×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Twee gedichten / liederen: Kom & Opstaan


Gisteravond werd ik geraakt door twee liederen tijdens een van mijn favoriet tv-programma’s: Nederland Zingt, met het thema “Kom zoals je bent”. Op beide melodieën heb ik jaren geleden een gedicht geschreven met een behoorlijk diepe lading. Daarom deel ik deze gedichten - “Kom” en “Opstaan” - hier vandaag.

Het gedicht “Kom”

Het gedicht “Kom” schreef ik, toen ik in 1990 uit het mij vertrouwde Veenendaal naar het westen van het land verhuisde. Het was - nog herstellende van het auto-ongeluk in 1987 - een hele stap om juist nu mijn ouderlijke omgeving te gaan verlaten. Maar ik deed het in vertrouwen dat God mij zou leiden. En terugkijkend kan ik zeggen, dat dit ten diepste - zij het met vallen en opstaan - ook beslist het geval is geweest.

Dit gedicht schreef ik op de melodie van gezang 51 uit het (toenmalige) Liedboek der kerken: Lieve Heer, Gij zegt “kom” en ik kom.

Lieve Heer, U zegt “kom” en ik kom,

Want U roept mij steeds weer om een naaste te zijn,

Om nog meer dan voorheen, Heer, Uw dienaar te zijn.

U zegt “kom” en ik antwoord “ik kom”.

Lieve Heer, U zegt “kom” en ik kom,

Want toen ik ooit in nood zat en riep “Heer, kom”,

Kwam U echt naar mij toe, zag U naar mij om.

Daarom kom ik als U mij zegt “kom”.

 

Lieve Heer, U zegt “kom” en ik kom,

Hoe zou ik, Heer, Uw roepstem nog kunnen weerstaan;

U bent toch voor mij door de diepte gegaan?

Daarom kom ik als U mij zegt “kom”.

 

Lieve Heer, U zegt “kom”, maar toch: soms

Denk ik wel eens “zal ik daar nu echt heen gaan,

Zal ik echt net als Abraham op pad gaan?”,

Want Uw weg lijkt niet recht, lijkt zo krom.

 

Lieve Heer, U zegt “kom” en ik kom,

Want, Heer, U alleen weet toch wat goed voor mij is;

U alleen leidt mij uit alle duisternis.

Daarom: als U roept, zeg ik “ik kom”.

 

Lieve Heer, ik kom nu U zegt “kom”.

Ik kan ’t echt niet alleen, want waar moet ik heen?

Blijf mij roepen, Heer, laat mij nu niet alleen.

Lieve Heer, U zegt “kom” en ik kom.

Het gedicht “Opstaan”

Het gedicht “Opstaan” schreef ik, toen ik ook in het begin van de jaren ’90. Als melodie voor dit rouwgedicht koos ik voor een lied, dat we gezongen hebben bij de begrafenis van mijn oma: Veilig in Jezus’ armen (lied 323 uit de bundel van Johannes de Heer).

Als er ineens een einde komt

aan ’t leven hier op aard;

als in je mond ’t geluid verstomt,

omdat God Zijn kind ophaalt,

dan is het moeilijk leven,

kun je alleen nog hopen

dat wat je mag geloven

in Zijn Liefde waar mag blijken.

 

(refrein:) Dan mag je toch steeds weten

dat je Heiland en Heer

voor Zijn kind heeft geleden,

die zal opstaan op een keer.

Als het moment gekomen is

dat je dat echt beseft,

dan weet je dat dit leven is

slechts ’t omhulsel, slechts het heft.

Ook als er dan een dal komt

waarin je even twijfelt,

als vreugde even verstomt,

dan is er altijd die Luifel.

 (refrein:)

 

Als je bij Hem je kracht steeds zoekt

en troost in je verdriet;

als je blijft leven uit Zijn Boek,

altijd weer Zijn Woorden ziet;

als soms de nood te groot lijkt;

als je dan toch terugdenkt;

als je ineens weer omkijkt;

als je vraagt of Hij j’ erbij brengt,

(refrein:)

Een aantal andere gedichten van mijn hand staan in de Collecties Christelijk gedicht en Algemene gedichten.

Andere blogs over het christelijk geloof vind je o.a. in de Collectie Christelijk geloof. Ook staan er een paar bijdragen over Rouw in de zo geheten Collectie.

Nodig vriend uit

Wil je ook meeschrijven, maar ben je nog geen lid van Yoors?

Meld je dan hier aan…