×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








De hel van Spanje, hoe komt dit nog goed?


Spaanse leegtes...

Deze dag, de dag waarop ik opnieuw geconfronteerd zou worden met stevige levenslessen, steek ik van Frankrijk over de pyreneën Spanje in. In die tijd waren de Charlie aanslagen in Frankrijk net geweest en stonden er overal langs de weg zwaar bewapende militairen. Het zag er best heftig uit vaak, maar ik had niets te vrezen; ik was gewoon een passant, op weg naar mijn eigen avontuur. 

Bij de camping net over de grens krijg ik een vreemd voorgevoel en ik besluit hier niet mijn tent op te zetten, maar verder te trekken. Hoewel ik al vrij veel uren in de auto zit met wat kleine pauzes voor mij en de honden, rijd ik stug door. 

Voorbij Pampelona doemen eindeloze zandvlaktes op. Het maakt me even stil... Hier groeit letterlijk niets meer. Een eindje verder zie ik wat landbouwveldjes, waar de sproeiers aanstaan: het water raakt de grond niet eens, maar verdampt al halverwege de lucht. Nog iets verder is de "nieuwe" landbouw in de vorm van rijen zonnepanelen. Deze grond is echt helemaal op, verarmd en leeg. Het maakt me stil, droevig. Ik merk dat ik moe begin te worden. De zandvlaktes blijven zich uitstrekken links en rechts. Het is leeg, verlaten.... er groeit niets meer en er leeft niets meer. Op de snelweg rijdt een enkele auto...ik.


Dan gaat er iets gruwelijk mis...

Na nog een uur in de leegte met mijn eigen gedachtes, voel ik dat mijn energie eindig is. Gelukkig is de benzinepomp niet ver en na enkele kilometers kan ik aan een welverdiende koffie. Voor wie de Spaanse koffievoorkeur kent: als je geen suiker in je koffie drinkt, neem dan het suikerzakje er achteraan om een maagzweer te voorkomen! Maar wakker maakt het je zeker. 

Ik laat ook de honden even de pootjes strekken, waarop mijn reu in moordend tempo de paaltjes markeert en triomfantelijk om zich heen kijkt of iedereen wel gezien heeft dat híj eigenaar is geworden van dit paaltje, deze en dat paaltje? Zijn moeder is daarin heel anders: die struint alle geurtjes af en ineens heeft ze dan de juiste plek te pakken om haar koninklijke derriere te laten zakken. Hun leven is zo heerlijk relaxt. Ik kan daar enorm van genieten.

Ik kijk nog wat om me heen en zie ineens tot mijn schrik dat ik tegen het verkeer in heb gereden. Ik zoek nog een nieuwe locatie op waar ik mogelijkerwijs mijn tent alsnog kan opzetten en zie niet al te ver van deze plek een camping. Dat wordt het dan sowieso. Het is maar voor een nachtje en na acht uur autorijden heb ik er wel echt genoeg van.  Twintig minuten rijden nog volgens navigatie. Mooi zo. 

Oh ja, ik stond tegen het verkeer in, laat ik even via de parkeerplaats oversteken dan rijd ik gelijk de goede kant op. Opgelost... Een enorm kabaal op het dak van mijn auto, nog wat ijzer-scheur-geluiden en dan sta ik geprakt tussen het asfalt en het metalen zonnedak. Mijn emoties maken me van mij meester. Sta ik hier in dat godverlaten oord, waarbij ik het voor elkaar heb gekregen om mijn eigen onderdak van het dak van mijn auto af te rijden!! Als ik uitstap met trillende blubberbenen, strak van de adrenaline, kan ik het niet meer ontkennen: mijn eigen daktent staat muurvast. Op dat moment word ik overmand door vermoeidheid, verslagenheid, zelfverwijten en eenzaamheid. Hoe kon ik nu vergeten dat mijn auto veertig centimeter hoger is mét daktent? Ik rijd er immers al een maand mee rond!! 

Uit onverwachte hoek...

Nog een paar zelfverwijtende opmerkingen schieten door mijn hoofd op het moment dat ik omringd wordt door een schare van stevige Spanjaarden. Een stuk of acht potige kerels staan om me heen en kijken mee naar de auto. Ze spreken geen woord Engels, maar beginnen gewoon: de auto zit vast en een vrouw alleen krijgt dat ding er niet onderuit. Aan alle kanten beginnen ze mijn banden leeg te laten lopen, terwijl er twee stevige kerels op mijn bumper achter gaan staan en nog twee voor beginnen te duwen tegen de motorkap. Ik kom weer bij het tafereel en roep "Manual!" duik de auto in en haal de handrem eraf. Het verlagen blijkt precies genoeg om de auto met dakhuis vrij te krijgen. Ze wijzen me op de plek waar ik mijn banden op kan pompen en geven me aan "tranquilo" te rijden... Ik stamel meermaals "muchas gracias senores" terwijl ze het terras weer opduiken. Zij waren duidelijk veel helderder van de koffie geworden dan ik. 

Als de banden weer keurig op spanning zijn, zie ik dat de daktent kapot is: de scharnieren waar het op open moet klappen zijn compleet ontwricht. Hier kan ik niet in slapen nu. Een hotel is geen optie gezien mijn honden daar niet welkom zijn. Wat nu? Ik had eens contact gehad met iemand, die zou hier in de buurt moeten wonen. Omdat ik geen ander idee meer heb, bel ik op: mag ik langskomen? Het antwoord is "kom maar". 

En zo slaap ik die nacht uiteindelijk in een olijvenboomgaard, maar wel veilig. Vertrouwen, leer vertrouwen dat altijd alles goedkomt. Ik val in een diepe onrustige slaap...

Durf anders te zijn

Hoe kwam het zover dat ik in Spanje stond? Lees hier het begin!

Meeschrijven? Meld je nu aan bij Yoors en praat mee! Je krijgt betaald voor lezen en schrijven op Yoors.

Meld je aan via de link en ontvang direct al 125 YP.




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts