×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Geluk in het midden van nergens (3)

Geluk in het midden van nergens (3)


De afgelopen week stond voor een groot deel in het teken  van de zon die alles verlichtte. Mijn gemoedstoestand werd optimistischer, onze plannen (nog) kleurrijker, de zomersproetjes op mijn neus maakten me vrolijker, de wijn vloeide rijkelijker en de gele paardenbloemen namen onze tuin volkomen over. Ik betrapte me erop dat ik ineens niet meer aan die (nog steeds niet gekochte) kledingkasten dacht en dat het slapen op een matrasje eigenlijk niet zo erg was als je de hele dag toch al het gevoel had gehad op vakantie te zijn.

De nieuwe vloer in die ruimte die zich bijna badkamer mag noemen, werd eindelijk (bijna) helemaal gelegd en de vieze tapijttegels die me twee weken geleden nog nachtmerries hadden bezorgd waren al voor een groot deel uit mijn belevingswereld verdwenen. Eerlijkheidshalve was die vloer dan ook meteen het enige wat er tot stand werd gebracht aan onze Mediterrane Casa in wording, want verder verloren we onszelf een aantal dagen in een heerlijk gevoel van 'la dolce vita'. 

Zaterdag hadden we nog wel tamelijk grootse plannen. Er stond een afspraak bij een badkamerzaak én we zouden een nieuwe schutting gaan aanschaffen.  Bij de badkamerzaak kwamen we eigenlijk niet verder dan dat er nog een keer iemand contact gaat opnemen om de boel ter plaatse te bekijken en bij de bouwmarkt waar we de schuttingen wilden kopen werden we letterlijk van het kastje naar de muur gestuurd. Het kwam erop neer dat niemand er echt verstand van had en dat we het beste alles maar via internet konden bestellen. Toen een van de medewerkers ons begon uit te leggen hoe de website werkte haakten we af. Daar kwamen we zelf wel uit en ach, die schutting kon ook wel even wachten.

Toen we zaterdagmiddag richting huis reden deden we nog wat inkopen bij een boerderijwinkel die manlief al eerder had ontdekt. We gingen voor de zoete aardbeien, maar doordat de boerin zo werd afgeleid door mijn Rotterdamse accent en (in een moeilijk te volgen dialect) een anekdote wilde vertellen over de enige keer dat zij in die stad was geweest, kwamen we thuis met allerlei overbodige lokale producten, behalve die zalige zoete aardbeien. Manlief reed dus weer terug en ik bedacht me ondertussen geamuseerd dat als we gewoon aardbeien hadden meegenomen uit de supermarkt we in ieder geval een stuk goedkoper uit waren geweest.

Het kon allemaal niet op die dag want bij thuiskomst (met eindelijk die onovertroffen aardbeien) stelde manlief voor om in het kader van de inburgering een drankje te gaan drinken bij het enige cafetaria dat ons gezapige dorpje rijk is. Op het terrasje zaten fietstoeristen, uit de luidsprekers klonk een verschrikkelijke beat en de witte wijn was op, maar we besloten het een eerlijke kans te geven. Na een tijdje kwamen er ook wat dorpelingen bij en we raakten in een gesprek waar ik weinig van verstond en ik had ook niet het gevoel dat ik veel miste. Niet helemaal ‘my cup tea’, maar er werd gelachen en geproost en met de de zon hoog aan de hemel en een glaasje rosé in mijn hand ging het verstand automatisch op nul en genoten we zorgeloos van gewoon geluk.

Zondag werd ik wakker met een keel als schuurpapier, een bonkend hoofd en een dreigend griepgevoel waarop ik totaal niet had gerekend. Ik ben zelden ziek en dus besloot ik de signalen te negeren.  We waren van plan om naar de kust van Breskens te fietsen en no way dat onuitgenodigde bacillen roet in het eten zouden gooien. We pakten onze fietsen, die de afgelopen 3 jaar werkloos in de kelder van ons appartementencomplex hadden gestaan, en maakten een prachtige fietstocht door idyllische dorpjes en prachtige landschappen om uiteindelijk op een terras aan de haven van Breskens te genieten van een tapas schotel. “Hoe mooi kan het leven in Zeeland zijn,” hoorde ik mezelf bijna tot vervelens toe gelukzalig verzuchten. Op de terugweg kregen we nog een plaatselijke regenbuibui over ons heen en de zadelpijn was bijna niet meer te harden, maar toch was deze zondag mooi genoeg om als herinnering in te lijsten.

Na een nacht waarin ik op dat ellendige matras uiteindelijk toch echt gegrepen werd door een heftige griepaanval, liep ik 's ochtend  blaffend als een zeehond en zwalkend van de koorts alle kieren van het huis na omdat ik plotseling overal mieren en andere kruipende wezentjes signaleerde. Poes Lola kotste het halve huis onder met haarballen en ik zocht mopperend naar spullen die ergens in die onoverzichtelijk volle garage lagen. De honden weigerden eensgezind en verontwaardigd om voor deze ene keer te plassen of te poepen in de tuin en dus moest ik me aankleden om een rondje met ze te lopen. Normaal kom ik geen kip tegen als ik door het dorp loop, maar natuurlijk juist nu ik eruit zag als een uitgeknepen dweil, stond er op iedere hoek wel een groepje keuvelende dorpsgenoten. Toen ik vriendelijk zo’n clubje groette werd ik straal genegeerd. Om deze dag nog wat donkerder te kleuren scheurde het volle poepzakje net voordat ik het in de container wilde gooien. Wat een shit-dag. En de zon liet zich ook niet meer zien.

Ziekzijn in een onafgemaakt huis zonder comfort is een verschrikking en ik vecht voortdurend tegen de donderwolken in mijn hoofd.  Zodra de gedachte ‘waar zijn we aan begonnen’ bij me opkomt bedenk ik me snel dat ik er morgen of anders overmorgen vast weer ander over denk. 

Ik raak er hier in het midden van nergens meer en meer van overtuigd dat we ons eigen geluk kunnen creëren. Het leven is nu eenmaal niet altijd geweldig, we voelen ons niet altijd top en niet iedereen is altijd lief. Soms zit het mee en soms zit het tegen. Het gaat te ver om te beweren dat ik me al hier al thuis voel, maar ik verlang ook absoluut niet terug naar de voortdurende drukte van de Randstad. Het vlammetje van geluk dat is gaan branden en dat sprankeltje van avontuur dat ons raakte toen we besloten deze stap te zetten zullen er uiteindelijk voor zorgen dat onze dromen uitkomen. Echt wel.

help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Els Vergaerde
Wat mooi geschreven! Veel succes!
24-04-2018 10:50
24-04-2018 10:50
Miranda Tabor
Ja, het leven heeft heel wat voor ons in petto. Aan de wet van Murphy valt niet te ontsnappen, ook niet in het midden van nergens. Maar met jouw kijk en humor kom je alles wel weer te boven. 
24-04-2018 09:26
24-04-2018 09:26
Schorelaar
Weer leuk geschreven, hopelijk knap je snel op
23-04-2018 18:43
23-04-2018 18:43