Een eindeloze reis naar ergens - Stap 104


Laat op de avond drijven gedachten naar de meest melancholische plaatsen in of buiten uw herinneringen lezer. Naar andere tijden. 

Naar wegen die doodliepen en paden die u nooit opgestapt bent. Naar dat traject dat u achteraf misschien liever niet gegaan was. 

Was u een ander mens geweest als u terug kon keren naar die momenten die u graag zou overdoen. Of was u niet veel later toch weer in dezelfde valkuil gestapt?

De slaap was volledig uit mij gedreven door dit nieuws. Starend in het vuur probeerde ik onder de voorspelling uit te komen. Keer op keer voelde ik diep van binnen dat ik het lot slechts kan ondergaan en ter plekke pas een passende beslissing kan nemen, die een nieuwe wending geeft aan de situatie waarin ik verzeild zal raken.

Deze morgen was er geen twijfel in mij of dat ik de rest op de hoogte moest brengen van wat ik wist. Ze waren mijn vrienden en hadden hoe dan ook het recht te weten wat ik wist. De gemoederen werden er niet beter op, maar iedereen aanvaarde het nieuws en maakte zich klaar om desondanks verder te reizen.

De berg was nog woester dan de omgeving waarin ze lag. Was deze dor en grijs geweest, de berg bevatte geen enkele begroeiing, het was een pure steenmassa, die zich tot immense hoogte verhief. 

Er was een slecht begaanbaar pad, wat regelmatig duidelijk sporen markeerde van hoeven zo wel stijgend als dalend. Een angstig gevoel bekroop mij bij het idee dat in deze desolate wildernis door mensen gereisd werd. Dat hoefde niks te betekenen. Maar het kon in houden dat wij ontkwamen dachten te zijn, terwijl het gevaar recht voor ons lag.

De klim was stijl. Hier en daar was het pad niet breder dan een meter, de uitstekende rotsen zouden ruiters beletten met hoge snelheid dit pad te begaan. Het leek me dan ook onzinnig om me druk te maken over de mannen in het zwart. Zij zouden toch niet zoveel belang aan ons hechten dat ze deze zware en lange klim zouden ondernemen om enkele vluchtelingen te achterhalen.

Cabilah kwam naast me lopen, ze zong een prachtig lied. Terwijl ik probeerde te luisteren naar de woorden voelde ik mijn geest wegdrijven. Weggevoerd op de zachte wolken van haar melodieën. Het kostte me enige moeite om weer vat op mijn eigen geest te krijgen. Toen dit eenmaal gelukt was keek ik achterom en zag zowel bij Retsjmana als bij Numico de wezenloze blik in hun ogen.Cabilah stopte met haar gezang op mijn teken. 

Retsj en Numico schrokken wakker alsof er naast hun met een gong geslagen werd. Numico, die zijn ogen uit wou wrijven, ontdekte dat zijn handen geboeid waren. Ook Retsj ontdekte de touwen die zijn polsen omwonden. Er bevond zich een domme blik in hun ogen toen ze om zich heen keken en geen enkele spoor van herkenning ontdekten. Ze waren omgeven door rotsen. Een duidelijk pad was er niet. Retsj keek Numico vragend en enigszins onzeker aan, alsof hij wakker geworden was in een nachtmerrie. De ogen van de jonge stonden heel even angstig, maar toen begonnen ze te glimmen.

“Ja, ja leuk gedaan. Je bent alleen vergeten dat ik jullie aanwezigheid kan voelen als ik dat wil.” Met een paar stappen was hij bij de richel, waaronder wij verscholen zaten. Proestend van het lachen kwamen wij onder de richel vandaan en klommen naar het plateau waar de jongens zich bevonden.

Retsj was niet meer onzeker, maar keek verdwaasd naar Numico. "Ze hebben ons mooi te pakken Retsj." Numico loopt op de reus af, die zonder enige moeite het touw dat hem gevangen hield verbroken had en liet de knopen door snijden, zodat ook zijn handen weer vrij waren.

"Hoe dan?" Sprak Retsj langzaam. 

"Ik heb wel een idee," Numico keek naar Cabilah. "Wat is het laatste wat jij je herinnert Retsj?" 

"Cabilah's gezang, heel mooi gezang." 

"Weet je nog dat ik al eerder zoiets heb meegemaakt?" 

Retsj keek nadenkend,"Dat is waar, maar ik was er toen niet gevoelig voor."

"Kerel ik denk dat je te lang onder de mensen bent. Haar stem heeft iets magisch. Zolang je niet gewend bent te luisteren naar de mensen om je heen, was je niet vatbaar. Nu duidelijk wel. Mijn vraag is echter hoe zit dat met jou?" Numico keek me sluw aan.

"Tja verschil moet er zijn, maar verwacht er niet te veel van. Mijn ervaring met visioenen en meditatie zorgde ervoor dat ik er bewust van was dat ik uit mijn lichaam dreef. Wat maakte dat ik toch graag wou weten hoe sterk de bezwerende stem van onze vriendin hier was. Nou reken er maar op dat die krachtig is. Jullie hebben je alles laten aandoen wat wij van jullie vroegen."

Ga naar deel 105 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid