×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Fast Fashion: Wie Betaalt de Prijs en Hoe Kan het Anders?

Fast Fashion: Wie Betaalt de Prijs en Hoe Kan het Anders?


Door één van de volgers op mijn Facebook-groep over Minimalisme, Duurzaamheid, Consuminderen en Besparen, werd ik gewezen op een documentaire van Andrew Morgan, een documentairemaker die zich heeft verdiept in alles wat te maken heeft met de processen rondom de zogenoemde fast-fashion. Een documentaire die me aan het denken heeft gezet.

In de documentaire zien we de sociale en milieutechnische effecten van de enorm gegroeide mode-industrie. In grootmoeders tijd kocht je nieuwe kleren wanneer je oude kapot waren en niet meer gerepareerd of versteld konden worden; je kocht omdat het moest en niet omdat het kon. In de jaren daarna ging de luxe mode-industrie van twee shows per jaar(en dus twee nieuwe collecties), naar vier, en inmiddels is het zo dat grote, goedkope modeketens, iedere week "new arrivals" hebben. Van twee collecties per jaar, naar 52. Op dit moment is de productie van kleding ontwikkeld tot een industrie waar alleen de grote bedrijven baat bij hebben.

In de jaren '60 werd ruim 90% van de kleding wereldwijd geproduceerd in de Verenigde Staten, maar sinds de komst van de globalisering, is dat percentage afgeslankt tot een magere 3%. De rest van de ruim 80.000.000.000 (80 miljard) nieuwe kledingstukken die de wereldbevolking jaarlijks aanschaft, wordt geproduceerd in ontwikkelingslanden, oftewel de lageloon-landen. De globalisering maakte het mogelijk om in het land van vestiging te verkopen voor de gewenste prijs, maar de kleding waar dan ook ter wereld te laten produceren voor een schijntje van de verkoopprijs. Omdat de prijs in de winkels hierdoor ook is gezakt, zien consumenten kleding steeds vaker als wegwerp-product, waardoor er alleen al in de VS jaarlijks 37 kilogram aan kleding op de vuilnisbelt belandt

Maar deze negatieve ontwikkeling stopt niet hier. Wanneer de grote winkelketens zien dat er bij de buren een soortgelijk kledingstuk verkocht wordt voor een euro minder, benaderen ze de sweatshop waar hun kleding gemaakt wordt, en zegt; "we moeten goedkoper, anders kan ik niet concurreren". De sweatshops hebben geen keuze; klant weg is minder inkomen, en dus gaan ze akkoord. De negatieve spiraal die tot gevolg heeft dat er minder geld is in de sweatshops, wat onder andere leidt tot slechtere veiligheid. Een resultaat daarvan was duidelijk te zien bij het instorten van de Rana Plaza, een acht verdiepingen hoog pand in Bangladesh dat was ingericht als naaifabriek. Hoewel het bekend was dat het gebouw op instorten stond, was er geen geld dit te repareren of de fabriek te verhuizen, wat leidde tot de dood van 1127 fabrieksarbeiders. De Westerse wereld stelt de consument gerust; "dit is vreselijk, maar zonder de sweatshops hebben de mensen daar helemaal geen werk, de alternatieven zijn nog slechter, dus het valt echt wel mee, dit is slechts een incident". De andere aspecten, zoals de belachelijk lange dagen die arbeiders moeten werken, of de chemische dampen die ze inademen, worden buiten beschouwing gelaten. Het jaar na het ongeluk was het meest winstgevende jaar ooit in de kleding-industrie. 

Wil je zelf de documentaire zien (Nederlands ondertiteld), je eigen mening vormen en bewuster zijn, dan kan dat hier.

Wat kunnen we nu eigenlijk doen tegen deze walgelijke industrie? Er zijn een aantal mogelijkheden, en het is voor iedereen haalbaar hier niet meer aan mee te doen.

- Koop geen nieuwe kleding meer. Kies voor tweedehands. Zelfs als het van origine een product is vanuit deze verwoestende industrie, ben jij alleen maar een extra schakel tussen productie en destructie. Jij geeft op die manier geen opdracht voor meer productie. Zoek op Marktplaats naar mooie stukken, neem een kijkje in de Kringloopwinkel of laat binnen je familie en vriendenkring weten dat je hun afdankertjes graag over neemt. Zo kun je ook met een kleine beurs weigeren aan dit proces deel te nemen.
- Wil je echt geen tweedehands kleding? Zoek dan op Internet naar fairtrade merken. Niet alleen gemaakt van biologische stoffen, maar gemaakt onder eerlijke omstandigheden. Neem eens een kijkje op sites als Organic Wear, die zich niet alleen inzetten tegen deze wantoestanden, maar ook nog biologisch én vegan zijn. Of bekijk Lotika, die zich hebben gespecialiseerd in Eco & Fair Shopping. Door fairtrade te kopen, stimuleer je juist díe markt.

 

"GMVDMinimalism is een enthousiaste schrijfster die met veel plezier haar stukken deelt over besparen en bezuinigen, veganisme, minimalisme, consuminderen, ontspullen, duurzaamheid, zero-waste, zelfvoorzienend leven en simpel leven, maar ook over alle andere onderwerpen die ze in het dagelijks leven tegenkomt. Ze woont samen met haar poes Sientje en haar kippen Annabel en Zarah midden in Nederland. Als fanatieke veganiste en minimaliste met een groen en duurzaam hart neemt ze geen blad voor haar mond. Ze schreef ook een boek, 'Groots Leven met een Klein Budget', wat je HIER kunt kopen.  Wil je haar volgen en altijd als eerste op de hoogte zijn van haar dagelijkse schrijfsels?  

Wordt dan lid van haar Facebook-groep, door te klikken --> GMVDMinimalism ".