×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Maar de Liefde is gebleven

Maar de Liefde is gebleven


Het is nu precies 2 jaar geleden dat jij, mijn grote liefde, beste vriendje, bijzondere kattenkind in mijn armen stierf. Bijna 17 jaar was je toen jouw lijfje de strijd tegen ouderdom had opgegeven en ik je uit liefde moest laten gaan.

Wat heb ik geleden in die maand die vooraf ging aan dat pijnlijke besluit om jou over te dragen aan de genade van de dood. Voortdurend balancerend tussen hoop en vrees en zorgvuldig vermijdend om te denken aan een leven zonder jou, voelde ik mijn hart afbrokkelen in wanhoop. Want jij was niet alleen mijn maatje, mijn trouwste dierenkind, maar ook mijn laatste schakel met al die dierbare mensen en dieren die ik al eerder was verloren. Die allerlaatste nacht die we samen doorbrachten heb ik mijn ziel opnieuw aan jou verbonden door iedere herinnering aan en met jou opnieuw te beleven, vanaf het moment dat ik jouw onstuimige kittenlijfje had gestreeld tot aan het moment dat ik jouw broze, oude lichaam die oneerlijke strijd tegen nierfalen zag opgeven.

Ruim 16 jaar was jij de spil van mijn bestaan. Je maakte me aan het lachen als ik huilde, je volgde me als een schaduw, schonk me onvoorwaardelijk vertrouwen, troostte me als ik verdriet had en je lag iedere nacht in mijn armen. Alleen jij kon naar me kijken alsof ik de mooiste vrouw op aarde was. Je sloot vriendschap met alle oude labradors die we adopteerden en gaf zo een nieuwe dimensie aan het begrip dierenliefde. Je pakte al mijn  vriendinnen in met jouw onweerstaanbare versiertrucjes en was voor kinderen de liefste knuffelkater die er bestond. Je haatte (terecht) mijn ex en probeerde mijn nieuwe man het huis uit te pesten, maar gaf Richard uiteindelijk het voordeel van de twijfel toen bleek dat niemand jouw speciale plaatsje in mijn hart ooit kon innemen.

Mensen en honden waren geen concurrentie voor jou maar andere katten werden in jouw laatste levensjaren niet meer getolereerd. Na de dood van je innig geliefde poezenvrouwtje Simba en later je halfzusje Destiny besloot je dat er geen andere katten meer welkom waren in jouw veilige thuishaven en dat privilege werd je door ons gegund. Toen je zelfs met je eigen spiegelbeeld wilde vechten, plakten we alle spiegels af want niets was ons te gek om jou een verdiende vredige oude dag te bezorgen.

Jouw katerhartje brak net als onze harten toen onze labradors stierven. Ik zal nooit vergeten hoe je de pijn van Atos  probeerde te verlichten en eindeloos lag te spinnen tegen zijn manke poot en toen Samson een epileptische aanval had gehad werd jij zijn hoeder en verloor je hem geen moment meer uit het oog. Vaak kijk ik nog naar foto’s die ik maakte van de liefdevolle tafereeltjes waarin jij een glansrol speelde en dan voel ik weer de tranen branden van dankbaarheid en verdrietig geluk.

En nu ben je ineens al 2 jaar niet meer bij ons. Gestorven op 18 april 2016, precies 3 jaar later dan je grote hondenvriend Atos. Ik denk graag dat je al je geliefde maatjes weer hebt gevonden bij de Regenboogbrug en gelukzalig ligt te dromen tussen grote, warme hondenpoten of gewassen wordt door het ruwe tongetje van je eerste grote liefde Simba. Ik klamp me vast aan het idee dat je heel gelukkig bent en mij niet zo erg mist als ik jou

De tijd tikt genadeloos door en de afstand naar de tijd dat jij voor het laatst in mijn armen lag wordt iedere seconde groter. Herinneringen verbleken soms een beetje in het licht van alledag, de scherpe randjes van het gemis worden iets gladder en ik noem misschien iets minder vaak (dan honderd keer per dag) jouw naam. Maar vanmorgen werd ik toch weer wakker met een gevoel van lege armen en pijn in mijn hart. Want weet je, lieve Hagar, de liefde, mijn allesomvattende liefde voor jou is, onaangetast door de tijd, onverminderd groot gebleven.

Lieve Hagar, dank je wel voor alles wat je voor me was.


help
signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Katrien
Ik durf de tekst niet eens met volle aandacht lezen omdat ik weet dat het heel wat emoties bij me zal losmaken. In datzelfde jaar moest ik ook mijn poezenkindje afgeven, hij was 13,5 jaar mijn beste maatje!
18-04-2018 20:48
18-04-2018 20:48
veelbierop
Ik mis hem ook lieverd. Wat kan jij mooi schrijven. Ik hou van je.
18-04-2018 10:51
18-04-2018 10:51
Alzheimerblog
Mooi verwoord en zo herkenbaar. Mijn lievelingskat overleed 10 jaar geleden maar de herinneringen leven onverminderd sterk in mijn hart.
18-04-2018 10:39
18-04-2018 10:39
Miranda Tabor
En toen ik deze dan las. Vol van emotie. Dat zeeuwse land, dat doet iets met je. Onze poes is 25 jaar geworden. Ons is jammer genoeg ook niet meer, mijn partner is in februari overleden, maar ben zo blij dat wij hier naartoe zijn verhuisd. Jouw liefde spat van het scherm af. Machtig mooi, aangrijpend, zoals jij schrijft.
18-04-2018 10:35
18-04-2018 10:35