Mijn verhaal

Mijn verhaal


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Hoi! Een tijdje geleden ben ik begonnen iets te schrijven en ik ben best benieuwd of jullie het wat vinden. Ik hoor graag jullie reactie!


Maandag 5 september, de eerste schooldag. Met haar oortjes in, haar zwarte haren voor haar ogen en zwarte lippenstift op, loopt Larissa door de gangen. Ze zat nu in de examenklas, het laatste jaar op deze school, hopelijk. Eerst moet ze nog zien te slagen, en dat valt niet mee, niet met deze zware last op haar schouders. Larissa weet dat ze in januari drie weken school zal gaan missen, iets wat in het examenjaar niet erg gunstig is. Niemand weet dit nog, en dat moet voorlopig zo blijven. Voor de buitenwereld lijkt Larissa een meisje zoals ieder ander, maar Larissa weet wel beter… Zelf zou ze het liefst nu al weg gaan, gewoon weg. Naar Tilburg, daar verder studeren, aan de Rock Academy, maar hoe kom je daar zonder diploma? Hoe kom je ergens zonder diploma? Gelukkig heeft ze vandaag maar een paar uur les, geen nare pauzes vandaag.


Ik was 15 jaar oud en kreeg voor het eerst een vriendje. Het was heel fijn om samen te zijn, maar naarmate we langer samen waren, begon hij zich steeds meer aan me te ergeren, hij maakte het uit. Ik brak, ik was 16 jaar oud en voelde me alsof ik van een klif af werd geduwd. Mij werd verteld dat ik sterk genoeg was om hem te vergeten en verder te gaan met mijn eigen leven, zonder hem, zonder Noud. Doordat ik altijd al veel acteer, kon ik iedereen laten geloven dat het prima met me ging en dat ik helemaal over hem heen was. Dat deed ik ook.


Vanavond gaat ze repeteren met haar band, dat is fijn, want een beetje afleiding kan Larissa prima gebruiken. Larissa drumt al vanaf haar tiende, eerst wilde ze altijd zingen, maar ze houd zichzelf liever op de achtergrond en juist nu is ze ontzettend blij met deze keuze. Over 3 maanden treden ze op en vanavond worden er plannen gemaakt om meer optredens te gaan doen in januari en februari. Larissa praat half mee, laat al doorschemeren dat ze dat liever niet doet, maar zegt weer niets.


Vroeger had ik een band met Noud. Als ik nu met mijn band oefen, is dat enerzijds fijn, ik oefen mijn hobby uit en ben met vrienden, maar anderzijds doet het me steeds weer denken aan die fijne tijd en dat doet pijn. Fijne herinneringen zouden toch fijn moeten zijn? Waarom zijn ze dat bij mij niet? Ik word er alleen maar verdrietiger van, terwijl het nu al een jaar uit is… Misschien moet ik vanavond nog iets innemen, om me beter te voelen.


Ze knallen de oefenruimte uit en dat lucht ontzettend op voor Larissa, ze vind het heerlijk om te drummen als ze verdrietig is. Zeker als haar band dan ook nog goed presteert, is dat een goede uitlaatklep. Maar dan moet ze naar huis, alleen. Ze moet nog een half uur naar huis fietsen, een half uur waarin ze alleen is en kan doen en laten wat ze wil. Larissa gebruikt af en toe wat, net genoeg om zich beter te voelen en net te weinig om verslaafd te raken. Als ze naar huis fietst gaat haar tella. ‘’Tommy’’. Larissa neemt op, ze weet dat ze dat beter niet kan doen, maar wat kan er nou gebeuren?


Toen Noud het net uitgemaakt had, wist iedereen hoe ik me voelde. Nu niet meer, ik verberg alles voor iedereen, behalve voor Tommy. Hij doet zo lief en geeft me het gevoel dat ik belangrijk ben, een gevoel dat ik lang niet heb gehad. En ja, ik weet wat er de vorige keer dat ik bij hem was gebeurde, en de keer daarvoor… en daarvoor… en daarvoor… Maar hij luistert tenminste naar me en weet hoe ik me voel.


Tien minuten later staat ze bij Tommy op de stoep. Ze belt aan, Tommy doet snel open en laat haar binnen. ‘’Wil je iets drinken?’’ vraagt hij, Larissa schudt nee. Ze gaat op een stoel zitten, de TV staat nog aan, er zijn videoclips met half blote vrouwen te zien. Tommy komt binnen met één glas cola, Larissa lacht voorzichtig, en nep. Hij gaat op de bank zitten en kijkt naar Larissa, in zijn blik verraad hij al wat hij van plan is. ‘’Hier heb ik dus geen zin in,’’ wil Larissa zeggen, maar ze durft niet, over 4 maanden gaat ze weg en is ze overal vanaf. ‘’Kom je niet naast me zitten?’’ vraagt Tommy, Larissa durft geen nee te zeggen, dus doet wat hij zegt, en daar gaat het alweer mis.


Elke keer als ik bij hem ben, wéét ik dat het niet goed is, wéét ik dat ik beter gelijk naar huis had kunnen gaan, maar steeds weer ga ik toch naar hem toe. Ik weet dat hij me weer zal verkrachten, dit wordt dan de negende keer… En ja, toen hij zijn cola bijna op had, zette hij zijn glas op tafel en zoende me, eerst zachtjes op mijn lippen, daarna harder en in mijn nek. Hij wilde mijn shirt uittrekken, het lukte niet doordat ik tegenwerkte, dus koos hij de harde aanpak, hij scheurde het kapot. Het schoot gelijk door mijn hoofd, ik moest dat shirt mee zien te nemen, dit is bewijsmateriaal! Ineens schoot er een heel scenario door mijn hoofd, morgen zou ik naar de politie gaan en alles vertellen, hoe hij me zo ver had gekregen dat ik hem vertrouwde, hoe hij misbruik maakte van de situatie, hoe hij me vastbond, hoe hij me pijn deed, alles. Tommy zou jaren de gevangenis in gaan en ik zou geen zorgen meer hebben. Inmiddels had hij me helemaal uitgekleed en tilde hij me mee naar boven, naar zijn slaapkamer. Zelf deed hij ook zijn kleren uit en in een flits zag ik een vuist richting mijn gezicht komen, alles werd donker.

Toen ik weer bijkwam, was het half 1, ik moest naar huis, en snel!


Larissa keek op haar tella en zag dat ze een gemiste oproep had, ze schrok. Het was Sasha, gelukkig… Larissa fietste zo snel ze kon naar huis en zei dat ze nog even waren blijven hangen en nog wat gedronken hadden bij Manon. Manon was de gitariste van de band en altijd al een goede vriendin van Larissa, ze gingen vaker met de hele band nog even wat drinken en gelukkig deden Larissa’s ouders er nooit moeilijk over als ze wat later thuis was. Larissa stapte snel nog even onder de douche, op deze manier liet ze alles van zich afspoelen. Ze bekeek zichzelf en ze zag, wat ze altijd zag als ze onder de douche stond, een meisje, niet mooi genoeg om een vriendje te hebben, daar moest ze iets aan gaan doen.


Dinsdagochtend werd ik al om zes uur wakker, veel te vroeg, maar ik kon niet meer slapen, ik dacht aan Noud, en aan Tommy, aan dat ik alles wat Tommy deed fijn had gevonden als Noud het gedaan zou hebben.


Om acht uur stapte Larissa op de fiets, goed verzorgd vandaag; haar leukste kleren aan, mooie make-up op, haar haren gekamd en haar nagels zwart gelakt. Toen ze de aula binnenkwam, zag ze Noud, maar hij haar niet. Het tweede uur hadden ze Nederlands, samen, zou ze er daarna over beginnen? Hem in vertrouwen nemen en alles vertellen? Hij zou het waarschijnlijk niet eens geloven…


Het eerste uur zat in naast Kim, wanneer zij normaal deed, deed ik normaal terug, maar haar echt dingen vertellen, nee, dat zou ik nooit meer doen. Toen het net uit was, was Kim nieuw op school en zocht aansluiting, bij mij. Ik heb haar alles verteld, hoe ik me voelde. Ze vertelde me constant wat ik moest doen en waarom, ik werd er gek van… Ik heb het tegen haar gezegd en de ‘vriendschap’ verbroken. Ik wilde me eerst focussen op andere vrienden die ik min of meer verwaarloosd had tijdens mijn relatie met Noud. Ze begreep het wel, denk ik.


Ze moest het kwijt, aan iemand, maar aan wie? Ze durfde niet naar de politie, want dan moest ze thuis ook alles vertellen. Vriendinnen zouden het ook niet begrijpen. Misschien kon ze naar een psychiater?


Hoe kom ik bij een psychiater, op zo’n manier dat niemand hoeft te weten wat er aan de hand is? Ik moet iets verzinnen, of… beter nog… Ja, dat ga ik doen.

De rest van de dag verliep zoals altijd, de drukke brugpiepers rende door de gangen en de oudere leerlingen gingen naar hun lessen. Larissa ging nog naar geschiedenis en Engels, daarna was het pauze… Larissa deed zo normaal mogelijk en gelukkig geloofde iedereen dat het goed met haar ging. Er kwam nooit meer iemand bij Larissa thuis, want dan zouden ze het wel doorhebben, maar op school ging het best. Sasha wist ook van niks, wel dat Larissa er af en toe nog mee zat, maar niet dat het zo erg was.

In de pauze wilde ik niet eten, ik had wel trek, maar dat zou vanzelf wel overgaan als ik niet at, denk ik. Eline keek me aan, ‘je moet wel wat eten, he!’ ‘Eeh.. Ja, ja inderdaad,’ ik nam snel een hap. Ik at één boterham op en zei dat ik even naar de WC moest, wat had ik gedaan? Ik had nog zo tegen mezelf gezegd dat ik niet zou eten… De bel ging, gelukkig, de rest zou al weg zijn als ik door de aula naar mijn volgende les zou lopen.

Tijdens het zesde, en voor mij laatste lesuur, gebeurde er iets vreemds. Ik voelde me ineens heel erg duizelig en licht in mijn hoofd. ‘Ze moet iets eten,’ hoorde ik Demy zeggen, maar dat wilde ik niet, ‘nee… geen eten,’ probeerde ik uit te brengen, maar er kwam geen geluid uit mijn mond. Alles werd donker.


Larissa werd naar huis gebracht, door Dana, een goede vriendin. Toen ze bijkwam was Dana er nog, ‘gaat het wel?’ vroeg ze. ‘Ja, het gaat wel, ik had een beetje weinig gegeten vanmiddag,’ ze lachte. Dana moest gaan, het was al vijf uur en Dana was ook al om half drie uit, haar ouders moeten wel ongerust zijn. Larissa bedankte haar en zette daarna de TV aan, Flikken Maastricht, de herhaling van vrijdag, Larissa had hem allang gezien, maar had geen zin in een gesprek met haar ouders. Als ze vanavond vroeg gaat slapen, laten haar ouders haar vast morgen wel weer naar school gaan, ze wil niet nóg meer missen van dit belangrijke schooljaar.


De woensdag vliegt voorbij, ik zit van half tien tot half vier op school, maar heb wel twee tussenuren en verder alleen maar leuke vakken. Woensdagavond ga ik altijd sporten met Sasha, dus vandaag ook. Om half acht staan we in de sportschool, dan praten we bij en sporten we. Sasha en ik zien elkaar vrij weinig, omdat we op andere scholen zitten, maar ondanks dat, zijn we nog steeds beste vriendinnen. Dat zijn we trouwens al ons hele leven. ‘Hoe is ’t met je?’ vraagt Sasha altijd als eerst, meestal antwoord ik ‘ja, gaat wel,’ of ‘ja, wel oké,’ maar nu zeg ik ‘ja, gaat goed!’ Ik weet niet waarom ik dat zeg, want het gaat helemaal niet goed, en dat schijnt zij ook door te hebben. ‘Echt?’ vraagt ze. ‘Nou, nee, niet echt…,’ – ‘Wat is er?’ Sasha gaat in de kleedkamer voor me zitten, alsof ze echt naar me gaat luisteren, dat is fijn. ‘Nou, niemand weet dit nog, en dat moet voorlopig zo blijven, maar…’ Er komt iemand binnen, ik gebaar Sasha dat we het snel even ergens anders over moeten hebben, ze snapt me, gelukkig. Na ongeveer vijf minuten kunnen we verder praten. ‘Maar…?’ zegt Sasha, ‘nou, het gaat helemaal niet goed met me…,’ ik kijk haar aan, daarna kijk ik naar de grond, ‘ik ga in januari drie weken weg, naar Amerika, naar een psychiater.’ – ‘Wat? Waarom? Wat is er dan met je?’ Ineens begin ik te huilen, Sasha komt naast me zitten en troost me. ‘Er is zo veel gebeurd en niemand weet hoe het echt met me gaat, ik heb gisteren en vandaag niets gegeten, want ik wil afvallen, ik ben een paar keer verkracht en ik ben aan de drugs,’ hoe ongeloofwaardig moest dit allemaal in één zin overkomen? Zou Sasha het geloven? Sasha bleef stil, ze keek naar de grond, haar arm nog steeds om me heen. ‘Het komt allemaal goed, in Amerika gaan ze je helpen, en als je terug komt is alles beter, dat beloof ik je,’ fluisterde ze in mijn oor. Ik wist het, ik wist dat Sas het goed op zou vangen!


Eenmaal thuisgekomen was Larissa al weer een stuk rustiger. Ze stapte snel nog even onder de douche en daarna ging ze naar bed, ze kon niet slapen, ze dacht na over wat Sasha zei. Ineens voelde Larissa zich een stuk beter. Rustig viel ze in slaap. De volgende ochtend fietste Larissa naar school met Ivana, een vriendin uit een andere klas. Ivana wist bijna niks over wat er allemaal gebeurd was, dus hadden ze het gewoon over dagelijkse dingen, dat was ook wel eens fijn.


Toen ik op school kwam, zag ik Manon, ik ging bij haar zitten. ‘Hoi’, zei Manon, ‘Hey!’, zei ik. ‘Tevreden over gisteren?’, vroeg Manon nadat het even stil was geweest. ‘Huh, wat?’, ik was verbaasd en tegelijkertijd schrok ik me dood, gisteren? Manon wist toch van niks? Was ze erachter gekomen wat er echt aan de hand was? Had Sasha het haar verteld? Dat zou ze toch nooit doen? Maar wat als ze dat wel gedaan had? Dat Sasha me wilde helpen, maar niet wist hoe, dus naar hulp zocht? ‘Het oefenen’, zei Manon gelukkig. ‘Oh,’ ik zuchtte opgelucht, ik hoop maar dat dat niet opviel, ‘ja, het ging lekker, vind je niet?’ ‘Ja, zeker,’ antwoorde Manon. De bel ging, Manon keek me aan alsof ze Jackie een salto zag maken. Jackie was ooit een klasgenoot van me en lag nooit zo lekker in de groep, na de derde klas ging ze naar een andere school, we hebben nooit meer iets van haar gehoord. Ik schrok weer, had ze toch iets door? ‘Hey, ik zat te denken he, zullen we zelf een nummer schrijven? Met de band?’ Weer die opluchting, ‘ja, dat zo echt leuk zijn, moeten we doen!’ antwoorde ik toen maar en ging naar m’n les.


De rest van de dag verliep heel rustig. Noud wat niet op school, dus kon Larissa gewoon bij de andere gaan zitten zonder elk moment in huilen uit te kunnen barsten. Noud en Larissa hadden voor een groot deel dezelfde vrienden. Noud scheen zich een week nadat het uit ging alweer helemaal oké te voelen, en wekte niet de indruk respect te hebben voor Larissa’s overgebleven gevoelens.

 


Beoordeel

Reviews en Reacties:

3.8 / 5 (4 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Hihi dankjewel voor de tips, spelling is inderdaad altijd al een puntje geweest, probeer er aan te denken, maar blijft lastig als je het niet in je hebt :$
| 00:09 |
Ik vind het verhaal op sommige momenten iets te 'direct', geen idee hoe ik het zou moeten uitleggen.
Maar verder, je hebt een talent voor schrijven, doe er iets mee!
Tip: Let iets meer op je spelling en leestekens, dan komt het helemaal goed :)
| 20:47 |
leuk om even te lezen !
| 15:23 |
Ik vind het wel warrig en hak op de tak, maar het boeit wel..
| 12:29 |
Ahw dankjewel :)
| 23:08 |
je heb er zeker talent voor!!
| 20:06 |
Bedankt voor jullie positieve reacties!:)
| 17:41 |
Je hebt een leuke manier van schrijven! Met een beetje oefenen wordt je beter. Ga door
| 05:08 |
wow wat een super lange maar leuke blog, hoop snel meer van je te lezen
| 01:36 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen