Een eindeloze reis naar ergens - Stap 103


“Geef me de moed om te veranderen wat ik kan veranderen. Geef me de wijsheid om te accepteren wat ik niet kan veranderen. Geef me het inzicht om het verschil tussen beide te zien” – Franciscus van Assisi.  

Kunt u zich ook zo druk maken over zaken waar u geen invloed op hebt lezer. Dat uw hersenen telkens afreizen, naar een situatie die zich in de komende tijd zal ontvouwen en waar u tot dat moment geen invloed op heeft. Verspilde energie in een leven dat al zo kort is. 

Die nacht werd er veel gepraat over de keuzes die we maakten en hoe ze ons uiteindelijk hier gebracht hebben. Niemand bleek zonder twijfels, maar na Cabilah's wijsheid was iedereen ervan overtuigd dat wat de weg ons ook zou bieden, liefde, geluk, dood of verderf, het onze was weg.

We ontwaakten vroeg en begaven ons richting het oosten waar de pas door de bergen zou moeten zijn. Dit was het laatste geografische aanknopingspunt wat Remo ons gegeven had. Hij was nooit verder dan de voet van de bergen gegaan, maar had daar vele handelaren ontvangen die over de scherpe kammen waren gekomen om hun geluk aan de andere zijde te beproeven.

De begroeiing werd steeds lager, de aarde had zich verruild voor een stoffig ondergrond, die een steenlaag bedekte. Het ruwe gebergte strekte zich voor ons uit. Een rotsachtige vlakte met hier en daar een boom met een sliertige dunne stam die zich in deze desolate wereld in leven wist te houden. Hier en daar groeide lange plukken helmgras en lage vegetatie met dikke bladeren.

Het overgrote deel van het landschap werd in beslag genomen door het geel grijze stoffige rotsgebied. Gelukkig hadden we de dagen in het bos goed benut om voedsel en water te verzamelen.

Wortels en zaden hadden we in overvloed alleen vlees was schaars, maar nu ook Cabilah had besloten dat zij geen vlees meer zou eten. Wat waarschijnlijk het effect was van haar lange gesprekken met Retsj, waren alleen Monta en ik nog carnivorisch genoeg om zo nu en dan een stuk gedroogd vlees te verorberen.

Ondanks dat we nu al enkele uren over een zogenaamde weg reisden schoten we er niet veel mee op. De weg liep omhoog en door het grove grind en de her en de verspreide rotsblokken was het geen prettige wandeling. Elke stap moest gepland zijn om niet weg te struikelen of een enkel te verstuiken. Gelukkig was de zon ons gunstig gezind, zij had ons al enkele dagen niet direct beschenen. Ze sloeg ons gade door een licht wolkendek wat voldoende was om haar brandende hitte iets te temperen.

We verlieten het pad ver voor de duisternis viel, maar de bergpas bood weinig plaats om een kampement op te slaan buiten het directe zicht van mogelijke passanten. Met name de in het zwart geklede. Dus kozen wij ervoor aan de voet van de berg een stuk om de berg heen te trekken, om daar in één van haar vele kloven een beschutte en uit het zicht gelegen kamp op te zetten. Ieder van ons was wat stil. De overgang van het voedsel rijke bos, met haar schoonheid, naar deze dorre vlakte met een enorme klim in het vooruitzicht was nou niet iets waar je naar uit keek.

Die nacht toen ik diep in slaap was werd ik gewekt door Numico. "Dit is de laatste keer dat ik je mag bezoeken. Luister goed mijn zoon, je hebt je waardevol gedragen en vele van je angsten achter je gelaten. Maar weet dat elke geslaagde test een moeilijkere test voorafgaat.

Gelukkig heb je veel van je oude lasten achter je gelaten. Al ben je nog lang niet één. Er zal morgen een gebeurtenis plaats hebben die een ondergang dreigt te zijn. De vraag zal zijn wiens ondergang? Elke positie heeft zijn voordeel en ieder heeft zijn gave.

Vertrouw op je vrienden en zorg dat ze op jouw kunnen vertrouwen. Jullie vrijheid is daar van afhankelijk.”

“Meester, waarom de laatste keer, wat bedoelt u, kan ik iets doen om uw voorspelling te voorkomen?”

“Zoon, vertrouw op de juistheid van jullie keuzes. Het is mijn tijd om verder te gaan. Laat de draak je weer leiden, zoals zij je ook dit pad op heeft geleid. Focus je op haar aanwijzingen,  zij  brengt je in contact met de alwetendheid in jezelf.”

Meester Oniko draait zich om en wandelt rustig terug naar Numico's slaapplaats, gaat daar liggen en nog voordat ik een vraag kan verzinnen hoor ik Numico's gesnurk.

“Dank u wederom Meester, mag uw overgang goed verlopen,” fluister ik. Tranen wellen op, maar komen niet over mijn oogleden. Ik kijk naar de sterren die her en der tussen de wolken door schitteren.

Ga naar deel 104 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid