×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Ik weet het echt niet...!

Ik weet het echt niet...!


Ik weet het niet meer

Soms zijn er van die momenten in het leven... Ieder mens maakt ze wel mee. Je hebt geen flauw benul wat het leven je nog te bieden heeft. Bijna wanhopig word je 's morgens wakker en minstens zo wanhopig ga je 's avonds weer naar bed. Je weet gewoon echt niet meer hoe het verder moet!

Je vrienden op Facebook, Twitter en andere social media begrijpen je compleet 'niet'. Zij zijn met heel andere dingen bezig dan wat nu door jou hoofd spookt. Zij denken aan de dingen van alledag, maar jij bent bezig met je verleden, je heden en je toekomst. En dan lopen al die gedachten nog flink door elkaar heen ook. Nee, je weet het even niet meer...

Je kijkt naar buiten en wat zie je dan? Stromende regen, donkere wolken, heen en weer waaiende takken, neervallende bladeren... En je voelt de kou door je botten heen stromen. Je kunt jezelf hiermee niet oppeppen. Je wordt gedwongen om je verdriet en je pijn te voelen. De hoop, die je de afgelopen maanden nog kon koesteren, is als sneeuw voor de zon verdwenen. Weggesmolten en vervlogen. Verwaaid in een onmetelijke grijze massa. Je ziet het allemaal niet meer.

Verleden en heden

Je denkt terug aan je jeugd. Je werd door je ouders en ooms en tantes breed lachend misbruikt. Dat heeft je getekend. Als het goed bekijkt, heb jij eigenlijk nooit meegeteld. En ook toen je ernstig ziek was, had je alle reden om je miskend te voelen. Van steun of toeverlaat was geen sprake. Je moest de hele last van je leven alléén dragen.

De laatste weken proef je steeds meer de wrange vruchten daarvan. Op je werk gaat het niet goed. En in je vrije tijd heb je al helemaal geen afleiding. Echte vriendschap ken je sowieso niet. Het vertrouwen in de mens(heid) is immers al vele jaren geleden in de vrieskast geplaatst. Alleen een aantal digitale vrienden sieren je leven. Maar ook zij laten je nu dus vallen.

Is er nog hoop?

De toekomst ziet er voor jou net zo somber en guur uit als het herfstweer buiten. Ruwe stormen zullen woeden. Daar ben je diep in je hart heel zeker van. Het licht verdwijnt uit je ogen, als je daar alleen al aan denkt. Een enorme wanhoop overmeestert je. Je beseft heel goed: 'Ik weet het ècht even niet!'.

Je hebt wel eens horen zeggen: 'hoop doet leven'. Maar wat is dan de keerzijde van die medaille? Voor jou is alle hoop nu vervlogen. Betekent dat dat er geen leven meer is? Is 'uitstappen' dan een optie? Nu de trein van je leven is ontspoord, zou je dat haast ook zelf gaan geloven.

En toch... Tot op de dag van vandaag heb jij je er doorheen geknokt. Als je nu uitstapt, is alles echt voor niets geweest. In paniek roep je het uit: "Is er dan ècht niemand die mij helpen kan?"

Hoop uit onverwachte hoek

Precies op dat moment gaat de deurbel. Je buurvrouw, die soms vriendelijk groet als je haar op straat eens tegenkomt, staat voor de deur. Je doet open. Zij kijkt je aan en ziet aan je gezicht hoe jij je voelt. Ze vraagt door en plotseling barsten jouw tranen uit hun jarenlang zorgvuldig gekoesterde omheining.

Een openhartig gesprek volgt. Ongekend, want je bent dit absoluut niet gewend. Onverwacht, zeker met dat waar je aan dacht. Onmisbaar, zo bijzonder is dit gebaar.

Aan het eind van het gesprek klaart de lucht in je hoofd op. Het licht breekt langzaam weer door. Je besluit de draad weer op te pakken. Maar nu wel anders. Immers, jij bent nu anders. Kortom, je ziet het weer zitten!

Meer over psychische noden

Een aantal andere blogs van mijn hand over de psyché van de mens zijn:

·         Als een kind gepest wordt, is er een psychische nood

·         De liefdeloze liefde in het leven

·         Hoe ga je om met pyschische problemen in je leven?

·         Ik wil dood is een geliefde zoekterm op Google

·         Jij voelt je bedrogen



Wil je ook meeschrijven, maar ben je nog geen lid van Yoors?

Meld je dan hier aan…

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




The Original Enrique
Wel herkenbaar, ook voor mij nu. Is bovenstaand verhaal autobiografisch?
28-03-2018 17:44
28-03-2018 17:44 • 1 reactie • Reageer
Flying Eagle
Het is niet echt autobiografisch. Maar er zitten wel enkele elementen in. Het doel hiervan is om hoop te geven in duistere, bange tijden. Gewoon omdat ik (inderdaad) weet hoe belangrijk dat is in tijden van depressiviteit. 
28-03-2018 18:12
28-03-2018 18:12 • 1 reactie • Reageer
Dichter in de dop Jeroen den Harder
Duidelijke post, herkenbaar voor mij helaas
13-03-2018 19:42
13-03-2018 19:42 • Reageer
Judith Evelien
Je bijdrage is op op mijn Facebookpagina, Koppzorgen gedeeld!
01-02-2018 20:46
01-02-2018 20:46 • 1 reactie • Reageer
Flying Eagle
Dank je wel.
02-02-2018 17:25
02-02-2018 17:25 • Reageer
elsschillemans
Ik geloof dat er altijd een uitweg is hoe uitzichtloos ook. https://yoo.rs/4ea9f4b34fd9c9733597d24c6b762781/blog/woordje-uitleg-1517253561.html?Ysid=90936
31-01-2018 08:34
31-01-2018 08:34 • 1 reactie • Reageer
Flying Eagle
Prachtige uitleg, Els, in die blog van jou!
01-02-2018 10:50
01-02-2018 10:50 • Reageer
elsschillemans
Heel moedig zo'n verhaal. Ik denk dat idd velen zich zo voelen. Fijne buurvrouw, een echte zegen.
31-01-2018 08:30
31-01-2018 08:30 • Reageer
Judith Evelien
Erg mooi en treffend geschreven! Ik heb je berichtje op mijn Koppzorgen pagina ontvangen en zal het in de loop van de week publiceren. Dank voor je bijdrage :-)
28-01-2018 20:47
28-01-2018 20:47 • Reageer
wakeupkitty
Mijn deurbel zal niet gaan, de buurvrouw zou ik nooit iets toevertrouwen, maar dit berichtje is nu wel even vergelijkbaar. Dank je wel
28-01-2018 16:11
28-01-2018 16:11 • Reageer
Hans van Gemert
Dat heb je mooi geschreven
28-01-2018 15:56
28-01-2018 15:56 • Reageer