×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Hoe ik als bijna blinde mijn weg vind

Hoe ik als bijna blinde mijn weg vind


Mensen vinden het vaak heel knap hoe blinden en slechtzienden hun zelf door het leven helpen. Dat ze dat allemaal gewoon zelf kunnen. En ik, ik geef ze geen ongelijk.

Dat zeg ik niet omdat ik zelf bijna blind ben, maar omdat ik zelf één van die mensen was.
Ik neem jullie mee in de tijd dat ik nog goed kon zien. Ik deed vaak boodschappen met mijn moeder en vaak zagen wij in het winkelcentrum een blinde man lopen.

Met m’n mond op een kiertje was ik hem met veel bewondering aan het volgen. Hoe doet ie dat nou? Hoe weet hij waar hij loopt, of weet hij alles uit zijn hoofd? Vragen die onbeantwoord bleven, maar die ik ook weer zo was vergeten zodra ik de visuele wereld weer betrad.

Zelf ga ik nu 8,5 jaar door het leven als bijna blinde en het is verdomd, maar ik heb de vragen kunnen beantwoorden.

Het is namelijk alleen zo dat je het kunt begrijpen als je het zelf meemaakt. Wanneer jij je niet zo zult focussen op je zicht, believe me, je zult dan ook ineens ‘meer’ horen.

Liever een lelijke waarheid dan een mooie leugen

Ik kon mezelf zoveel schijn voorhouden als ik maar zou willen. Ik had heel vaak de gedachte om zonder blinde stok naar buiten te gaan, ik wist immers overal de weg. Of dat ik rondjes wilde fietsen in de straat om het gevoel niet los te willen laten. Dit is ook een enkele keer gebeurd.
Op dit soort momenten wil je het liefst het oude vertrouwde blijven vasthouden. Gewoon zoals het was en niet anders. Ik wil niet dat het anders wordt. Maar niets is minder waar, helaas.
Ergens in mijn hoofd wist ik heel goed dat het niet, nee… nooit meer hetzelfde zou worden. En daar moest ik mee dealen. Ik moest daarmee leven, leren leven. Ik ben daarvoor ook naar een kinderpsycholoog geweest en ik moet zeggen, het heeft mij ontzettend geholpen.
Ik hoorde wel al van zoveel mensen om mij heen dat ik zo sterk en krachtig ben, maar elke strijder draagt ook een schild, nietwaar?

Ik wist dat ik het hierboven genoemde, en nog veel meer, moest opgeven en dat had voornamelijk tijd nodig. Tijd, maar ook kracht en doorzettingsvermogen. Hoe vaak ik wel niet huilend in een hoekje heb gezeten of ontzettend boos werd omdat de dingen niet lukte zoals ze zouden moeten. Maar weet je nou wat het rare is? Al lukte het mij negen keer niet, hoe dan ook zou ik ervoor zorgen dat het de tiende keer wel zou lukken.
Ik wilde helemaal niet stilzitten, maar juist doorgaan met mijn leven.
Moest ik blind leren typen, wilde ik ook echt bewijzen dat ik het zou kunnen. Met meer dingen was dat zo. Het gaf mij een soort kick dat het me dan ineens wel lukte. Dat ik ineens wel zelf een glas drinken in kon schenken zonder de helft ernaast te gieten, of dat ik op een gegeven moment zelf mijn boterham kon smeren. Dit soort overwinningen’ deden mij zoveel goeds dat ik wel verder wilde met mijn leven.

Het moment van de waarheid

Toen kwam het moment om mijn niet-echt-zichtbare-beperking wel bloot te stellen aan de rest van de wereld. Ik moest leren lopen met een taststok. Zo’n blinde stok, weet je wel?
Je ziet namelijk niet aan mijn ogen dat ik een visuele beperking heb. Ik moest mezelf over de streep trekken. Hoe dan ook wist ik dat ik ermee moest lopen, want ja… Op een dag moet ik toch een keer zelf de deur uit zonder aangereden te worden, dacht ik.
Het was verschrikkelijk, in het begin dan. Heel ongemakkelijk liep ik met dat ding in mijn hand. Ik vond het afschuwelijk. Van links, naar rechts en TSJAKKA, handvat in je buik. Ik heb heel wat gevloekt, geloof me. Maar ook daar vind je de handigheid in. Je moet namelijk met het handvat naast je heup lopen en niet voor je. Als je dan een obstakel raakt, ja, dan steekt het handvat in je buik. Pff, ik heb het geweten, haha.


Elke keer weer ging het een stuk beter. Ik leerde de routes in de buurt en liep die dan met de begeleider. Soms liep zij dan achter mij om te zien of ik het alleen kon.
Er was ook zo’n dag dat ik alleen naar de supermarkt wilde gaan. Ik had de route tevens geleerd en dacht dat dit een mooie kans was. Mijn moeder was ook iets vergeten dus het was in mijn ogen een win-win situatie. Echter dacht mijn moeder daar heel anders over en ik kreeg dat een beetje door. Ze reageerde niet echt op mijn aanbod en zei dat mijn broer het wel even snel kon halen. Dit maakte mij boos en verdrietig en ik bleef standvastig doorgaan. Uiteindelijk stemde mijn moeder in al was het niet van harte.
Trots liep ik de deur uit met mijn stok. ‘I got this!’ is wat ik dacht. En zo zie je maar weer, wanneer ik de route alleen loop zijn er weer wegwerkzaamheden. Dus ik baalde en dacht bij mezelf hoe ga ik dit nu oplossen. Gelukkig zag een buurmeisje mij en hielp mij om de werkzaamheden heen. Tsja, soms heb je gewoon geluk.
In de winkel ging het perfect. Ik vraag altijd of er een medewerker met me mee wilt lopen om boodschappen te doen dus dat is nooit zo’n probleem. Voor de terugweg had ik een andere route in gedachte zodat ik de werkzaamheden aan de stoep kon vermijden. Mijn moeder was helemaal opgelucht toen ik heelhuids thuis aankwam.
Wij hebben er achteraf nog zo vaak om moeten lachen. Het was voor mijn moeder een eng idee om mij gewoon maar te laten gaan, maar ook zij wist dat het er een keer van zou moeten komen. Waarvoor was ik anders routes aan het leren?


Mijn weg vinden is niet heel anders dan hoe iemand dat zou doen die wel ziet. Natuurlijk heb je dan sneller het overzicht en kun je straatnamen lezen. Maar ook ik kom vaak genoeg mensen tegen die de weg vragen, of die maar een eind lopen en kijken waar ze uitkomen.
En dat is ook hoe ik het doe. Vaak loop ik maar gewoon en zie wel waar ik uitkom. Weet ik niet meer waar ik ben, dan vraag ik het aan iemand. Tot slot heb je altijd je telefoon bij je en met dat ding is verdwalen onmogelijk.




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties