×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
&het water, de wegen en de mensen van Sint Vincent

&het water, de wegen en de mensen van Sint Vincent


We hebben zo’n grapje dat ontstaan is op reis door de jaren heen. We zeggen regelmatig tegen onze gastheren en vakantiegezelschap dat we overal waar we heengaan regen brengen. Dat begon toen we ooit door de painted desert in Amerika reden. Het regent er twee keer per jaar en wij waren er natuurlijk bij. En op Sint Vincent? Ik denk dat we maar moeten stoppen dit grapje te maken.

Een droge aankomst

Nadat we ’s ochtends in shock uit bed rolden met het nieuws van de Amerikaanse verkiezingen waren we al snel wakker. Niet door de sterke koffie die we niet drinken maar door de enorme regen en onweer buiten. De donder en bliksem ging zo hard te keer dat iedere keer alle autoalarmen in de buurt afgingen. De regen kwam met bakken uit de lucht, zo hard dat onze buurman het niet aandurfde om naar de Universiteit te gaan. Sterker nog, hij kon er niet komen omdat alles overstroomd was. 

Onze huisbaas kwam even bij ons checken en vertelde dat als het ’s middags droog zou worden hij wel met ons even naar beneden zou gaan voor boodschappen. Nu was het gekkenwerk en veel winkels waren dicht gebleven. Dat dat verstandig was bleek later wel.

De ravage

Het vliegveld was overstroomd en er stond minstens een meter water in de terminal. De rivier die op drie punten onder het vliegveld door was geleid had een feestje gevierd. De wegen waren overstroomd en hier en daar half weggeslagen. De rotonde lag vol met stenen die de regen van de bergen had meegenomen. De parkeergarage onder de supermarkt was een grote modderpoel. Chaos dus! 

We konden dit aan het einde van de middag allemaal zelf aanschouwen toen we met de huisbaas boodschappen gingen doen. De autoverhuur zat dicht en eigenlijk ook alle andere ondernemers behalve de supermarkt. En gelukkig maar dat die open was zodat we even wat ingrediënten voor onze maaltijden in konden slaan.

Verveling

We begonnen ons al snel een beetje opgesloten te voelen met al die regen en geen auto om ons ergens naartoe te brengen. De volgende dag? Regen! Daar zit je dan op Sint Vincent. Je stelt je palmbomen en witte stranden voor (er zijn stranden in drie kleuren zwart, wit en goud). Wat we kregen was de binnenkant van ons appartement met uitzicht op verticaal hemelwater. 

Gelukkig was ons appartement halverwege een bergje zodat wij niet veel last hadden van het naar beneden vallende water. Op het kraanwater na, dat werd afgesloten. Ja echt heus! Met de overstroming was een leiding kapotgegaan, jammer de bammer. Dan kom je er ineens achter waar je allemaal water voor gebruikt. Even een was doen dan maar? Oh nee… Ik ga wel even douchen! Oh nee… Zal ik nog een kopje thee zetten? Oh nee… Ehh Help? De huisbaas kwam ons te hulp door een grote fles water voor ons uit de stad mee te nemen. Pfieuw eindelijk weer een kopje thee! 

Het grote blauwe monster

Dag drie sprongen we bijna uit ons vel en werden we gered door de taxichauffeur die in onze straat woonde. Een aardig man van middelbare leeftijd. Hij reed ons naar de botanische tuin en kwam ons op een vooraf afgesproken tijdstip weer ophalen. Heel erg handig! Hier kregen we natuurlijk ook weer een bak regen over ons heen dus de rest van de middag konden we opdrogen in ons appartement. 

Helemaal klaar met deze zelfgekozen gevangenschap gingen we het internet afstruinen naar een betaalbare auto. De verhuurder die onze huisbaas aanprees had geen website. De autoverhuur doet goede zaken op het eiland en we wisten al dat het duur zou worden maar zo duur!?! Roelant vond uiteindelijk een Avis dealer met een schappelijke prijs voor de goedkoopste categorie. Ik had er geen goed gevoel bij. Heeft iemand ooit van een Isuzu Gemini gehoord? En ik vermoedde dat we wel een flinke zware bak nodig zouden hebben met onze spannende ervaringen van Sint Lucia nog vers in het achterhoofd. 

Ik reserveerde het kreng en kreeg een volledig geautomatiseerd mailtje terug. Verder waren er geen contactmogelijkheden met deze dealer wat ik ook vreemd vond. We regelden dat onze taxichauffeur tijd had voor ons om de volgende dag de auto te gaan bezichtigen. Toen hij hoorde wat we van plan waren bracht hij ons eerst naar zijn vriend die auto’s verhuurd. En laat dat nou toevallig hetzelfde bedrijf zijn waar we eerder langs waren gereden maar die dicht zat vanwege het weer. 

Een alleraardigste eigenaar stond ons te woord en kon ons de Suzuki Grande Vitara die net was binnengebracht voor een goede prijs aanbevelen. Ik vond het allang best voor deze prijs en een auto die weer een stukje groter was dan de vorige. Wat kan er dan nog misgaan ;) 

We vroegen hem nog naar de Avis verhuur en hij schudde meewarig zijn hoofd. Kennelijk had de man die het runde alleen maar afvallige voertuigen en stond hij heel slecht bekend. Zo kon ik zonder al te veel schaamte de auto afzeggen zodra we weer thuis waren. Daar had die automatische email een knop voor. Alsof het er voor bedoeld was zou je denken! 

En zo hadden we een groot blauw monster ter onze beschikking. Het duurde natuurlijk niet lang tot we ermee op pad gingen, alhoewel we wel even moesten wachten tot het droog was natuurlijk ;) 

De wegen

We kwamen er al snel achter dat het maar goed was om zo’n groot bakbeest te rijden. De snelweg, die hier ook weer een tweebaansweg is, was van het type slecht bordkarton. Hier en daar kon je redelijk gladjes over het asfalt zoeven om even verderop te moeten slalommen om kuilen. Zo waren er ook volledige stukken afgeschraapt beton en lag er alleen nog maar gruis. Het bleek dat grote stukken snelweg stonden ingepland om te worden vernieuwd maar dat de planning deze regen ook niet had aan zien komen. 

Zo hobbelden we de weg over. Het eiland rondrijden kon niet, gewoonweg omdat niet overal een weg lag. Wel kon je volgens de kaart zo ongeveer twee derde van het eiland rond. Een beetje rondtoeren vinden we altijd wel leuk dus daar gingen we… als het weer te slecht was om de bergen in te gaan was het soms wel oké om langs de kust te rijden. 

Nouja oké, tot je dus bij een aardverschuiving aankomt die de weg blokkeert en er verder geen verkeer mogelijk is. Zo werd twee derde al snel twee vierde als het niet minder is. 

Naast aardverschuivingen is het ook een uitdaging om niet de auto stil te willen zetten vanwege acuut oprispende hoogtevrees. Met aan de ene kant een berg die stijl omhoog gaat en aan de andere kant eenzelfde steile wand naar beneden was het soms even slikken. Vooral al er ook busjes en vrachtwagens langs willen en de weg daar eigenlijk veel te smal voor is.