×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 110

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 110


Kunt u blijven glimlachen als uw hoofd op het hakblok ligt? Als uw beul zijn bijl heft, om de executie ter plekke te voltrekken, houdt u dan nog steeds moed ? 

Neemt u mij niet te letterlijk, natuurlijk wil ik uw bloed niet vergieten. 

Waar ik op doel lezer, zijn die situaties dat u een ruimte binnenstapt waarin iedereen het zijne van u denkt. Vervolgens staat één van hen op om u met uw neus op de verzonnen feiten te drukken.

Weet u de oorlog te winnen met enkel verloren slagen?

De man sprak bijna accentloos de taal van de bergvolken. Wij hadden, door de handel die wij dreven, ons deze taal eigen gemaakt al spraken wij wel een ander dialect. Deze man wist waar ik vandaan kwam. Numico moest gelijk hebben, alleen Remo wist waar wij vandaan kwamen. En Rash is zo slim geweest om alle mogelijke problemen voortijdig uit de weg te ruimen door iemand te sturen waar hij zeker van was dat hij tot me door kon dringen.

Iemand die ons zou kunnen verstaan in onze eigen taal en in het Hierai (de taal die iedereen sprak). Het was een slimme zet, uitgekookt, maar zo niet nodig. Het was klaarblijkelijk niet in het vechtlustige brein van Rash opgekomen dat wij zouden willen praten.

“Mijn naam is Reiko, ik ben de hoogste in rang hier en u en u vrienden zijn onze gasten. Al houdt dat in deze in dat wij u slechts een beperkt gedeelte van onze gastvrijheid kunnen bieden. Dat is niet onze keuze, maar dit is ons van hogerhand opgelegd.”

Ik moest op mijn tong bijten om niet Rash te zeggen. Maar het lukte, het was noodzakelijk om me van de domme te houden. Onwetendheid is de beste verdediging leek mij in dit geval. “Gevangenschap is nimmer leuk, maar u zou ons slechter kunnen behandelen, daar ben ik van overtuigd,” antwoordde ik beleefd, terwijl ik Reiko in de ogen keek.

Vreemd deze man leek in niks op Rash. Hij was bergvolk, zoveel was me duidelijk. Ingelijfd in dit leger en blijkbaar had hij ambitie.

“U weet waarschijnlijk waarom u hier bent?'

In eerste instantie zweeg ik, keek bedenkelijk en zag de spanning op Reiko´s gezicht oplopen.

“Ik neem aan dat u gestuurd bent om de belasting te innen, die wij niet hebben overgedragen toen we uit Kratyo vertrokken. Het is eveneens mogelijk dat u hierheen gestuurd bent, omdat wij geen toestemming hadden te vertrekken en u ons terug moet brengen. Dood of levend, om zo een voorbeeld te stellen voor de rest van de stedelingen.”

Een flauwe glimlach kwam op het gezicht van de aanvoerder, hij keek me diep in de ogen terwijl ik antwoordde. Waarschijnlijk was hij opzoek naar een bewijs, een knippering, die zou aan tonen dat ik loog. Maar daar ik heel bewust van mijzelf en van mijn beweegredenen was, was het voor mij mogelijk te geloven in de dingen die ik voorspiegelde.

“U heeft werkelijk geen andere notie, meent u serieus dat mijn bevelhebber zoveel man zou spenderen aan een achtervolging van een stel vluchtelingen, die mogelijk een paar centen aan belasting hadden ontdoken. Gun u zelf niet dat plezier. De stedelingen zijn u al lang vergeten. Zij hebben hun sores, die houdt ze veel meer bezig dan lui die verdwijnen tijdens een nieuw beleid.

Nee, wat hen betreft waren jullie revolutionairen, die een opstand tegen de nieuwe overheersers plande en plotseling verdwenen. 

U ziet er uit als een intelligent man, u moet toch inzien dat de grote van deze operatie van een ander kaliber is. Dat ik niet een klein groepje vluchtelingen dwars ga zitten zo ver van de bewoonde wereld. Alleen al deze bergpas heeft één van mijn mensen het leven gekost.”

Hij zweeg en onderzocht mij, hopend op een valse grijns of een ander teken dat mij zou verraden. "Het is heel vervelend te horen dat uw achtervolging levens heeft gekost. Maar ik weet werkelijk geen andere reden dan deze die ik u net voorlegde. Ik spreek in alle eerlijkheid als ik denk dat u misleid bent' .

 Deze man was goed, daarnaast liet hij nog weinig los. Niks waar ik me voordeel mee kon doen. Moest ik hem voeren om verder te komen of nog even geduld betrachten? 

Hij bleef me aankijken, terwijl hij veder ging.  “Mijn bron is betrouwbaar, maar in het geval dat hij ons toch voorzien mocht hebben van incorrecte informatie zal dat hem een langdurige en zeer pijnlijke herinnering op leveren.” Hij haalde een kleine golvende dolk uit een schede aan zijn zij en bewoog deze langzaam van de rechterkant van zijn testikels naar de linker, alvorens hij de dolk weer opborg.

Zelfs nu hij dreigde voelde ik dat het iets was wat niet bij hem paste. Iets wat hij zich eigen had gemaakt om zijn positie in de groep te versterken. Maar in plaats van de valse schittering in de ogen van Rash, hadden zijn ogen iets dofs. Een  blik, die verraadde dat hij er wel degelijk toe instaat was, maar er geen plezier aan beleefde.

Ga naar deel 111 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties