Een eindeloze reis naar ergens - Stap 112


A song of Ice and Fire. 

Zoveel tegenstrijdigheden, die u maken tot wie u bent lezer.  Maar zonder zou u niet in balans zijn.

Die balans lezer is wat u en mij maakt wie we zijn, de beste en slechtste ik.

Of in één woord, mens.

De sikh, dustoch.....

“Heer geloof mij dat wij nooit hebben geweten van uw leider, zijn naam is ons geheel onbekend. Wij zijn niet gestuurd, nog van plan om hem ook maar een haar te krenken. In alle eerlijkheid moet ik u zeggen dat ik de verantwoordelijke voor de slachtpartijen, die ik gezien heb tijdens onze tocht, heb vervloekt. Zoals ik zeg, spreek ik u nu aan op uw begrip, dat wanneer kinderlijken verbrand en verminkt verspreid door een dorp liggen ik de verantwoordelijke van deze gruwelen vervloek.”

“U mag mij voor deze daad straffen, maar ik kan haar niet ontkennen.” Het was voor mij noodzakelijk deze gok te nemen, als ik de man goed gelezen had zou hij begrip tonen. Dan zou mijn verhaal des te sterker komen te staan. De andere kant van de medaille was een zijde waar ik liever niet aan dacht. Maar mijn hele zijn vertrouwde op deze laatste zet.

De man had voor de tweede keer zijn blik laten afdwalen, ditmaal na mijn antwoord. Kijkend naar de grijze steenmassa aan zijn voeten voelde ik opnieuw een bepaalde spanning in hem opkomen. “U hebt gelijk, dit kan ik u niet kwalijk nemen. Mijn dorp was een van de eerste dat ten prooi viel aan de uitslaande klauwen van deze macht. Ik was een jongen van zes zomers oud. Het dorp werd platgebrand en iedereen werd vermoord. Voor mijn ogen doden ze mijn ouders.”

“Mijn zus moet omgekomen zijn in de vlammen zee, of gedood toen ze deze probeerde te ontvluchten. Maar ik stond daar stil zwijgend en bevlekt met het bloed van velen. Een van de mannen te paard hield halt. Aan zijn uniform te zien was hij een van de aanvoerders. Hij steeg af, hand op het gevest van zijn zwaard. Hij liep op mij toe. Ik sloot mijn ogen en dankte de goden te mogen sterven bij mijn familie. Ik voelde een arm om mijn middel en een paar tellen later werd ik achter op de rug van een paard gezet. Zo verliet ik mijn dorp, het duurde uren voordat ik mijn ogen durfde te openen. Wij waren in een kampement, de slachters van mijn dorp en ik.”

Ik zag dat de emotie, die de man overnam, maar zijn ratio won het gevecht. “Nou ja, om een lang verhaal kort te maken de man had een zoon verloren aan een ziekte, ik deed hem aan zijn zoon denken en dus besloot hij mijn leven te sparen. Tot op de dag van vandaag zijn er momenten waarop ik wens dat hij dat niet had gedaan. Dus ik begrijp uw afkeer van de slachtingen. Inmiddels is er in mij weinig van mijn eigen afkeer over. Mijn vader heeft mij opgevoed tot een waardig krijger in de generale garde.”

“Dood en verderf staat gelijk aan uitbreiding van macht en het verkrijgen van roem en eer. Waarde die in onze samenleving in zeer hoog aanzien staan. Het feit dat u de verantwoordelijke vervloekte zullen wij aannemen als het vervloeken van de directe daders en niet ´Zijne hoogheid´ in wiens naam deze uitbreiding plaats heeft. Dit in ogenschouw nemende zou u na het betalen van de ontdoken belasting en de boete die daar op staat instaat gesteld moeten worden te vertrekken om uw reis te vervolgen.”

“Waren het niet dat u nog immer onder verdenking staat van het beramen van een aanslag op onze hooggeëerde vorst.” Reiko zuchtte diep, hij zat met een dilemma en blijkbaar was hij niet instaat of mogelijk niet gemachtigd de knoop door te hakken.

“Zoals het er nu uitziet blijft u voorlopig onze gast. Er zal een bode gestuurd worden naar de plaats van de bron, daar zullen de autoriteiten deze bron dus danig onderdruk zetten dat zij wel zal moeten spuien. De bode zal een volledig verslag van de door u zojuist afgelegde verklaring mee nemen en het zal aan mijn superieuren al daar zijn de beslissing te nemen waar de waarheid ligt.”

“Tot die tijd zal u meereizen met mijn manschappen. Het kan mogelijk een maan of zelfs langer duren voordat ik bericht terug heb. Het zou idioot zijn zolang op deze desolate plaats te blijven bivakkeren. Wij reizen naar het noorden. Iets wat in u voordeel is, mocht u de waarheid spreken. Want het brengt u dichter bij de stad waar u van droomt. Maar diegene die mijn orders ondermijnt, of probeert te vluchten zal sterven.”

3

Ga naar deel 113 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid