Ongeluk

Ongeluk


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ik wil mijn verhaal graag met jullie delen.

Ik heb in juni 2015 een ongeluk gehad met een paard.

Het begon allemaal heel onschuldig. De eigenaar vertelde mijn dat het paard soms een zwarte waas kreeg en uit reactie zou hij gaan rennen. Zij vertelde dat het paard al 4 maanden netjes braaf zijn rondjes liep tijdens de training. De eigenaar wilde graag dat ik op haar paard zou stappen omdat volgens haar ik zo leuk kon rijden (de eigenaar gaf mijn les op mijn verzorgpaard, hiervoor met mijn eigen paard fanatiek geweest in de dressuurmatige wedstrijden.) Na een paar keer afwijzen dat ik het niet zag zitten ivb mijn studie. Maar toch na paar keer aangeboden gekregen dacht ik "vooruit dan maar 1keer" dit had ik dus niet moeten doen. De eigenaar heeft het paard voor gereden voordat ik opstapte. Links en rechtsom ging allemaal goed, links om galopperen ging heel relax tot ik draaide om op de rechterhand te galopperen. Het paard nam wat grotere galop passen waarop ik tegen de eigenaar zei "wat galoppeerd hij snel?" Voordat ik het wist schoot het me te binnen en wist ik dat het paard ineens zou omdraaien bij het hek. Ik ging mij verzitten en mijn lichaam draaide meer mee zodat ik zijn balans eruit kon halen met mijn zit. Ik dacht dat het zou werken omdat het paard toch mijn kant op ging waar ik heen wouw, maar helaas net voor het hek vloog het paard de andere kant op waarop ik dus mijn evenwicht verloor en afvloog. Ik voelde me schuiven tegen de onderste lat van de bak. Ik had op dit moment geen pijn. Toen ik recht op ging zitten stond mijn arm heel raar (je hand naar je kin toe) ik kreeg mijn arm niet recht !

Uit schrik wilde ik gaan staan. Toen ik rechtop stond kwamen er zwarten vlekken voor me ogen waarop ik snel weer ging zitten en dus ging beseffen dat ik per direct naar de 1ste hulp moest gaan. Met de eigenaar van het paard ben ik stukje bij stukje wezen lopen naar de auto. Toen we in de auto zaten heb ik mijn ouders eerst gebeld en het verhaal verteld dat ik even naar de eerste hulp was. Mijn moeder reageerde nuchter met daarop " moet je nu gelijk gaan rennen naar de eerste hulp?" Mijn vriend heb ik daarna gebeld die reageerde verbaasd en dacht dat ik een grapje maakte. Bij aankomst in het ziekenhuis zag de mevrouw van de eerste hulp zij verwees mijn gelijk door naar achter (waar gelijk een arts zo komen)

Eenmaal op een bed kwam er een verpleegster die vertelde mij dat ik paracetemol moest in nemen om een spiegel op te bouwen voor de pijn. Ik was verbaast want ik had geen pijn, maar goed ik luisterde en nam toch maar de paracetemols.

Na lang wachten kwam de arts. Lichamelijke controle (rug,nek,benen) nattuurlijk had ik pijn ik had een flinke blauwe plek op me stuitje. Maar dat was draagbaar pijn. Arts wilde een foto van me schouder en bovenarm.

Bij de radiologie schrokken de broeders heel erg. Ik vroeg wat er te zien was en of het ernstig zou zijn. De broeder wilde de foto laten zien maar mocht geen concrete informatie geven. Bij het zien van de foto zag ik een gebroken schouder/bovenarm.

Bij terugkomst op het bed kwam de arts. Hij vertelde dat ik een gecombineerde breuk heb opgelopen en dat ik geopereerd moest worden door een trauma team. De arts stuurde mijn naar huis met medicatie. Zoals je zelf kan bedenken was dit een vreselijke nacht met ongelofelijk veel pijn.

De dag erop begon de ellende. Ik begon met overgeven en kon de pijn niet meer verdragen. Mijn moeder belde het ziekenhuis om verhaal te halen. Het ziekenhuis vertelde dat ik mijn spullen moest pakken en dat ze me zouden opnemen.

Eenmaal in het ziekenhuis was ik blij en gerust gesteld. Ik kreeg wat pillen voor de pijn en de misselijkheid. Helaas werkte de morfine nauwelijks en vroeg ik geregeld om meer pillen of drankjes voor de pijn. Ik zat gemiddeld in 24 uur op 80 mg morfine met daarbij paracetemol om de 4 uur en dan nog eens pillen voor de misselijkheid.

Na twee dagen kwam er een arts naar mijn toe dat ik naar huis moest omdat ze nog niet zouden opereren. Mijn moeder belde ik huilend op omdat ik het niet zag zitten, ik had z'n pijn en wilde in het ziekenhuis blijven. Mijn moeder is gekomen naar het ziekenhuis en heeft een gesprek gehad met de arts en de zusters op die afdeling. Gelukkig mocht ik blijven na dat gesprek. Sommige zusters waren heel aardig en sommige waren wat nors.

Na 5 dagen ziekenhuis was het eindelijk zo ver "ik was zo blij voor een operatie dat de pijn maar weg zou zijn " bij de voorbereiding mocht ik kiezen voor een blokverdoving of een pilletje. Ik vroeg aan de artsen wat het verschil zou zijn. De arts vertelde dat een pilletje niet lang werkt en een blokverdoving langer werkt na de operatie. Ik dacht nouja dan maar een blokverdoving. Dit was voor mijn verschrikkelijke ervaring, er ging een naald in me nek die een zenuw opzoekt vervolgens krijg je een stroomschok. Mijn hele lichaam ging op en neer. Zelfs mijn gebroken arm kon ineens bewegen. Na dit was gedaan mocht ik naar de operatie zaal.

De operatie heeft erg lang geduurd. Ze hebben wat schroeven en 1 grote pin in mijn boven arm /schouder gezet. Na de operatie mocht ik die zelfde dag nog naar huis. Hier was ik blij om dat ik thuis lekker kon revalideren. De arts gaf mijn morfine mee dit moest ik innemen als ik pijn zou hebben. Daarbij de misselijkheid pillen en de paracetemols die ik moest blijven slikken.

Eindelijk thuis. Ik lag veel te slapen en moest 6 weken in een sling lopen en zitten. De eerste paar nachten waren verschikkelijk veel met veel pijn. De pijn werd minder en ik dacht dat ik geen morfine meer nodig zou hebben. Maar helaas kreeg ik afkick verschijnselen toen heb ik de dokter maar even gebeld hij vertelde dat ik moest afbouwen. Dit had het ziekenhuis niet gezegd, waarom weet ik niet?

Na 6 weken op controle bij de chirurg mocht ik eindelijk de sling af en alles weer doen. Toen de sling afwas begon het besef van mijn ongeluk en trauma. Ik kon mijn arm niet gebruiken, ik voelde niks meer. Eenmaal bij de fysio hebben we er een half jaar over gedaan om mijn mobiliteit en kracht weer terug te kunnen krijgen. Ik voelde me in die tijd niet goed ik had overal hulp bij nodig. Toen ik eigenlijk weer normaal functioneerde begon ik steeds vaker last te hebben en had ik vaak veel pijn en moeite met de bewegingen vanuit mijn schouder.

Nu na 1jaar en paar maandjes heeft de chirurg en de fysio besloten om de pin en schroeven eruit te halen.

Ik was blij maar ook bang voor weer een operatie. Ik ben bezig met werken en leren waar ik nog een jaar de tijd voor heb voordat ik mijn diploma heb. Toch maar besloten om het snel te doen, de chirurg vertelde dat ik 1 week last zou hebben en erna weer zou kunnen werken.

Ik mocht 18 januari 2017 de operatiekamer weer op. Nattuurlijk was ik zenuwachtig maar wilde de pijn niet meer. Bij aankomst op de dagbehandeling kreeg ik uitleg. Na de uitleg namen ze mij mee naar de voorbereiding van de operatie zaal. Hele lieve zusters die mijn goed gerust stelde. Na 20 minuten werd ik naar de operatie zaal gereden en kwamen alle artsen zich voorstellen. Ze legde alles uit wie wat doet en wat ze zouden doen. We hadden afgesproken dat ik geen verdoving zou krijgen omdat mijn eerste operatie de verdoving een slechte invloed op mijn had achtergelaten.

Bij het wakker worden had ik iets in mijn neus en voelde ik mijn arm niet. Ik riep paniekerig de zuster omdat ik wilde weten wat er aan de hand was. De zuster vertelde dat ze mijn pin er niet makkelijk uitkregen en ze me de een blokverdoving hebben gegeven omdat ze nogal moesten trekken. Ik dacht oké als de pijn maar weg is.

Nu zijn we 2 a 3 weken verder en kan ik nog steeds niks met mijn arm. De fysio begeleid mijn goed. Maar de kracht en mobiliteit is weer weg. Mijn opleiding staat stil en alle gebeurtenissen komen weer terug.

Nu ik dit in grote lijnen heb verteld hoop ik dat ik wat meer rust voor mijn zelf kan vinden en dit een plek kan geven. Ik geef me zelf nog steeds de schuld dat ik op het paard ben gestapt.

Wel ben ik met me vriendin samen weer het vertrouwen gaan opbouwem om toch weer fanatiek de dressuurmatige wedstrijden in te kunnen gaan met haar paard. Ik heb veel angst kunnen omzetten maar er zijn toch nog momenten dat ik angstig ben




Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.8 / 5 (6 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Jeetje wat heftig allemaal zeg! Veel sterkte!
| 22:34 |
Nou meis, wat een verhaal zeg!
En natuurlijk komen die heftige periodes nu weer hard terug, dat is logisch na wéér een operatie.
Knap hoe je je er doorheen slaat en dat je toch weer de durf hebt gevonden om op een paard stappen. Respect meid!
Kop op, je bent een kanjer. Je kunt het!
| 22:11 |
Phoeee dat is wat.
Sterkte met revalideren.
| 21:56 |
Zo wat een verhaal zeg maar de eigenaar heeft het flink verknald en heeft het verkeerd aangepakt
| 21:13 |
Ja de eigenaar dacht dat het paard het niet meer zou doen.
Maar ze is wel erg geschrokken na mjn ongeval. Kwam ook elke dag in het ziekenhuis langs en zat ook huilend naast me aan het bed dat ze het zo erg vond.
Tegen mjn moeder zij ze ook huilend dat ze het zo erg vond en dat zij haar kind een trauma heb bezorgd .

Maar goed ik ben vrijwillig opgestapt dit had iedereen kunnen gebeuren. Ben gewoon ongelukkig gevallen . Probeer ik mezelf maar intespreken
| 21:23 |
Ja wat moet je anders he maar beterschap en doe het rustig aan
| 21:57 |
Ja ga me best doen. Nu thuis in de ziektewet is ook niks .
| 22:02 |
Nee is zeker niks
| 09:19 |
Dat is een heel heftig verhaal. Sterkte met alles!
| 21:07 |
Lieverd toch wat erg! STERKTE...
Het is niet jouw schuld. De eigenaar had beter moeten inschatten of je het zou kunnen uit zitten of niet.
Ja het is om maar even zo te zeggen ruk dat dit jou over komt maar dit had elke ruiter of amazone kunnen over komen.
Zo dacht ik een paard zadel mak te maken wat ik al jaren deed ging goed alles op schema en de eerste x zonder longeren er op was fout.
Dat had ik nooit moeten doen. Mijn schuld? Nee, dat paard had een kronkel.
Dus geef jezelf niet de schuld dat helpt voor helemaal niets.
Accepteer dat het fout is gegaan. x
| 20:58 |
Dat is inderdaad waar.
Eigenaar heeft het paard laten onderzoeken en is per direct in training gegaan bij een amazone die probleem paarden rijdt. Zelfs zei heeft er paar keer naast gelegen.
Paard is inmiddels verkocht omdat de verzekering geen toestemming gaf op inslapen. Paard is ind levensgevaarlijk voor iedereen.
| 21:01 |
Dat bedoel ik dat soort paarden zijn er helaas ook ;-)
| 21:18 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen