×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 105

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 105


Muziek als wapen, hoe effectief is dat lezer? Zijn noten sterker dan kogels en hebben de protestliedjes uit de sixties en seventies de Amerikaanse terugtocht uit Vietnam bespoedigd? 

Of zongen ze aan het  front:

Imagine there's no countries

It isn't hard to do

Nothing to kill or die for

And no religion, too

Imagine all the people

Living life in peace.

Om vervolgens toch de wapens weer op te nemen en te sterven voor god en vaderland.

We begeven ons weer terug naar het pad wat enkele meters onder ons lag, onderweg vertelde Cabilah aan Numico dat ze nooit bewust van haar stem was. Ze zong eigenlijk alleen als ze buiten was, ver uit de buurt van haar oom. Dat er meer met haar gezang was merkte ze nu pas, nadat Martio haar op de effecten had gewezen.

Retsj hoorde het allemaal aan. Toen ik om keek zag ik zijn ogen glunderen. “Cabilah, volgens mij hoef je je niet meer druk te maken over het feit dat je ons tot last bent. Jouw stem is sterker dan welk zwaard dan ook,” zei de reus.

Cabilah keek de woudman dankbaar aan. Ze straalde voor het eerst sinds onze reis. De ontdekking van haar kracht had een heel verfrissend effect. Het meisje dat vaak een onzichtbare doch zware deken van verdriet om zich heen droeg leek nu op wolken te lopen. Haar rug was rechter en haar gezicht zo veel opener. Het verschil was zo duidelijk dat het me nu pas opviel hoe mooi ze eigenlijk was. 

Het pad werd steiler, even verderop zouden we om de bergwand heen lopen, hierdoor werd het zicht op wat daarna kwam ons tijdelijk benomen. Het was duidelijk dat het pad nog even zou stijgen, maar we moesten toch zo langzaamaan in de buurt van de pas zijn. Ik hoopte dat mijn berekeningen klopte. Als dat zo was zou dat betekenen dat we maar één nacht hier op deze berg hoeven te overnachten.

Het moest nu namiddag zijn, we hadden nog één uur of twee licht. Daarna zou de duisternis deze berg opslokken en de kou zijn kop op steken. De omgeving bood geen goede bescherming tegen onze vijanden, waar we ook zouden schuilen. Vuur was absoluut onmogelijk, het schijnsel zou vanaf de voet te zien kunnen zijn en aangezien ik nog geen grotten had ontdekt, zouden we in de buitenlucht moeten slapen.

Het was te hopen dat we ergens een plek even verwijderd van het pad konden vinden, maar ook dit leek onmogelijk. Althans hier en daar waren wel richels en uitstekende stukken, maar niks was groot genoeg om een kamp op te slaan of op zijn minst drieënhalve volwassenen en een hond van een rustplek te voorzien. Mijmerend liep ik verder, spelend met het idee vannacht dan maar door te lopen. De maan was tenslotte nog niet donker, ze zou ons enige licht kunnen bieden.

Inmiddels waren we om de wand, die eerder voor ons had gelegen heen gelopen. Achter de wand ontdekte we een weidse vlakte. Het pad werd hier opeens meters breed en strekte zich nog een tiental meters uit. Dit plateau, gelegen tussen de bergtoppen, was een vreemde gewaarwording. 'De moeder schept toch altijd weer een bijzonder tafereel wanneer je het niet verwacht,' zei Retsj.

Dit bood mogelijkheden, maar starend in de verte langs het pad raakte ik mijn vreugde snel kwijt. Daar waar ik gehoopt had op een pas en een afdaling slingerde de weg zich nog kilometers lang rond bergkammen. Er was geen afdaling te zien, enkel en alleen maar bergen.

In mijn rechter ooghoek zag ik een koperkleurige flikkering, het ging snel en ik had  geen idee waar ik die aan toe moest schrijven. Uit nieuwsgierigheid begaf ik me naar de plek, waar ik zojuist die schittering zag.

Ga naar deel 106 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help

Klik hieronder voor uw mijlpalen:


Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties