Een eindeloze reis naar ergens - Stap 106


Verovering, Oorlog, Honger en Ziekte de vier ruiters van de Apocalyps zijn in uw midden lezer. Ze liggen op de loer, wachtende tot u valt, zodat zij enkel hun armen hoeven uit te steken om u op te vangen. 

Al eeuwen zijn deze cavaleristen actief. Terwijl de profetieën en de openbaring  beweren dat zij pas komen wanneer de antichrist aan de macht is. 

Dat maakt gelijk duidelijk hoe laat het is en dat is al lang niet meer vijf voor twaalf, de onthulling is hier en nu

Nog voor ik de oorsprong van de schittering gevonden had klonk er een gil, ik draaide me om en zag dat Cabilah van achter vastgegrepen worden door twee zwarte soldaten. 

Retsj kwam gelijk in actie, maar het mes op de keel van de jonge vrouw bracht hem al snel op een andere gedachten. Ik draaide me om in de richting van de schittering, waarvan ik inmiddels vermoede te weten wat het geweest was.

Mijn vermoede werd bevestigd toen ik, nog voordat ik volledig omgedraaid was, ook het koude harde staal van een dolk op de slagader in mijn hals voelde drukken. Ik meende zelfs te voelen dat het scherpe lemmet al de opperlaag van mijn huid geschonden had en dat een dun straaltje warm bloed vanuit mijn hals richting mijn borst liep. Numico en Retsj staken hun handen de lucht in, ten tekenen dat zij zich niet zouden verzetten.

Overal waren mannen verschenen. Het moeten er minstens dertig geweest zijn, die hier op dit plateau in een hinderlaag hadden gelegen. Zonder enige vorm van verzet hadden ze ons te grazen kunnen nemen. Dit alles wijt ik aan mijn nieuwsgierigheid. Ik had een veel grotere mate van voorzichtigheid moeten betrachten. Het was toch de ideale plek voor een val.

Waarom had ik daar niet aan gedacht. Het antwoord kwam snel, ik was geen krijgsheer. Ik dacht niet in vallen en in tactische manoeuvres. Zelfs al had ik dat wel gedaan, zouden wij dusdanig in de minderheid zijn geweest, dat we het afgelegd zouden hebben. Zeker hier op deze doodse vlakte, die geen mogelijkheid bood tot schuilen, of het maken van vallen. Nee, we zouden vast een aantal van de soldaten naar hun voorouders tussen de sterren gestuurd kunnen hebben, maar ten koste van wat of  wie?

Numico had het houten traliewerk, dat ons omgaf, al meerdere malen onderzocht op zwakke plekken. Nadat hij alle plekken voor de derde keer nauwkeurig bekeken en betast had leek hij het werkelijk op te geven. 'Er is geen ontsnappen aan, ik kom nergens tussendoor en al kwam ik het wel dan nog zou ik niet weten hoe ik jullie moest bevrijden. Zelfs al zou dat lukken, hoe komen we dan ongezien de berg af? En ook al zouden we de berg afkomen, we zouden geen stap dichter bij ons doel komen. Het zou ons waarschijnlijk zelfs verwijderen van ons doel. Maar waarom ik ze niet gevoeld had begrijp ik nog steeds niet.  Achteraf lijkt het alsof ik niet bewust was van wat ik voelde?”

Retsj lag in een vergelijkbare houten kooi naast ons, dusdanig gekneveld dat er minstens 30 meter touw voor gebruikt moet zijn. Hij leek op een enorme rollade. De honger deed me mezelf deze vergelijking kwalijk nemen, omdat ondanks de situatie mijn maag spontaan begon te grommen bij het idee aan een groot stuk vlees."'Retsj had ons hier in een handomdraai uitgehaald, waren het niet dat hij prachtig ingepakt is," merkte Numico loos op.

Gedrieën zaten we op de grond van onze gevangenis, onze gezichten afgewend van onze overmeesteraars. “Voorlopig kunnen we niks veranderen aan deze situatie,” sprak ik nadat ik vele opties had bekeken en weer had laten varen wegens de onuitvoerbaarheid ervan." Maar één ding lijkt me duidelijk, ze gaan ons niet vermoorden."

Cabilah's grote ogen keken me aan.”Hoezo niet?” 

"Zouden ze de moeite nemen ons zo op te sluiten als ze ons zouden willen doden? Ze hadden ons allemaal de strot af kunnen snijden en in een van de vele kloven kunnen gooien. Dat is niet gebeurt. Ze kozen ervoor ons gevangen te zetten. Dat duidt er volgens mij op dat ze andere orders hebben. Maar het lijkt me zinvol wat meer te weten te komen over onze vrienden. Wie heeft hier de touwtjes in handen? Waar gaan we heen?  Waarom moeten ze ons hebben? Al zal dat laatste waarschijnlijk te maken hebben met dat akkevietje in Kratyo. 

Maar let op neem geen risico's.  We hebben gezien wat voor slachtingen deze honden aan kunnen richten, iets wat ik het liefst niet persoonlijk ervaar.”

Ga naar deel 107 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help

Klik hieronder voor uw mijlpalen:


Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid