Storytime: van 100% naar 1% zicht.

Storytime: van 100% naar 1% zicht.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Het begon allemaal in het jaar 2009 of misschien nog zelfs een jaar daarvoor. Ik was toen 14 jaar en had ontzettende last van hoofdpijnen. Niet de normale hoofdpijnen die je wel eens hebt en die weggaan met een paracetamolletje, maar echt alsof je hoofd samengeperst wordt. 

Hiervoor ben ik meerdere keren naar de huisarts geweest die dit allemaal linkte met mijn puberteit. Hmmm oké. Hij haalde er een paar van zijn fancy boeken bij en ja, het zal wel.

Mijn moeder vroeg wel bij de laatste keer of ik niet naar het ziekenhuis kon voor een foto, want ja... Dit is toch niet normaal? Ik ging, toen de hoofdpijn op zijn ergst was, alleen naar school voor toetsen en verder niet.

De huisarts vond het onbegonnen werk om iedereen met hoofdpijn naar het ziekenhuis te sturen voor een foto. Het zou van zelf over gaan, zei hij.

Zo gezegd, zo gebeurd. Een aantal maanden later had ik er geen last meer van, maar toen begon er wel een vervelend geruis in mijn oor. Dit geruis was zo irritant! Het geluid zoemde op het ritme van mijn hartslag. Hiervoor ook naar de huisarts geweest, maar had ook met de puberteit te maken.

Inmiddels moest ik wel echt een puber zijn zeg.

Totdat eind november van het jaar 2009 ik last kreeg van mijn zicht.

Het begon heel raar. Ik kon de ondertiteling van de tv niet zo goed lezen. De letters leken wel een beetje dubbel.

Daarnaast als ik naar school ging op de fiets, zag ik de tegenliggers pas als zij mij passeerden. Hier schrok ik erg van, omdat het leek alsof ze uit het niets opdoken. 

En steeds meer van dit soort dingen, zoals het schoolbord niet goed kunnen lezen, scheef schrijven in mijn schrift, bepaalde kleuren niet meer kunnen onderscheiden en soms een witte waas voor mijn gezichtsveld.

Ik dacht dus dat ik een bril nodig had aangezien mijn broer en zus dat ook hebben.

Als klap op de vuurpijl wilde ik met oud&nieuw geen vuurwerk meer afsteken omdat ik het lontje dubbel zag, ja als klap op de vuurpijl.

Op 2 januari 2010 zijn we daarom ook naar de opticien geweest. Die deed even een paar testen, maar omdat het zo druk was wilde hij dat we volgende week terug zouden komen. Dus op 9 januari 2010 kwamen mijn moeder en ik terug en deed hij weer wat testen. Hij zou een verwijsbrief uitschrijven voor de huisarts en die zouden wij de komende week ontvangen.

De hele week gewacht, maar niets ontvangen. Dus wij weer een week verder op 16 januari 2010 weer heen gegaan en de meneer was even vergeten de verwijsbrief te schrijven.

Of wij even wilde wachten, want hij kon het in 10 minuten uitschrijven.

Mijn moeder heeft de brief maandag bij de huisarts in de bus gedaan en dinsdag belde ze op om te vragen of hij de brief al had gelezen. Nee, zei de assistente en morgen is hij vrij dus hij belt u donderdag op.

En mijn zicht ging intussen, nietwetende trouwens, steeds verder achteruit. 

Die donderdag, 21 januari 2010, was ik eindelijk eens vroeg uit van school. Hoe graag ik ook iets leuks wilde doen, ik moest en zou altijd eerst mijn huiserk maken. Daarna mocht ik altijd van mezelf iets leuks doen.

Ik was bezig met Aardrijkskunde en de kaart van Zuid-Amerika. Er waren twee landen naast elkaar, de ene blauw gekleurd en de ander paars. Ik zag het als één land. Mijn broer liep voorbij en zag dat ik het als één land inkleurde. 

“ Zie je niet dat het twee landen zijn? Ben je blind of zo?” zei hij lachend.

Ik kon er zelf ook wel om lachen.


Op het werk werd mijn moeder gebeld door de huisarts met de vraag wat hij voor haar kon betekenen. Mijn moeder werd pissig en vroeg of hij die brief niet had gelezen. Op dat moment pakte hij pas die brief erbij en ging alles in stroomversnelling.


Ik werd thuis gebeld door het ziekenhuis en de mevrouw vertelde dat ik om half 2 terecht kon bij de oogarts. Mijn moeder werkt tegenover het ziekenhuis dus we hadden afgesproken dat mijn moeder dan met mij mee ging. Samen met mijn broer reden we naar mijn moeders werk.

De oogarts schrok zo van de testen die ze bij mij afnam dat ik gelijk door moest naar de kinderafdeling.


Onderweg naar de kinderafdeling hadden mijn moeder en ik het nog over het avondeten, want ja, het werd nu wel erg laat dus zouden we maar iets makkelijks eten zoals patat, bedachten we.


Daar aangekomen werd mij verteld dat ik een mri-scan moest ondergaan dus dat deed ik maar. Alles om zo snel mogelijk weer naar huis te gaan, dacht ik.

Het ging allemaal een beetje warrig en toen wij terugliepen naar de wachtkamer zei de zuster tegen mijn moeder dat het maar beter was als ze haar man zou bellen, want we hebben slecht nieuws. Ik schrok, maar besefte nog steeds niet wat er aan de hand was.


Mijn vader arriveerde van zijn werk en er werd ons verteld door de kinderarts dat ik een hypofyse tumor had ten grote van een kleine mandarijn met cystes die op de oogzenuwen drukten.


Mijn wereld stortte in, de grond zakte onder mijn voeten vandaan en ik werd misselijk. En dan moest ik nog dat ziekenhuisvoedsel eten… Ik nam één hap van de macaroni, maar gatverdamme. Ik kreeg niets door mijn strot, helemaal niets.


Diezelfde avond zijn wij nog naar het AMC gegaan, want dit soort operaties doen ze niet in een streekziekenhuis.

Ik moest namelijk geopereerd worden aan de tumor, maar eerst aan de cystes. Dit zijn bellen gevuld met vocht en die gaven de grootste druk op mijn oogzenuwen. 

Op vrijdag 22 januari 2010 kreeg ik een spoedoperatie via mijn neus. Zo konden ze de cystes lek prikken en werd de druk van de ketel gehaald. Hierdoor kreeg ik een drain in mijn hoofd, want het overtollige vocht moest afgevoerd worden. Anders zou dat vocht evengoed op mijn oogzenuwen drukken.

Dit is gelukkig goed gegaan.


Op woensdag 27 januari 2010 kreeg ik de ‘grote’ operatie. Dit was een schedeloperatie en de operatie duurde 7,5uur. De chirurg was er zo lang mee bezig omdat dit soort tumoren al ontwikkelen bij de celdeling, als je dus nog niet eens een embryo bent. Dus eigenlijk word je ermee geboren. De tumor doet alleen moeilijk op latere leeftijd en dat heb ik gemerkt.

De tumor was dus zo verwikkeld in en rondom de hypofyse, dat het heel moeilijk was om de tumor te verwijderen zonder de hypofyse te beschadigen.


Voor de gene die het niet weten, de hypofyse is een klier in het hoofd die allerlei organen aanstuurt om hormonen te produceren. Ook wel de dirigent genoemd van het hele hormonale stelsel. Zo stuurt de hypofyse de bijnieren aan om cortisol te produceren, de schildklier om schildklierhormoon te produceren en ga zo maar door. Totaal stuurt de hypofyse 5 belangrijke hormonen aan: het streshormoon (cortisol), schildklierhormoon, groeihormoon, puberteit/geslachtshormoon en de vochthuishouding (anti-dioretisch hormoon).


Helaas was het de chirurg niet gelukt om de tumor te verwijderen zonder de hypofyse te hebben beschadigd. Dit moest uitgesloten worden en moest ik dus allerlei testen doen om te kijken of de hormonen nog werden aangemaakt. En helaas wat de artsen al dachten werd uitgesloten. Geen enkel hormoon werd meer aangemaakt.


Ik was blij dat de tumor was verwijderd, maar dat mijn hormonen niet meer werden aangestuurd was schokkend nieuws.

Elke dag werd de drain, die in mijn hoofd zat om het vocht af te voeren, steeds een stukje dicht gedraaid. Dit moet omdat mijn lichaam uiteindelijk zelf het vocht moet afvoeren via de nieren. Echter kreeg ik op de dag dat de drain volledig dicht was knallende hoofdpijn. Ze draaide de drain snel weer een beetje open en ik werd overgeplaatst naar een andere kamer waar ik allee kwam te liggen. De hoofdpijn was zowat niet te verdragen. Maar na een tijdje ging het wel weer.


Maar op 2 februari 2010 veranderde mijn leven voorgoed. Ik deed volgens mij een middagdutje en werd toen wakker. Ik zag mijn moeder, denk ik, en ik vroeg of ze het wel kon zien. Geen idee eigenlijk wat ze aan het doen was. Mijn moeder zei dat ze het prima kon zien en vroeg mij waarom ik dat zei. Ik vertelde haar dat ik het zo donker vond terwijl het dus gewoon licht was. 

Op dat moment kwamen er allemaal artsen en zij concludeerden dat mijn oogzenuwen bleek waren geworden. Oké, maar hoe dan?

De oogarts vertelde mij dat er maar iets hoeft te gebeuren, een klein tikje, waardoor mijn oogzenuwen al beschadigd konden raken. Omdat ze dus voor een hele lange tijd onder druk hebben gestaan. Dit klonk enigzins logisch, maar omdat de chirurg na de operatie vertelde dat mijn oogzenuwen er helemaal goed uitzagen, was dit moeilijk om aan te horen.

Maar goed, ik kan er tegen vechten wat ik wil, maar mijn zicht krijg ik er niet mee terug.

Ik ben nu 8 jaar verder en probeer het beste ervan te maken, hoe cliché dit ook klinkt. We leven nu in een tijd dat technologie zo vooruitstrevend is en daar heb ik gelukkig baat bij. Maar dat zal ik laten weten in andere posts.



help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wat een verhaal zeg, bijna niet te bevatten!
| 09:29 |
Het is denk ik ook pas te bevatten als je het zelf meemaakt ;). Niet beledigend bedoeld overigens.
| 12:13 |
Zo ook niet opgepakt!
| 12:57 |
Wat heftig allemaal. Hoe gaat het nu met je?
| 06:54 |
Het gaat nu goed met mij. Alles is stabiel voor zo ver en ik voel me redelijk goed .
| 12:13 |
Wat ben jij moedig, dat je na zoveel medische missers, zo positief in het leven staat.
| 01:10 |
Dank je wel voor je compliment en het lezen. Natuurlijk heb ik het moeilijk gehad en is het niet zo simpel als ik misschien heb opgeschreven. Het heeft ontzettend lang geduurd voordat ik zo’n positieve mindset heb gecreëerd.
| 12:12 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen