Geheim: Elke schrijver is jaloers.

Geheim: Elke schrijver is jaloers.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Elke schrijver is jaloers of beter gezegd: de meeste schrijvers. Op de paar die het kunnen maken om hele dagen, weken, ja zelfs maanden ongestoord te wijden aan hun belangrijkste taak: schrijven.


Rond haar huisje tussen de bomen, zwerft ze dagelijks uren mijmerend rond. Staat ze soms even stil bij een paddenstoel, tuurt naar de boomtoppen opzoek naar de eigenaar van het gouden keeltje dat haar verblijdt met zijn gekwetter of strijkt neer op een stukje gras om diepe teugen inspiratie tot zich te nemen terwijl ze aan een madeliefje ruikt. Elke stap brengt haar dichter bij het verhaal dat in haar huist. Dan, als ze een belangrijke plotwending zo helder voor zich ziet dat het voelt of ze het altijd al wist, versnelt ze haar pas om haar personages spoedig aan de hand te kunnen nemen in hun reis. Een kommetje met chocolade rozijntjes staat al klaar op haar notenhouten bureau. Met één druk op de knop ontwaakt haar laptop. Net als haar vingers de eerste woorden raken, komt haar liefste thuis. Na een warme zoen, maakt hij een kopje thee voor haar en zet de tuindeuren wijd open, precies zoals ze dat het liefste heeft. Een open verbinding met de bron... Het is haast of ze het verhaal kan horen stromen. In één klap doet zij haar ogen open en ziet langs de berg wasgoed naast haar bed dat het stroomt van de regen. Het klettert op haar balkonnetje zeven hoog. Ze geeft haar wekker een klap. Half acht, had ze echt een half uur door het gepiep heen geslapen? Met één been hinkend in een spijkerbroek die ze in de haast van de berg wasgoed heeft gegrist, neemt ze zich voor na haar werk niet meer tot zo laat door te schrijven. Ze moet tenslotte ook genoeg slapen. De droom van deze nacht smaakt trouwens naar meer. Jammer dat ze zich de plotwending niet meer kan herinneren.


Ze zijn er, de schrijvers die elke dag uren kunnen mijmeren en schrijven. Het overgrote deel van de schrijvers doet dit echter náást een vol leven van ander werk, al dan niet voor een baas en/of het zorgen voor kinderen. Op de wc op kantoor krabbelen ze soms snel een zinnetje, dat door de korte pauze in hun opkwam, op een velletje wc-papier. Thuis, als de kinderen in bed liggen en er eindelijk tijd is, is het vechten tegen de behoefte aan ontspanning en aan tijd met de partner. Het eerste uur verschijnt er geen letter op het beeld omdat het hoofd eerst leeg moet raken van de dag voor het zich kan vullen met het verhaal. Partner die toevallig langs loopt, werpt een licht geïrriteerde blik op de facebook pagina van de schrijver. Met geluk zegt de partner niets en bereikt de schrijver laat in de avond het punt dat het gaat stromen om algauw in slaap te vallen en midden in de nacht wakker te schrikken - met een qwerty afdruk op de linker wang - van een ongeruste partner die de kamer in is gelopen en checkt of schrijverlief nog ademt.
Voor hen die verlangen naar een paar dagen rust om te kunnen werken aan hun boek, zijn er schrijfvakanties. Vakantie om aan je werk toe te komen dus. En dan is het afwachten of je boek, - als het al uitgegeven wordt, want goed schrijverschap of niet, garantie is er nooit - genoeg op zal brengen om die vakantie er uit te halen. De procenten van de opbrengst die naar het ploeterende brein vloeien zijn nu eenmaal niet om over naar huis te schrijven. Maar als je boek pas over tien jaar af is, verkleint dat de kans aanzienlijk om ooit zo'n schrijver te worden waar anderen jaloers op zijn. Schrijver, een droomberoep...

Dit lezende schrijvers, ik ben benieuwd hoe jullie het doen. Hoeveel tijd hebben jullie om te schrijven en op wat voor momenten lukt dat het beste? Kunnen jullie gelijk schakelen van een drukke dag, naar het werken aan je boek of column of zijn jullie soms één van die schrijvers om jaloers op te zijn? Hebben jullie tips? (Voor als mijn kinderen dit ooit lezen: natuurlijk zijn jullie het allerbelangrijkste en mag iedereen jaloers zijn dat ik jullie moeder mag zijn. Ik hoop alleen deze eeuw nog te bevallen van jullie papieren broertje.)



www.evalouise.nl




 


Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.7 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Schrijven is een eenzame beroep. Ik denk dat jaloers zijn karakter verbonden is.
Leuke post.
| 23:41 |
Klopt wel hoor, ik zou willen dat ik zoveel tijd had.
| 15:32 |
Schrijven echt schrijven, ik heb er nooit genoeg tijd voor, altijd een kop vol ideeën die dan na geruime tijd weer verdwenen zijn, misschien als ik op pensioen ben ooit, maar niets moet
| 22:22 |
Mooie blog. Ik schrijf geen boeken, hou het bij een blog zo nu en dan. Ik heb mijn 40 jarige loopbaan zo veel rapporten en beroepsschriften moeten schrijven, dat ik er een beroepsdeformatie aan heb overgehouden: Als ik iets zou schrijven wat niet 100% met de waarheid overeenkomt (en dat moet je m.i. als schrijver kunnen doen) zou ik het gevoel hebben te zitten frauderen.
| 19:46 |
Dank!
| 10:41 |
true. Neem je ook een kijkje op mijn blogs?
| 10:08 |
Ga ik doen!
| 10:39 |
Genoten... En zo waar. Op dit moment hou ik het vooral bij een wekelijks blog en dan meer dan wat minder gedichten... Weet niet waar ik de tijd moet vinden aan een roman te schrijven.

Dan heb ik nog niet eens van die kleine handenbindertjes rondlopen.
| 19:47 |
Elke week een stukje is ooit samen een heleboel :) Maar ik zou willen dat het veel sneller kon...
| 20:03 |
Ik heb geen baan, dus kan mijn tijd zelf indelen. Vooral in de ochtenden schrijf ik en vaak 's avonds ook nog even. Nieuwe ideeën die ik door de dag wel krijg, schrijf ik snel even kort op in een memo blokje..
| 21:17 |
Fijn dat je dat zelf in kunt delen. Voor ingevingen gebruik ik vaak notities in mijn mobiel.
| 09:11 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen