Tijdens zelfmoordpoging gered worden? Het kan!

Tijdens zelfmoordpoging gered worden? Het kan!

In deze blog van de vaste gastauteur op dit account, Rachel, kun je lezen over hoopgevende verhalen rondom hèt thema van de hopeloosheid, zelfmoord. 

Wil je hulp? De medewerkers van 113 online staan voor je klaar en nemen je serieus!

Van de flat af...

Ik hoorde kortgeleden een waargebeurd verhaal over een man die zelfmoord wilde plegen. Hij had een touw om zijn nek gedaan en sprong vervolgens van een flat af. Blijkbaar had hij dat touw ergens aan vastgemaakt, zodat hij zijn nek zou breken als hij zou springen. Misschien wilde hij niet levend te pletter vallen. 

Wat zijn gedachtegang was, weet ik niet. Ik weet wel dat de man deze zelfmoordpoging door een wonder overleefd heeft. Bovenop die flat staand, sprak de man woorden die zijn leven zouden redden: 'God, als U leeft, redt me dan. Dan kom ik tot bekering'. 

Na deze woorden sprong hij naar beneden en bleek dat God dit gebed verhoord had. Het touw brak en de man hield zijn woord en gaf zijn leven aan Jezus. Dit is nog niet zo lang geleden en ik denk dat de man zo overtuigd is dat God leeft en van hem houdt, dat hij nooit meer een zelfmoordpoging gaat doen.

Er zijn betere manieren om tot geloof te komen

Het is nogal bizar om op die manier tot geloof te komen. Er zijn simpeler manieren, zonder dat je eerst een zelfmoordpoging hoeft te ondernemen. Vele mensen zijn tot bekering gekomen zonder eerst een zelfmoordpoging te doen en dit soort woorden te spreken. God liet die man zien, dat Hij niet wil dat mensen zelfmoord plegen en dat Hij een beter plan voor het leven van die man had. Gered worden en God gaan dienen.

Hij is niet de enige die een dergelijk gebed bad en tot bekering kwam. In de laatste momenten van hun leven zijn er toch nog mensen die spijt hebben van hun beslissing en God aanroepen in hun wanhoop. 

Ik denk niet dat deze man spijt had, want hij sprong nadat hij gebeden had. Wellicht dat hij daarna spijt heeft gekregen, maar hij is nu wel tot levend geloof gekomen en daar ben ik heel dankbaar voor. Elke ziel die zijn of haar leven aan Jezus geeft, is reden voor de engelen om te juichen tot God. 

Het geeft ook mij veel blijdschap als mensen hun leven aan God geven, onafhankelijk of dat wel of niet door mijn leven heen gebeurt.

Ik wil mensen gewoon gered, hersteld en bevrijd zien. Ik dien een groot en machtig God, Die mensen compleet kan bevrijden en relaties kan herstellen. Ik bad voor een vriendin die serieus overwoog om haar relatie te beëindigen. We spraken lang met elkaar en op een gegeven moment voelde ik dat ik voor haar moest bidden. Later op de avond nam ze contact met me op en zei dat ze weer nieuwe hoop had gekregen door het gebed heen en doorgaat met die relatie. Ook dat zijn situaties waarvoor we bij God terecht kunnen. Hij houdt namelijk heel veel van ons.

Een sprong van de brug overleefd

Een man sprong van een hoge brug ergens in Amerika, waar veel mensen een eind aan hun leven maken. Hij had daar lang rondgelopen en gewacht, maar kwam steeds meer tot de conclusie dat er echt niemand was die van hem hield.

Menselijkerwijs had hij die sprong niet kunnen overleven, maar ook hij riep, naar beneden vallend, uit dat hij niet dood wilde. Hij kwam uiteraard met een klap op het water terecht, maar op de een of andere manier wel zodanig dat hij het zou overleven. 

Ik geloof dat het een dolfijn of zeeleeuw was, die hem redde. Het dier zorgde dat hij met zijn hoofd boven water bleef en bracht hem naar een plek, waar mensen de man konden redden.

Meer mensen die nu gelukkig nog leven

Zo is er ook een man die nu heel enthousiast voor God leeft en de wereld rondtrekt om Gods Woord te verkondigen, die van plan was een eind aan zijn leven te maken. Hij wachtte lang op het station. Lang genoeg om aangesproken te kunnen worden door een christen en zo van een wisse dood gered te worden. Een paar jaar geleden kreeg ik een heel bemoedigend Woord van kennis van deze evangelist.

Een jonge vrouw, een tienermeisje eigenlijk nog, overleefde een zelfmoordpoging op wonderbaarlijke - ja, voor mensen echt onverklaarbare - wijze. Zij kreeg een nieuwe reden om te leven en werd evangeliste.

Een man wilde zich aan een boom ophangen, maar God had een beter plan. Hij kon geen geschikte boom vinden. Ik geloof dat God daarvoor gezorgd heeft, want ik zie hem elke dag en hij dient God enthousiast.

De schrijfster van deze blog was van plan naar het station te gaan en voor de trein te springen. Ze was zo depressief dat de machinist haar niets interesseerde, hoewel ze wist hoe erg het voor machinisten is als mensen voor hun trein springen. Door een wonder kwam ze die avond niet op het station aan. De volgende ochtend was de ergste pijn weg en kon ze rustig naar huis reizen.

Ze leeft enthousiast voor Jezus Christus en is heel blij dat ze nog leeft. Zelfmoord is geen oplossing. God heeft een veel beter plan voor ons en na dit leven wacht de hemel voor iedereen die Hem met een oprecht hart aanneemt.

 
zelfmoord

Wil je ook meeschrijven, 

maar ben je nog geen lid van Yoors? 


Meld je dan hier aan…

Promote: support and profit

Support Flying Eagle with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
Comment and receive 50 YP 50
Who was I in a past life?
#reincarnation Hello! I am Edward of the Knight. I am very optimistic in character and when people at the KRO asked people to participate in the Regression Therapy program at Louis De Bie, I thought why not? But I have to admit that I didn't believe in having a past life at all. I was thinking, either do you fantasize under a session or it's a form of telepathy. You then, as a ghost somewhere in the Universe, pick up memories of someone else's life. From the Akasha storage area of the Universe maybe. Because that's what I believed in. Also that we each have a soul and we belong to a whole created by the Creator, the source of energy from which everything came into being. But now I have to admit that I am not sure what to think about it. Because the images that I received during my Regression Therapy under the direction of Dr Louis De Bie turned out to be very true. To see if it was right, what I just shook up my sleeve during the session, which lasted about an hour, we went to the area in France. To Normandy. In Tourvolle sur Arques in the countryside stands the Miromesnil castle. Under trance, I told, with great conviction, that I had worked there as a gardener in 1753. Just a little while 250 years ago! The memories that came to me were very vivid. I saw myself planting flowers, weeding among the many vegetables in the vegetable garden, cropping the grass with a scythe, etc. Life as a gardener there, I remembered, was very satisfying. I was living in a house on the right side of the castle with my wife and 2 children. A young and a girl. We all had a loving existence. With the lord of the castle, who appreciated my work, I also had a friendly contact earlier. By the way, it was a man with a good character. He occasionally gave the children some toys and they were also invited to the castle. There they were treated to tasty things and they were even allowed to play hide and seek in the castle. I don't remember him having a wife. My wife at the time did work as a cook in the kitchen. A large window overlooked the flowers and the vegetable garden. You only had to take a few steps outside to bring in crispy fresh vegetables in the kitchen. The visit with Derek Bolt, who helped lead the search in the right direction, was very exciting for me. Because you know, I still thought I made it all up. Under trance, it is difficult to determine for yourself whether your thoughts are true or fantasy. But when we entered Miromesnil through a door between a high wall, I immediately knew how to walk along the trail from the castle to the house. I knew exactly. The house is located to the right of the castle with the back facing the vegetable garden. I remembered that I could pass by a garden lodge from the house to the garden. So the front door of the house was on the other side. I knew we had a big room and two bedrooms. One for the parents and one for the children. Today, family of the current owner of the castle Nathalie Milotet lives in. We got a tour of the cottage in which I had enjoyed many happy days in the past. We were also invited by the current owner. The castle is partly inhabited by her. But part of it is now a museum. On a brown writing table there lies the will of the then lord of the castle, where I was a gardener. It describes in French that after his death, the gardener received an annuity of 200 pounds for the rest of his life. When we asked the woman if this was a lot, she replied that you could make a good living at that time and then the lord of the castle really carried his gardener in the heart So that's how I remembered him. We also went to visit the city of Rouen itself. Because I had told during the session that I would occasionally go to a blacksmith in the city to have my gear sharpened or to buy something new. The blacksmith was also a good friend of mine at the time and I was allowed to stay with him. Because of course everything happened with cart and horse back then and if you had to go on foot, it took hours before you got to Rouen from the countryside. I remembered exactly how I had to go a straight road towards Cathedral to see the blacksmith. In the century at that time, all blacksmiths lived together on the same street. They were competitors of each other. In the meantime, the street had changed its name. That's what a local historian told us. Instead of Rue Standre de la Porte aux Fevres, she is now called Rue aux Ours. I had also remembered an inside of a church. After going to see the cathedral inside, this turned out not to be the right church from which I had seen images. It was Eglise StOuen. She looked just like I described under the session. A beautiful stained stained glass Rosette above the entrance to the Church. A dark brown very tall pulpit, a tube organ behind the altar. It knocked like a bus. I also remembered my own passing in this session and saw my then wife, my daughter with her husband and twin children and my son standing around my bed. I was at peace with it at the time because I had a lung disease and I was refraining from it a lot. I was also thankful on my deathbed for the life I had suffered It was a satisfactorily peaceful existence with the pleasure of seeing the plants bloom and growing. Which I really enjoyed back then. I had no enemies and some close friends and a very lovable wife. And real fun kids. I would like to draw storage again for this life. My current life is really hectic. But that's also because I love music a lot, I put myself forward as a DJ. Together with a good friend, I also work out music concepts. In addition, I also work in an advertising agency. You also have to save your household, and I live apart from my soul friend. So a completely different life. From what I experienced, I picked up a lesson: “Take it slow down now and then, Edward, I think. W myant, all that hectic stuff is really not necessary. But yes it will also be the present zeitgeist, isn't it? I do slow myself down a bit more these days.
More