet weggelegd maar nauwelijks door te komen. Eenmaal begonnen moest het uit.

Als ik al een boekentip ter harte nam, las ik het werk vluchtig of vergat na enkele dagen dat ik ooit begonnen was. Slechts een handvol herinneringen aan tweemans enthousiasme over een onverwachte twist of voorspelbaar verloop. Die herinneringen zijn overigens niet te onderschatten. Altijd over humor, taalgebruik, absurdisme bovendien. Precies de opvoeding, compleet met onvermijdelijke generatiekloof. Carmiggelt wel, Zwagerman niet.

Dit was waarschijnlijk zo'n 'mwah'. Zadie Smith heeft zichzelf al bewezen maar Swing Time verbleekt bij White Teeth. Hoewel gecharmeerd van woordkeus en vlotte pen, is het boek lijvig zonder dit inhoudelijk te evenaren. Traag als dikke stroop, rolbevestigend, beschrijvend, generaliserend. De schrijfster heeft eigen herinneringen gemengd met geleende. Verse en die uit een grijs verleden. Op locatie, dan wel in de Westerse wereld, dan wel ver daarbuiten. Onderweg, maar zonder te weten waarheen. Een aardig verhaal met de nodige historische verwijzingen.

Ik heb voor de gelegenheid een vulpotlood aangeschaft. Nooit schrijven in boeken, tenzij je het weg kunt vlakken. Bij onbekende woorden raadpleeg ik later een woordenboek en namen zet ik in een zoekmachine om de verwijzingen te vatten.

'Superb, breatthtaking en brilliant' zoals de lovende woorden op de voorkant van het boek luiden, zijn geen termen die ik voor de hand vind liggen als beschrijving van mijn bevindingen. Bij het bladeren bekruipt me de gedachte dat uitlezen de enige optie is om dit naast me neer te kunnen leggen. Eén troost; mijn volgende keus is zeker een betere.

Word lid en beloon de maker en jezelf!




jolandemooij
Hindergroen van Martine Bijl kan ik wel aanraden.
01-03-2018 00:27
01-03-2018 00:27 • Reageer
Hans van Gemert
De laatste zin zegt alles!
21-01-2018 13:27
21-01-2018 13:27 • Reageer