Waarom hebben mensen een hekel aan veganisten?


Een veganist is iemand die geen vlees, vis, gevogelte, schaaldieren of dierlijke producten (zoals zuivel, eieren, gelatine en honing) eet en die geen kleding draagt die gemaakt is van leer, bont en/of wol. Ook gebruikt een veganist geen make-up of shampoo waarin dierlijke stoffen verwerkt zitten. Veganisten keuren ook exploitatie van dieren en wreedheid tegenover dieren af, zoals het vasthouden van dieren voor vermaak (dierentuin, circus) of ter gebruik als proefdier. De term #vegan voor het eerst voorgesteld door Donald Watson, een voorvechter van dierenrechten, in 1944. Hij richtte toen met enkele anderen de eerste vereniging van veganisten ter wereld op in Engeland, onder de naam The Vegan Society. Veganisme wordt tegenwoordig steeds populairder. Meer en meer mensen bekeren zich tot deze plantaardige en diervriendelijke levensstijl. Maar waarom hebben velen een hekel aan veganisten?


Oorlog tegen veganisten

Gatis Lagzdins en Deonisy Khlebnikov zijn bijvoorbeeld al twee goede voorbeelden van veganisme haters. Gatis Lagzdins benadrukte zijn standpunt door op de wekelijkse Soho Vegan Market in Rupert Street (Londen), een eekhoorn te villen en op te eten (rauw). Vervolgens demonstreerde hij zijn favoriete snack (een rauw varkenshoofd) op VegFest in Brighton. Hij deed dit als onderdeel van een zelfbenoemde "carnivoor tour", bedoeld om het kwaad van een plantaardig dieet te benadrukken. Tijdens het evenement in Londen droeg hij een zwart vest met de slogan: "Veganism = Malnutrition." Maar dit zijn niet de enigen die een vete hebben tegen het veganisme. De oorlog tegen veganisten begon klein. Er waren flitspunten, sommige schandelijk genoeg om persberichtgeving te ontvangen:

  • William Sitwell, toen hoofdredacteur van het tijdschrift Waitrose, nam ontslag nadat een freelance schrijver een e-mailuitwisseling had gelekt waarin hij grapjes maakte over "het één voor één vermoorden van veganisten".
  • Er was de PR-nachtmerrie waarmee de bank van Natwest te maken kreeg toen een klant die een lening aanvraagde door een werknemer werd verteld dat "alle veganisten in het gezicht moesten worden geslagen".
  • Toen dierenrechtenactivisten in september dit jaar een Brighton Pizza Express binnenstormden, deed één klant dit ook gewoon.
  • Een aanklacht tegen veganisten is dat ze genieten van hun status als slachtoffer, maar onderzoek suggereert dat ze het hebben verdiend. In 2015 heeft een studie uitgevoerd door Cara C MacInnis en Gordon Hodson voor het tijdschrift Group Processes & Intergroup Relations geconstateerd dat vegetariërs en veganisten in de westerse samenleving, en in het bijzonder veganisten, discriminatie en vooringenomenheid ervaren die vergelijkbaar zijn met etnische en religieuze minderheden.

Vijandigheid tegen veganisten

Deze uitingen van vijandschap jegens veganisten vertegenwoordigen een raadselachtige escalatie in vijandelijkheden. De extreme verboden die geassocieerd worden met vegan worden (geen dierlijke producten, geen eieren, geen leer, geen wol) suggereren dat het gewoon een ander Atkins-dieet of een schone eetstijl zou kunnen zijn. In plaats daarvan bleef het groeien, net wanneer de groei naar verwachting zou afvlakken. Een Ipsos Mori-onderzoek uit 2016 suggereerde dat het totale aantal veganisten in het Verenigd Koninkrijk in het voorgaande decennium met meer dan 360% was gestegen tot meer dan 500.000 veganisten. Maar ook bedrijven verdienen geld aan veganisten:

  • Het in Los Angeles gevestigde bedrijf Beyond Meat, producent van plantaardige hamburgers met een smaak en textuur die zo veel mogelijk op gehakt lijken, is onlangs open gegaan en heeft kort daarna een waarde van enkele miljarden bereikt.
  • Ook Nestlé en Kellogg's begeven zich op de nepvlees-markt.
  • Supermarkten en restaurantketens hebben veganistische assortimenten geïntroduceerd.
  • Bakkerijketen Greggs kondigde aan dat het een op Quorn-gebaseerd vegan worstenbroodje ging lanceren.
vegan

Niemand zat te wachten op een veganistische bloederige worst, jullie pc-geteisterde clowns.

Piers Morgan


Politiek

Wat we telen, oogsten, vetmesten en doden is natuurlijk politiek. Een Tesco-advertentie met veganistische producten ontmoette protesten van de National Farmers Union die beweerde dat het 'gedemoniseerd' vlees was, terwijl vice-gemeenteraadslid Steve Charmley van Shropshire een tweet-storm ontketende toen hij werd geconfronteerd met pro-veganistische reclame in een graafschap waarvan hij beweerde dat het was 'gebouwd op de landbouw'. Dit moment en dit conflict zouden nog lang duren. De opkomst van veganisme is een kwestie minder van persoonlijke smaak dan van generatieslag; minder over vlees en vis en zuivelproducten dan de systemen die ze in zulke grote hoeveelheden op onze tafels zetten. Uiteindelijk gaan de vegan oorlogen helemaal niet over veganisme, maar over hoe individuele vrijheid in conflict komt met een persoonlijke en ecologische gezondheidscrisis. In vele culturen onthouden ze zich geheel van dierlijke producten maar in grote delen van het westen is het publieke bewustzijn van wat veganisme eigenlijk inhoudt echter schetsmatig.


Eerste veganisten

De oorspronkelijke veganisten volgden niet zozeer een dieet maar wel een geloofssysteem, een ideologie die niet alleen dierlijke eiwitten verwierp, maar ook de manier waarop dieren onderdeel waren geworden van een industriële toeleveringsketen.

  • In de jaren zeventig begon Carol J Adams aan het boek dat twee decennia later zou verschijnen als The Sexual Politics of Meat: een baanbrekende feministische tekst die veganisme positioneerde als de enige logische oplossing voor een sociaal systeem dat zowel vrouwen als dieren reduceerde tot wenselijk, maar wegwerpvlees.
  • In de vroege jaren '70 waren andere activisten aan het overwegen hoe veganisme een levensvatbaar alternatief zou kunnen bieden voor bestaande voedselsystemen.
  • In 1971 introduceerde Diet for a Small Planet (van de sociaalbeleidsactivist Frances Moore Lappé), een milieuvriendelijke rechtvaardiging voor vegetarisch of veganistisch eten bij een wereldwijd publiek (het verkocht uiteindelijk meer dan 3 miljoen exemplaren).
  • In hetzelfde jaar richtte Stephen Gaskin een veganistische opzettelijke gemeenschap op, The Farm, in Lewis County, Tennessee, waar ongeveer 300 gelijkgestemde individuen samenkwamen.
  • Vier jaar later kondigde The Farm Vegetarian Cookbook door Louise Hagler aan: "We zijn vegetariërs omdat een derde van de wereld honger lijdt en ten minste de helft elke avond hongerig naar bed gaat", en introduceerde het westerse publiek technieken voor het maken van hun eigen soja- op basis van producten zoals tofu en tempeh. Het Farm Vegetarische Kookboek bevestigde een bepaalde veganistische esthetiek in de hoofden van de reguliere vleesetende cultuur voor de komende decennia. Veganisme werd synoniem voor sojabonen en bruine rijst, met ouder wordende hippies en geen glamoureuze, levendige, jeugdige beoefenaars die nu positiviteit uitstralen van hun Instagram-feeds.
vegan

Veganisme

Maar toen keerde het tij op sociale media. Veganisme werd een hot item en er werd gretig op ingespeeld door het maken en plaatsen van vegan recepten en mooie foto's. Ook op YouTube en Facebook kwamen er allerlei plantaardige alternatieven, de ene nog heerlijker dan de andere. Plantaardig is een populair woord geworden en wordt nu geassocieerd met groen, jeugdig en vitaal. Culturele initiatieven zoals Veganuary (een jaarlijkse campagne die mensen aanmoedigt om vleesvrij te gaan voor de eerste maand van het jaar, gelanceerd in 2014) en Meat Free Mondays gebruikten deze hype en ook bekende personen verklaarden veganist te zijn. De oorzaak was de groeiende hoeveelheid wetenschappelijke literatuur die suggereerde dat sommige van de processen die het moderne westerse dieet produceren catastrofaal slecht voor ons waren. Bovendien toonde een groot onderzoek, onder leiding van een team van Oxford University, aan dat minder vlees eten essentieel is om de snelheid van klimaatverandering te vertragen. Het is aangetoond dat veeteelt leidt tot gevaarlijke ontbossingsniveaus en broeikasgasemissies. Documentaires op Netflix zoals 'Cowspiracy!' en 'What the Health' toonden een andere kant van de vleesindustrie, waardoor mensen bewuster gingen leven en zich bekeerden tot een plantaardige levensstijl. Big Meat blijft echter agressief lobbyen dat mensen het recht van God gekregen hebben om vlees van dieren te eten, resulterend in een reeks wettelijke verboden rond wat wel en niet als vlees kan worden bestempeld. Maar de viraliteit van veganisme is onweerstaanbaar gebleken. Vanaf ongeveer 2015 begonnen veganistische en plantaardige kookhandleidingen zich in een verbluffend tempo te verspreiden. Denk bijvoorbeeld maar aan de BOSH! jongens die meer dan 80.000 exemplaren verkocht hebben en vier weken op de bestsellerlijst van de Sunday Times hebben doorgebracht.


Ondervoeding

In de jaren 1840 richtte filosoof Amos Bronson Alcott Fruitlands op in Harvard, Massachusetts. Alcott was een veganistische gemeenschap die bedoeld was om zelf gewassen te planten, het veld te bewerken en te oogsten. Er waren echter niet genoeg mensen in die gemeenschap, zodat er niet genoeg kon worden geteeld. Hierdoor moesten men overleven op een dieet van fruit en granen, wat zorgde voor ondervoeding. Slechts zeven maanden na opening moest Fruitlands sluiten. De timing was jammer voor Amerikaanse vegetariërs, die al bezig waren met een veldslag met de publieke opinie. Vegetariërs en veganisten in de 19de eeuw, die campagnes voerden tegen het eten van vlees op grond van het feit dat het zowel ongezond als moreel weerzinwekkend was, waren het onderwerp van frequente artikelen in de populaire en medische pers, die ze beschreef als "lijkkleurig", "zwak", "half gestoord". In de 21ste eeuw is de terminologie misschien veranderd, maar het sentiment blijft grotendeels hetzelfde. Uit het onderzoek van 2015, uitgevoerd door MacInnis en Hodson, is gebleken dat alleen drugsverslaafden negatiever onder de respondenten werden bekeken. Het concludeerde: “In tegenstelling tot andere vormen van bias (bijvoorbeeld racisme, seksisme), wordt negativiteit jegens vegetariërs en veganisten niet algemeen beschouwd als een maatschappelijk probleem; het is eerder gemeengoed en grotendeels geaccepteerd." In 2017 hebben inwoners van de Zwitserse stad Aargau naar verluidt opgeroepen tot het weigeren van een veganistische buitenlandse inwoner omdat ze "vervelend" was, en de vreugde waarmee de wereldwijde media het verhaal vertelden, onthulde een wijdverbreid en informeel vooroordeel.

vegan

Tegenstanders veganisme

De tegenstanders van het veganisme schetsen tal van bezwaren tegen de levensstijl om hun vijandigheid te rechtvaardigen. Er zijn rationele motieven om in te gaan tegen veganistische diëten zoals bijvoorbeeld het tekort hebben aan cruciale voedingsstoffen zoals vitamine B12. Dit is vooral opmerkelijk in het geval van extreme diëten (zoals fruitarisme ) die worden bepleit door sommige veganistische bloggers of Instagram-beïnvloeders met onorthodoxe benaderingen van de voedingswetenschap. Verschillende supermarktketens hebben ook geprobeerd om aan de groeiende vraag naar veganistische producten te voldoen met sterk verwerkte veganistische bereide maaltijden. Er zijn aanwijzingen dat een intensieve veehouderij een slechte oplossing is voor de honger in de wereld, gezien het effect ervan op de persoonlijke gezondheid en het milieu, maar intensieve, geïndustrialiseerde landbouw van soja, maïs en granen brengt ook aanzienlijke koolstofkosten met zich mee. Veganisme is natuurlijk geworteld in sociale rechtvaardigheid, een detail dat uit het zicht is verdwenen omdat het mainstream is geworden. Maar zelfs nu blijft veganisme confronterend. In landen waar vlees voor velen onbetaalbaar is, zijn mensen soms noodzakelijk vegetarisch of veganistisch; in het welvarende westen is geen vlees eten een actieve keuze. Dit maakt het een afwijzing van een levensstijl en een berisping van de waarden van de meerderheid.


Wereld zonder vlees

Niet-veganisten hebben allerlei benamingen voor veganisten: humorloos, militant, schijnheilig, vervelend, irritant, hypocriet, verontrustend, griezelig, enzovoort. Maar wat anti veganisten echt voelen is angst. Voor sommige mensen is een toekomst zonder vlees immers ondenkbaar want ze leven met de illusie dat ze niet zonder dat stukje vlees kunnen, dat ze het nodig hebben. Maar dat is geen rechtvaardiging voor de hoeveelheid vlees die we eten in de westerse samenleving. De middelen die nodig zijn voor het menselijk grootbrengen en afslachten van een dier moeten van zijn vlees een borderline-onbereikbare luxe maken. Vlees was altijd het domein van de rijken, een symbool van welvaart. Alleen door de technologische vooruitgang van de moderne landbouw werd vlees verkrijgbaar en dat tegen supermarktprijzen. Vanaf het midden van de 19de eeuw konden boeren dieren groter, beter en sneller grootbrengen dan in het verleden, ze sneller doden, hun vlees behandelen zodat het langer 'vers' blijft en het langer en verder transporteren dan ooit. In de loop van iets meer dan een eeuw ging vlees van onbereikbare luxe naar een hoeksteen in de voeding; tegenwoordig voelen we ons gerechtigd om elke dag vlees te eten. Net als het persoonlijke vuurwapen is dierlijk vlees een embleem van verzet geworden tegen de aantasting van het progressivisme. Voedsel is altijd verbonden geweest met persoonlijke identiteit en dus onlosmakelijk verbonden met de politiek. In hun etymologie zijn gemeenschappelijke termen zoals "dieet" (Grieks voor manier van leven) en "regime" (Latijn: regel) metaforen voor een strijd over wat het betekent om iemands leven correct te leiden. Alleen al het concept van orthorexia (wiens patiënten obsessief voedsel uitsluiten van hun dieet dat zij als schadelijk beschouwen) heeft ten grondslag aan een corrupt idee van 'correct' eten. Het is onmogelijk om over diëten te praten zonder ook te praten over de impliciete tekortkomingen van degenen die ze niet volgen. Het veganistische gesprek is dan ook een gevolg voor veel grotere dingen. Als we het hebben over veganisme hebben we het over ecologische en sociale verandering. Mensen denken dan aan het moeten missen van hun zomerse barbecue, worstenbroodje, hamburger.

vegan

Vleesconsumptie

Op enkele opmerkelijke uitzonderingen na, heeft vlees zijn voorrang behouden in culturen over de hele wereld. Het werd oorspronkelijk een statussymbool omdat het moeilijker te verkrijgen was dan plantaardig materiaal. Zelfs een klein dier kon wegrennen en was in staat om wonden te veroorzaken die fataal konden zijn in een wereld vóór antibiotica. Naarmate de samenleving hiërarchisch werd, was er geen groter teken van status dan het vermogen om in een opwelling vlees te eten. In haar boek Meathooked uit 2016 legt Marta Zaraska de ontdekking vast van Egyptische graven waarin de farao's waren begraven naast "vlees mummies", manden van rundvlees en gevogelte die waren gebalsemd ter voorbereiding op het hiernamaals. Onze fetisj van vlees is niet verminderd. Integendeel, voorspellers voorspellen een snelle toename van de vleesconsumptie in ontwikkelingslanden in het komende decennium. Toch zijn er al tekenen dat er een grote migratie aan de gang is. Veel kantines zijn al vleesvrij en medewerkers en studenten accepteren steeds vaker vegetarische en/of veganistische diëten. Een cultuurverandering zal echter niet plaatsvinden zonder de betrokkenheid van overheid, industrie en wetenschap. Zoals de afgelopen jaren hebben aangetoond, is het ook onwaarschijnlijk dat grote veranderingen plaatsvinden zonder ruzie. Online, waar veel van de meest intense schermutselingen van de veganistische oorlogen momenteel worden uitgevochten, vinden we geen compromis of zoeken we er zelfs niet naar. Het internet heeft communicatie sterk geladen en gepolariseerd gemaakt. De enige manier om gehoord te worden in zo'n schreeuwende draaikolk is om luider te schreeuwen. Maar het bewijsmateriaal dat suggereert dat we teveel vlees eten, nadert het punt waarop het onmiskenbaar wordt. Deze zomer identificeerde een VN-rapport vernietiging van bossen en emissies van vee en andere intensieve landbouwmethoden als belangrijke factoren die de klimaatcrisis naar een point of no return sturen. Sommigen stellen dringende maatregelen voor, zoals de QC Michael Mansfield, die onlangs (in een toespraak tijdens de lancering van de Vegan Now-campagne) suggereerde dat het eten van vlees illegaal zou kunnen worden. Hij trok een parallel met het rookverbod en het is inderdaad bij uitstek mogelijk dat vlees (met name rood vlees) op termijn de nieuwe tabak wordt, een ondeugd die een klein aantal mensen geniet, zich volledig bewust van de negatieve gevolgen voor de gezondheid.


Hebben veganisten gelijk?

De oorlog tegen veganisten is een daad van een gedoemde meerderheid die vecht om zijn schadelijke manier van leven te verdedigen. Een wrede wereld van dieren fokken, opsluiten in te nauwe plaatsen waar ze geen stap kunnen verzetten en vaak zelfs geen zonlicht zien, om ze dan naar de slachtbank te leiden om uiteindelijk op je bord te belanden. Veel vleeseters weten hoe gruwelijk deze industrie is, maar besluiten hun ogen te sluiten en hun magen te voeden want zij vinden dat ze het recht hebben op het vlees van deze dieren (ooit levende wezens geweest). Zij vinden dat ze het recht verdiend hebben om te moorden. Veganisten zijn misschien luid, irritant en gestoord voor een vleeseter. Maar het is een algemeen feit dat er steeds meer veganisten op de wereld komen, steeds meer mensen bekeren zich tot een plantaardige levensstijl zonder de wreedheden waartoe mensen in staat zijn. Er is geen vlees nodig om goed te kunnen leven zonder honger. Er is geen vlees nodig om te overleven. Mensen hebben geen vlees nodig, alles wat ze nodig hebben is er in een andere vorm, aangeboden en aangereikt door onze Aarde.


Waarom hebben zovelen een hekel aan veganisten? Het antwoord is: angst. Angst omdat het hun stilletjes begint te dagen dat veganisten het misschien wel aan het rechte eind hebben. Dat veganisten gelijk hebben.


  • Bron
  • Afbeelding is afkomstig van Google en werd gelabeld voor hergebruik
  • Foto 1 is afkomstig van Unsplash
  • Foto 2 is afkomstig van Unsplash
  • Foto 3 is afkomstig van Unsplash
  • Foto 4 is afkomstig van Unsplash