Thriller in wording

Thriller in wording


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

‘Kun je niet slapen?’ de stem van zijn vrouw klinkt slaperig zo in het holst van de nacht.

‘Nee. Ik wilde je niet wakker maken. Sorry.’

‘Geeft niet. Is er iets?’ Ze is nu rechtop naast hem in bed komen zitten. Ze buigt naar links om het nachtlampje aan te doen.

Hij wrijft zacht over haar wang. ‘Je bent mooi. Ga weer slapen, je moet er morgen weer vroeg uit. Ik ga beneden even iets drinken….’ Ruben weet dat er meer voor nodig is om zijn vrouw gerust te stellen en dat ze dadelijk waarschijnlijk naast hem aan de keukentafel zit.

‘Ruben?’

‘Werk, schat. Het houdt me bezig.’

‘Ik zag het tijdens het eten al aan je. De laatste keer was vijf jaar geleden….’

‘Je leest me als een boek, Maureen. Waar heb ik je aan verdiend?’

‘Aan die openingszin van je, zo’n 18 jaar geleden.’

‘Wanneer je zo op die manier naar me kijkt, dan weet je wat de consequenties zijn.’ Ruben kust haar zachtjes in haar hals.

‘Ook dat weet ik, maar volgens mij kan zelfs dat jouw geest niet tot rust brengen. Wil je er iets over kwijt?’

‘Nog niet, oké? Ik moet hier eerst zelf mee aan de slag, doe me een plezier en slaap nog een paar uurtjes verder voor me. Echt, ik kom zo weer naast je liggen.’

Maureen kijkt hem nu streng aan, maar knipt dan het licht uit. ‘Wanneer je over een half uur niet hier terug bent, kom ik je halen.’

‘Afgesproken.’

‘Ruben, is dit hetzelfde als vijf jaar geleden?’

‘Nee, ik denk het niet.’

Ruben schiet in zijn sloffen en loopt naar beneden. De slaap waar hij zo naar verlangt suist in zijn hoofd en in zijn lijf. De oorverdovende stilte van de nacht doet hem goed. De koelkast trilt. Hij schudt een glas melk in en gooit er een paar lepels cacaopoeder bij. Zijn gedachten gaan terug naar toen hij een kleine jongen was. Zijn moeder maakte altijd van die heerlijke chocolademelk, precies genoeg cacao.

Zijn beker heeft hij leeggedronken voordat hij de stoel in de woonkamer heeft bereikt. Te gulzig dus weer. Hij laat zich zakken in zijn stoel en legt zijn lange benen op tafel. Waar is die jonge god van vroeger gebleven?

Dan sluit Ruben zijn ogen en masseert zijn slapen. Zinnen en beelden wisselen elkaar nu in snel tempo af in zijn hoofd. Het gesprek van deze middag laat hem niet los. De secretaresse was zijn kamer binnengelopen, ondanks zijn opdracht van de ochtend om hem niet te storen. ‘Sorry, Ruben, maar het klinkt echt dringend.’

Wat als hij dat telefoontje niet had aangenomen? Was dan alles anders afgelopen?

Hij had het gesprek aangenomen. Waarom eigenlijk? Hij zat die dag op kantoor om een paar zaken af te handelen en dan aan zijn vakantie te beginnen. Maureen moest nog twee dagen langer voordat ook zij een hectisch jaar zou kunnen afsluiten met een welverdiende twee weken helemaal niks doen. Hij glimlacht wanneer hij aan zijn vrouw denkt. Carrièrevrouw, maar altijd had ze klaar gestaan voor hem en hun dochter. Hij zelf had zijn focus altijd op zijn werk gelegd. Hoeveel uren studie had hij erin gestoken? Teveel. Maureen had hem altijd ondersteund. Haar baan was misschien wel zwaarder dan de zijne, hij wist het wel zeker eigenlijk. Ze sprak er nooit veel over, maar hij wist wanneer ze een zware dag had gehad. die avond kregen ze steevast een uitgebreid menu op tafel geschoteld. Gezellig was het dan, wijntje erbij. Ze had dat nodig om af te schakelen. Weg van de beelden die ze te vaak voor zich zag; een levenloos lichaam. Misschien moest hij morgen voor haar koken. Misschien moest hij haar nu eens helpen met inpakken van hun koffers. Dan gaan zijn gedachten waar terug naar het telefoontje op werk. Hij moest voorkomen dat hij dit probleem mee zou gaan nemen op vakantie.

Het telefoongesprek was kort geweest. De stem van de vrouw aan de andere kant van de lijn was kalm en toch had hij ook die noodkreet gehoord waarover zijn secretaresse het had gehad. Een uur later zat ze voor hem. Ira. Haar rode haren pasten bij haar naam.

‘Waarom zoveel haast?’ Ruben had de vrouw tegenover hem aandachtig opgenomen. Ze was mooi om te zien. Anders dan de meeste vrouwen. Fragieler maar toch onaantastbaar. Ongerept. Maar aangeraakt. De blauwe plekken rondom haar rechteroog zagen er pijnlijk uit.

‘Omdat ik er morgen niet meer ben. Is dat voldoende antwoord op uw vraag?’ ze slaat haar benen over elkaar heen. Bijna statig kijkt ze hem aan. Het gefrunnik aan tasje verraad dat ze minder zeker is dan ze wil doen voorkomen.

Ruben knikt. Het is niet de eerste keer dat een cliënt hem opscheept met een enorm moreel dilemma. ‘Mag ik vragen waarom u er morgen niet meer bent?’

‘Het leven houdt niet meer van mij.’

Haar antwoord is simpel en haar gelaatsuitdrukking verraad niks.

‘Heeft u hier met iemand over gesproken? Kent iemand uw....voornemens?’

‘Nee. U bent de enige. En dat blijft zo, toch?’ Ze kijkt hem zonder met haar ogen te knipperen aan.

‘Ik weet niet of ik u kan helpen. Niet op deze termijn.’

‘Ik weet zeker dat dit u wel zal lukken.’ Ze had hem papieren toegeschoven en hem strak aangekeken. ‘Ik heb huiswerk gedaan. U bent de beste in uw vak. Zet uw secretaresse aan het werk, dan weet ik zeker dat het u lukt om mij dadelijk mijn handtekening te laten zetten.’

Hij had haar vertwijfeld aangekeken. Ze was hem in de rede gevallen toen hij zijn mond open deed om bezwaar te maken. ‘Er is nog een klein dingetje. Ik wil niet dat u de begeleidende brief leest voor morgen.’

‘U weet dat ik alle papieren moet inzien voordat ik ze in orde kan maken.’

‘U weet ook dat u genoeg heeft aan de technische beschrijving. Ik heb recht op een soort van “voorwoord”. Gunt u mij dat? Mijn laatste wens kunt u niet van me afpakken.’

Hij had zijn wenkbrauwen gefronst. Ze had hem een knipoog gegeven. ‘Kom op, u krijgt wel vreemdere verzoeken, nietwaar?’ Iets in de toon van haar stem weerhield hem ervan om te vragen waar ze op doelde.

Ze had goedkeurend geknikt. ‘Fijn dat we elkaar begrijpen.’ Ze was opgestaan en was naar de deur gelopen. ‘Ik kreeg vast een belletje van u wanneer ik de papieren kan tekenen? Ik moet nog vlug een boodschap doen. Welk touw is volgens u het meest geschikt…?’

‘Ira!’ Hij was opgesprongen uit zijn stoel. ‘Dit kunt u niet menen!’

‘Sorry, nee.’ Ze klopt op haar handtasje. ‘Ik maakte een grapje. Mijn voorbereidingen heb ik natuurlijk al lang gedaan. Ik moet nog even een postzegel kopen. Maakt u zich geen zorgen.’ Ze laat de deur zacht in het slot vallen.




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Nou dit is `n hele goede inleiding, je komt nog heel ver.Succes.
| 21:34 |
Nu ben ik welenrg benieuwd hoe dit afloopt!
| 23:18 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen