Een eindeloze reis naar ergens - Stap 101


Wanneer kies je voor de gebaande paden en wanneer vecht je je door onbegaanbaar terrein lezer? Als u wil komen waar iedereen reeds geweest is,  kiest u logischerwijs de meest brede weg. 

Maar dat smalle hazenpad of dat onbegaanbare rotspad dan? Brengen die u werkelijk op nieuwe plaatsen, of leiden alle wegen uiteindelijk toch gewoon naar Rome?  

Is het eigenlijk nog de moeite of is de moeite  bijvoorbaat vergeefs, omdat alles reeds gedaan is?

Krayto lag inmiddels achter ons, toch gingen mijn gedachten terug naar het dorp en zijn bewoners, die de eerste dagen zo aardig waren. Ook dacht ik aan Remo, het was toch vreemd dat hij er niet was toen wij moesten vluchten. Eerder had hij nog gezegd dat hij voorlopig zou blijven, omdat hij als bestuurder binnen afzienbare tijd opgeroepen zou worden. Toch was hij plotsklaps vertrokken naar het landgoed om het één en ander te regelen.

Het bleef vreemd, maar ik kon mijn vinger niet op de zere plek in het hele verhaal leggen. Het zat me in ieder geval niet lekker. Het duister en de stilte brachten ieder van ons terug tot zijn of haar kern. Iets wat met alle spanningen in het dorp niet of nauwelijks gelukt was. Het voelt alsof ik met het verlaten van het dorp eveneens een bepaalde druk heb achter gelaten.

Als ik terugdenk  aan  wat er gebeurde in Krayto kan ik me niet voorstellen hoe het mijn dorp zou vergaan, wanneer deze ruiters hun klauwen daar uit zouden slaan. Het zou ons verstikken, onze hele manier van leven zou verstoord worden. Wij zouden hun niks te bieden hebben. Zou het feit dat ons dorp geen gebruik maakte van financiële middelen haar redding zijn? Deze positieve gedachte wordt direct gevolgd door een angstig gevoel dat me bekruipt.

Het gebrek aan bezit zou net zo goed onze ondergang kunnen worden. Wanneer wij niks te bieden hebben, wat voor nut hebben wij dan voor de bezetters? Mijn dorp, ik mis de simpele manier van leven, de eenvoud en de rust. Nu ik haar veilige grenzen zo ver achter me gelaten heb zie ik pas wat deze immense wereld nog meer te bieden heeft.

Deze reis bracht tot dusver zowel schoonheid als gruwel, maar in alle eerlijkheid weegt de schoonheid niet op tegen de gruwelen. Onze gemeenschap is dan misschien beperkt door oude gebruiken en ideeën, maar ze is gebaseerd op respect en rituelen, die voor allen gelden en eenieder accepteert dat. We zijn een gemeenschap die voor elkaar zorgt. Waar sterk en zwak samen werken. Een eenheid, die ik maar weinig zie in de wereld waarin ik mij zo onwetend gewaagd heb.

De dagen die volgden waren lang en zwaar. We vermeden de paden, wat de bossen vrijwel onbegaanbaar maakte. Toch waren we er allemaal van overtuigd dat deze route de meest veilige zou zijn. Daarnaast zou het maar enkele dagen duren. Veel langer zouden ze ons niet zoeken, althans dat hoopte we.

Na de vijfde dag werd het landschap volledig onbegaanbaar. Rotsen doemden zijdelings op en diepe kloven versperde ons meerdere malen de doorgang. De beschutting die de bomen ons eerder brachten was uitgedund tot hier en daar een naaldboom.

Het leek er op dat we genoodzaakt waren de gebaande paden te gaan volgen. Iedereen had zijn twijfels, maar niemand uitte bezwaren. Achtervolgers, die de paden hadden gekozen, moeten ons ver voorbij gereisd zijn en ons spoor inmiddels zo bijster zijn, dat ze met lege handen teruggekeerd waren.

Ga naar deel 102 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid