×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Het einde van mijn studie Verpleegkundige.

Het einde van mijn studie "Verpleegkundige".


Fijne avond lieve lezers,

Ik wou het deze avond eens hebben over mijn studierichting in de verpleging, en waarom ik deze studie gestopt ben. Want velen stellen er zich nog vragen bij.

Ik ben in mijn derde middelbaar over gegaan naar de studie richting Zorgkundige. Ik heb deze gedaan tot mijn 6e middelbaar. Wat moet je weten is, dat ik gewoon naar school ging om naar school te gaan. Omdat het een verplichting is en het was een richting die ik niet wou doen. Ik ben daar wel open gebloeid tot een half sterkte vrouw wie mocht zijn wie ze was.

Moest ik mijn zin gedaan hebben dan ging ik naar de kunst academie... Dat was eerder mijn doelstelling maar het mocht niet zijn. Ik studeerde niet goed. Dus, ik ben gewoon naar school gegaan, om naar school te gaan.

Ik heb dit eerlijk gezegd nooit echt graag gedaan, hele dagen mensen wassen en eten geven. De lichamelijk verzorging was echt mijn ding niet, maar ik deed gewoon toch mijn best om verder te kunnen gaan in het leven. Wat ik wel zeer graag deed was het animeren van patiënten. Creatief zijn en anderen bij betrekken. Heb lang gedacht om verder te gaan als animatrice, maar dit is niet zo een toekomst vrije job. Je vond er amper werk in. En ik wou wel werk zekerheid, als was het tegen mijn goesting.

In het zesde middelbaar moet je een keuze maken. Ofwel 7e jaar als zorgkundige ofwel een 7e jaar als kleuterbegeleidster. En ik geef eerlijk toe, ik kan niet tegen het kabaal van kinderen. Het lawaai en de drukte van de kinderen kunnen me echt gek maken, zo gek dat ik gewoon wegloop van de omgeving. Als HSP persoon is dit wel volkomen te vatten. Ik haat drukte en ik haat stress. Maar ja, wie wel? Je hebt er wel die van spanning en chaos houden, maar zo ben ik niet.

Ik heb dan maar gekozen voor direct te starten in het eerste jaar verpleging, want uw eerste jaar is hetzelfde als je een 7e jaar in de middelbaar zou doen. Dat systeem Hoger Beroeps Onderwijs (HBO5)

Ik volgde met anderen een paar goede vrienden die ik later dit jaar verafschuwde, hoe vals en hoe schijnheilig ze waren, met hen wou ik niks meer te maken hebben. Maar ik zat daar wel, in de verpleging. Wel met interesse, want ik ben enorm geïnteresseerd   in medische handboeken en handelingen. Bijvoorbeeld wondzorg, het mogen bijwonen van een open hart operatie, nieuwe heup etc. Ja dat was echt mijn ding! Maar ondertussen had mijn moeder ook moeilijke tijden, na een paar zelfmoordpogingen ben ik me meer beginnen concentreren om mijn moeder en op het gezin. Meehelpen in het huishouden, jouw moeder in het oog houden dat ze niks mispeuterd. Een oppas en ondertussen wat de huishouden runnen. En daarbij het studeren kwam zeer hard aan bij mij. Maar wat me volledig in de grond heeft geduwd is de onredelijkheid van de stages. Stage mentoren die niet liever hadden dat je elke dag met tranen kwam stage lopen. Elke dag dat knagend gevoel dat je niet wilt opgemerkt worden. De faalangst liep hoor op en raakte snel in een depressie of burn out in het 2e jaar van mijn studies.

En ja hoor, ik ben veel gevallen en vaak wou ik niet meer opstaan, gewoon op de grond dood bloeden en laten merken dat er niks aan de hand was.

-Het zorgen voor je mama

-Pesterijen op stages

-Huishouden helpen runnen

-Faalangst

-Burn out

- Toren hoge opdrachten en bij elke stage een stage boek maken van 150 pagina's (6 stages per jaar)

Ik geef toe, ik kon de stress en die drukte totaal  niet aan. Ik was daar dus echt niet sterk genoeg voor. Ik trok het mij geen reet aan als herexamens had. Maar toch bleef ik geven. Tot op de dag ik op het spoed belande, met een dodelijke 23/16 bloeddruk, uitdroging en ondervoeding, dik zijn en toch ondervoed geraken... Ja het kan. De dag die hoopte op een beslissing. Maar ik heb door gedaan, ik heb gevochten tot ik letterlijk geestelijk niet meer kon.

De omgeving zagen mijn problemen niet, met sommigen kon ik erover praten en met anderen niet, want ben ik een "zwakkeling" en "wat zever je nou?"

Ik werd niet door iedereen begrepen dus hield ik mijn mond maar.

2 jaar met een depressie rondlopen en niemand dit gemerkt heeft, het heeft bijna mijn dood gekost in mijn laatste jaar, het derde jaar, mijn definitieve jaar. In de maand oktober, in mijn derde jaar, was er eens sterf geval. Een persoon die ons allemaal nauw aan het hart lag. Mijn mama heeft enige zus, mijn mama met een chronische depressie, en ik zat net een schijte stage waar het niet goed ging, omdat ik te weinig zelfvertrouwen had.

Mitje Miljenne, de enige zus van mijn mama, overleden door een hersenbloeding. Ten gevolge van haar diabetes type 2, het roken en bekalkte aders. Daar lag ze dan, midden in de nacht en niemand wist dat ze naar de gene zijde is vertrokken. De nacht van maandag op dinsdag... gewoon weg.

Dinsdag ochtend vertrok ik met enorme tegen zin naar mijn stage, destijds bij het wit geel kruis. Het was namiddag als ik telefoon kreeg van mijn vader, om te melden dat mijn lieve tante overleden is. Ik beefde enorm hard aan mijn benen en mijn eerste reactie was: "Weet mama het al? Bel de psychiater en bel de huisdokter! Ze zal zelfmoord plegen!"

Mijn vader kon me gerust stellen dat mijn mama nog niet op de hoogte was.

In alle haast reed ik met de brommer naar huis, toch wel een dik 20 min rijden. We hadden afgesproken met heel gezin aan het dorp van Wanzele. Mijn broer kwam van Kortrijk, mijn zus van Gent en mijn vader van Aalst, zoals ik. We stonden met zen allen klaar om binnen te stappen voor ons mama het slechte nieuws te vertellen. Het gezicht van mijn mama, depressief en daarbij die glazige ogen van ongeloof. Dat verdwijnt niet zomaar uit je geheugen. We hebben ze goed vast gehouden..; Want op dat moment heb je niet zoveel woorden naar elkaar toe, alleen onze gelaatsuitdrukkingen spraken boekdelen. Intense verdriet en angst om ook ons mama te verliezen. Dit was de dag dat ik niet meer terug keerde naar school. Die dag stond ik voor de trein, omdat ik niet meer kon omgaan met al die emoties, ik wou er vanaf... Ik wou echt gevoelloos worden, en gewoon niet meer zijn, al die pijnen, angsten en verdriet laten verdwijnen. Ik had mijn vriend ingelicht voor hulp. Ik had hem niet verteld waar ik was, maar toch kwam hij aangefietst, naar het perron van Serskamp. De dag die mij een fobie heeft gecreëerd voor treinen. Hij was er toch! En toch bleef het kriebelen om onder de razende trein te springen. Dat is een raar gevoel, geen angst maar het jeukt om dood te zijn. Dat is een gevoel dat niemand kan voelen als op dat moment. Maar hij was er, hij was er! Het hoefde niet! Iemand nam me eindelijk serieus!

Ik heb hier verder geen begeleiding gehad, maar ben wel nog steeds vatbaar voor depressies. Ik heb er ondertussen al gehad. Maar er is 1 verschil tegenover vroeger, ik kan er nu over praten. Ik kan er over praten met mensen die me toen kunnen tegenhouden van die afschuwelijke daad. 

Ik beloof je, ik ben blij om te leven... Ik zie meer en meer waarde in het leven. Ik moet gewoon sterker worden en openstaan voor allerlei tegenslagen. Je moet het nemen in je leven, je moet je angsten onder ogen kijken. Maar vergeet vooral niet te vechten en je eigenwaarde van het leven herkennen. Want elk mens is zoveel waard, zoveel waard dat "de dood" er niet kan tegen vechten!

Het leven kan een lijdensweg zijn, maar die heb je zelf in de handen. Neem je geen initiatief om hulp? Vergeet het maar, dan ben je eraan. Ik heb geleerd dat ik de mond heb om te praten, het verstand om logisch na te denken en het hart die voor iedereen groot kan zijn.

Ik ben nu poetsvrouw en ik doe deze job met hart en ziel. Eindelijk een job waar ik mee geestelijk goed bij voel, lichamelijk valt wel mee, maar elk werk is zwaar. Ik zal nooit, maar dan nooit als zorgkundige of als verpleegkundige door het leven gaan. Want ik heb geen nood aan een ander zijn lijden en verdriet. Ik ben hoe ik ben en het zijn de keuzes die ik maak. Ik ben nu gelukkig in de omgeving waar in nu ben. De familiale omgeving, de vriendschappelijke omgeving en in de omgeving van optimistische mensen die me een hart onder de riem steken. Bedankt daarvoor.



help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!