×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Elke dag een beetje moeilijker.

Elke dag een beetje moeilijker.


OK Monday, let's do this!

Vanaf dat ik mijn ogen open doe weet ik dat de dag gaat tegensteken.
Slecht geslapen, raar gedroomd en mijn minimum van 8 uur slaap zeker niet gehaald.
Ik moet steeds goed op mijn slaap letten. Als ik minder dan 8 uur slaap ben ik de volgende dag echt een wrak.
Vaak kom ik zelf niet met 8 uur toe. Soms slaap ik 's nachts 10 uur en doe ik overdag nog een dutje.
Ik ben al jaren zo, ik kan me geen dag meer herinneren dat ik eens niet moe was. Ook al sta ik klaar wakker op en heb ik het gevoel dat ik de wereld aan kan, tegen de namiddag wordt ik toch moe. Op den duur ben je zo gewoon aan het gevoel van moe zijn dat ik soms echt kan verschieten als ik energie heb. Dan ben ik niet meer te stoppen en wil ik alles in 1 keer doen, wat ook weer verkeerd is want dan wil ik te veel doen.
In mijn leven is het constant zoeken naar het evenwicht tussen te veel doen en niets doen. Ik ben van karakter iemand dat graag bezig is en graag uitdagingen aangaat. Maar door mijn 'aandoening' kan ik de helft van de uitdagingen die op mijn pad komen gewoon niet aan. Ik moet steeds nadenken of het niet te veel van mijn energie die ik voor de dagelijkse dingen nodig heb zal wegnemen. Als ik de ene taak accepteer zal ik een andere taak moeten laten wachten.
Dit is een aspect die ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet geaccepteerd heb en me nog heel kwaad in kan maken.
Maar de plicht roept en ik maak me klaar om te gaan werken.
Terwijl ik me aankleed voel ik het al in mijn handen, ze tintelen... geen goed teken! Telkens als dit gevoel opkomt moet ik mezelf focussen op mijn ademhaling en zorgen dat ik me nergens druk in maak want anders wordt het alleen maar erger. Na het tintelen komt de buikpijn, dan de misselijkheid, het wegdraaiden en uiteindelijk de uitbarsting.
Maar vandaag kan ik het beperken.
Ik stap op de brommer en vertrek. Gelukkig is het tintelend gevoel gestopt, lang leven de 3 pillen die ik net bij mijn ontbijt heb genomen!
Eens ik op het werk ben en door de deur de winkel binnenloop herpak ik mij. Raar maar waar kan ik in de winkel steeds enthousiast zijn naar de klanten toe. Ik doe dit werk zo graag. interactie met de klanten is het beste, zeker als ze zelf enthousiast zijn. Natuurlijk heb je ook de ongeduldige, laste klanten maar die vergeet ik snel.
Ik werk nu 2 maanden in deze winkel en heb net het mooiste moment tot nu toe meegemaakt. Een klant die mij zeer dankbaar was om wat ik allemaal voor hem gedaan had en hij wou zelf een mail sturen naar mijn baas. Ik had tranen in mijn ogen van blijdschap en mijn zelfvertrouwen kreeg een enorme boost, net wat ik nodig had!
Ook al ben ik zeer blij dat dit gebeurt is, 's avonds zal ik toch meer nadenken over de dingen die ik beter had kunnen doen dan aan dit mooie moment.
Ik kom thuis maar morgen moet ik naar de psychiater dus ik moet mijn 'huiswerk' nog doen en even nadenken over de afgelopen 2 maanden en wat er gebeurd is. Ik verschiet er even van wat er allemaal veranderd is in mijn leven.
Even een snelle opsomming voor jullie:
*In Februari ben ik gestopt met school omdat de stress mij allemaal te veel werd. Ik had elke week een paniekaanval en kon niet meer om met de deadlines en mijn perfectionisme. Ik was al een keer veranderd van studierichting en van school dus veel opties had ik niet meer en ik legde mij (na een lange strijd) er bij neer dat verder studeren niet ging lukken.
* Nog geen week later had ik een job. Ik mocht beginnen in een beenhouwerij als verkoopster. Het werk was leuk maar het team waarin ik terecht kwam iets minder. Ik werd behandeld als een jong, net beginnende werkkracht die niets kon. Ik werd scheef bekeken en wat ik ook deed was niet goed genoeg. Na een maand nam ik ontslag omdat ik nog negatiever over mezelf begon te denken dan dat ik al doe uit mezelf.
* 2 weken later kreeg ik mijn contract bij de winkel waar ik nu werk.
Wauw, wat een kans.19 jaar en een contract van onbepaalde duur!
* Ik en mijn vriend waren al even bezig over samenwonen en nu ik een inkomen had werd dit een echte mogelijkheid. We gingen op appartementen jacht en vonden het appartementje dat we vandaag thuis noemen.
Na een paar dagen schilderen en kuisen was het op 15/05/2017 zo ver, we woonden officieel samen!

Zaag ik?

Terwijl ik deze tekst nalees besef ik opeens wat een lange tekst het al is geworden. Schrijven is zo gemakkelijk, voor ik het weet heb ik al een hele blok en ik heb nog maar 1 dag van de deze week beschreven...
Ik weet even niet meer wat ik moet doen.
Moet ik de tekst nog langer maken (en jullie misschien ontmoedigen om te lezen omdat je het te langdradig vind) of moet ik hier stoppen en de andere dagen voor een andere blog houden?
Het was een heel confronterende en zware week voor mij dus ik heb nog veel te vertellen.
Misschien kunnen jullie beslissen? Als je wil kan je even in de comments reageren of je deze tekst al lang genoeg vind of misschien mag er van jou nog wel een stukje bij.