Het Verdriet om Anne Faber - Het Dieptepunt van 2017

Het Verdriet om Anne Faber - Het Dieptepunt van 2017


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling


Anne,

Het spijt me. Het spijt me vreselijk. Dat het Nederlands rechtssysteem beslissingen heeft gemaakt die resulteerden in een situatie die jouw leven beëindigde en dat van iedereen die jou lief had zo vreselijk heeft beïnvloed. Het spijt me, dat je in een wereld woonde, waar even lekker uitwaaien op de fiets tot zo'n tragedie kon leiden. Het spijt me, dat iemand, wie dan ook, vond dat hij het recht had jouw je vrijheid, je leven, te ontnemen. Het spijt me dat je daar, wie weet hoe lang, alleen bent geweest. Achtergelaten. Je was dicht bij me, en we kennen elkaar niet eens. Ik woon heel dichtbij de plek waar ze je hebben gevonden. Ik lag vanmorgen na de nachtdienst in mijn warme bed, en jij was daar. Alleen. Koud. En dat spijt me meer dan ik kan zeggen.

Ik hoop dat er iets is, iets hierna, daar waar jij nu bent of naar onderweg bent. Het zou een schrale troost zijn, áls je het zou kunnen zien, maar iedereen was bezorgd om jou. Het is niet overdreven als ik zeg dat honderdduizenden mensen aan je dachten de afgelopen twee weken. Je werd gezocht door zoveel mensen; professionals en vrijwilligers. Je domineerde met je regen-selfie de televisie, de krant, het Internet; je was overal, maar tegelijkertijd zo hartverscheurend onvindbaar.

Ik ben blij dat je weer terecht bent. Ik ben opgelucht met buikpijn. Want je bent er weer. Je ademt niet meer, maar tenminste kun je nu naar huis. Je familie kan nu weer voor je zorgen tot ze definitief afscheid moeten nemen van jouw lichaam, en je alleen nog in hun harten zult voortleven. Je bent terecht. Maar jeetje, meisje, het spijt me zo.

Mijn gevoel is tweezijdig; aan de ene kant hoop ik dat je geen pijn hebt gehad, dat je 'weg' was voor je door had wat er gebeurde, maar aan de andere kant hoop ik dat je die klootzak een ongelooflijke trap in z'n kloten hebt verkocht.

Het spijt me, Anne. In een situatie als dit kun je niets doen als buitenstaander, behalve hopen, meeleven en troostende woorden uitspreken. Maar soms is een situatie te groot, te heftig, te pijnlijk. Dan zijn er geen woorden meer. Dan ben je sprakeloos. Zoals nu.

Ik wens je het allermooiste, pas je een beetje op alle mensen die je missen?

Heel veel liefs,
Gabriëlla


"Anne,
De wereld is niet mooi,
Maar jij kon haar een beetje mooier kleuren...
Anne,
je had nog zoveel voor de boeg,
Maakte je geen zorgen, daarvoor was het nog te vroeg"

Veel te vroeg....

Vrij vertaald: Herman van Veen - Anne




Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.9 / 5 (9 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Hartverscheurend... met een brok in de keel gelezen.
| 06:52 |
Met interesse gelezen, dank je wel!
| 09:54 |
dat is alleen bij ons mensen te vinden
| 12:33 |
Ik vind de daders geen mensen, noch dieren. Het zijn beesten!
| 05:08 |
Klopt
| 10:01 |
Zo'n dingen zal je bij dieren niet vinden. Dat komt bij"mensen"voor
| 12:08 |
Ik vind de daders geen mensen, noch dieren. Het zijn beesten!
| 05:08 |
Vreselijk heb er geen woorden voor ...ik leef met haar ouders en verdere familieleden mee het is in en in triest
| 17:21 |
Afgrijselijk, zeker zo met de afgelopen Feestdagen sta ik daar extra bij stil.
| 05:08 |
Kippevel over mijn hele lijf!!
| 09:46 |
Dank
| 16:05 |
Heel mooi geschreven woon zelf in zeewolde en denk dat dit niet snel uit onze geheugen is
| 12:45 |
Nee, dat denk ik ook niet. Ook omdat we het gezicht van de dader kennen.
| 16:05 |
Bedankt voor het toevoegen van mijn eerbetoon ;-)
| 01:33 |
De wereld is verrot :(
| 15:31 |
Nope, maar sommige creaties op de wereld wél!
| 16:05 |

 

×

Yoors


exit_to_app Inloggen