×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Het leven neemt langzaam afscheid

Het leven neemt langzaam afscheid


‘Ik ben helemaal koud. Ik moet nu echt naar bed. Het gaat niet meer.’ Ze kijkt naar de klok. En uit het raam. Ze weet dat de achterkleinkinderen zo zullen komen, maar haar lichaam kan niet meer.

‘Is het goed dat ik dan toch bel dat ze me in bed doen?’ Ik knik. Haar voeten voelen als ijsklompjes. Ze klaagt niet, maar ik zie dat ze pijn heeft. De verpleger komt, een stille jongen. Hij schuifelt met oma mee naar het toilet. Ze is een beetje de weg kwijt. Op de wc kleedt hij haar uit, daar zit ze. een vrouwtje, een schim nog maar van de vrouw die ze ooit was. Weg trots, weg dat struise gevoel. Ik kan niet kijken naar het tafereel. Ik heb respect voor de verpleger, hoe oud zou hij zijn? 20? Knap hoor.

En dan mag ze eindelijk gaan liggen, eindelijk!!! Wanneer de verpleger weg is, verbergt ze haar hoofd onder de dekens, ze huilt. Ik doe de deken omlaag en probeer te horen wat er is. ‘Ik ben zo ongelukkig, want ik heb zoveel pijn. Maar ik ben blij dat ik lig, het komt vast wel weer goed…’

Ze dommelt wel. ze schiet wakker als de kleinkinderen dan toch er zijn. Ze bekijkt de tekening van de jongste. ‘Oooh wat mooi’. Ik draai hem snel andersom, zodat niemand merkt dat ze amper doorheeft wat erop staat.

Mijn moeder stopt oma weer lekker in. De oudste kijkt me aan en zegt: “Nu is het net of onze overgrootmoeder het kindje is en oma de moeder…”

Mijn andere dochter zegt: “eigenlijk is oma net een tak die is afgebroken maar nog net een beetje aan de boom vast hangt.”





Ingrid Tips en meer
Herkenbaar voor velen denk ik.... mooi verwoord
13-06-2017 16:06
13-06-2017 16:06 • Reageer
_PetitCorbeau_
Dat moet moeilijk zijn
13-06-2017 11:56
13-06-2017 11:56 • Reageer