×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 115

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 115


In tijden van nood leert men zijn vrienden kennen, lezer.  Mijn vertrouwen is een groot goed, maar zij komt te voet en gaat te paard.

 Nu zitten we allemaal in het zelfde schuitje en het enige wat we kunnen doen is vertrouwen hebben, want als de nood het hoogst is.....

De tijd zal het leren lezer, want komt tijd, komt raad.

Ik keek Numico aan en fluisterde "Al met al zitten we in een zeer lastig parket en het enige dat mij momenteel zekerheid bied is mijn vertrouwen.”

Numico knikt,“Laten we daar dan ons aan vast houden en zien hoe de toekomst zich ontwikkelt. We zullen ons lot in de handen moeten leggen van de goden, zonder te weten waarheen zij leid."

“Een ongemakkelijke situatie, maar ik ben bang dat je gelijk heb jonge vriend.”

We vertrokken in alle vroegte, nog steeds had ik geen glimp opgevangen van onze vrienden. Mijn hoop was dat Reiko ze wel had ingelicht, ook al wist ik dat de kans groot was dat hij dit niet gedaan had. Simpelweg om verwarring te zaaien en ons mogelijk tegen elkaar uit te spelen.

Één voordeel had onze gevangenschap wel, we werden vervoerd op paarden, die zich toch aanzienlijk sneller verplaatste dan dat onze voeten dat deden. De derde dag van onze gevangenschap liep ten einde. Het was al duister toen een van de soldaten ons het avond rantsoen kwam bezorgen. Na het eten staarde ik in de richting van het kampvuur waar omheen de soldaten gelegerd waren.

Numico en ik waren nog steeds niet in contact gekomen met onze vrienden. Terwijl ik zo staarde hoorde ik een vrouwenstem. De wind kwam uit de verkeerde hoek om de woorden te verstaan, maar het was zeker een vrouwenstem. Numico stootte mij aan en tikte op zijn oor om aan te geven dat ook hij het hoorde. 

Ten tijde van onze gevangenneming had ik geen vrouwen in de gelederen ontwaard. Aangezien we geen dorpen, zelfs geen huizen, gepasseerd waren was de kans klein dat ze onderweg was opgepikt. Nee. dit klonk als Cabilah, het moest haar eigenlijk wel zijn. Maar de tonen die ik hoorde waren frivool en vrolijk, een staat van zijn die ik niet snel associeerde met haar en helemaal niet met haar huidige gevangenschap.

“Meester, dat is Cabilah ik weet het zeker. Zo te horen bevindt ze zich bij het kampvuur en vermaakt ze zich goed.”

Numico had gelijk ze klonk niet angstig of in gevaar verkerend. Zouden ze haar dronken hebben gevoerd om haar te kunnen misbruiken. Nee, Reiko was een man van zijn woord en zou ook de vrouw niks doen zolang hij geen antwoord van Rash had. Iets wat hij onmogelijk al kon hebben. Zou ze uit vrije wil met dat gajes omgaan, wat kon haar ertoe drijven zich te onderhouden met haar onderdrukkers?

Het woord was als een knappend elastiek in mijn hoofd. Onderdrukkers, Cabilah was zo goed als haar hele leven onderdrukt geweest. Tot wij haar bevrijd hadden, zou het mogelijk zijn? Nee toch, zou zij zich in ruil voor gedeeltelijke vrijheid laten gebruiken? Zou haar angst om weer machteloos te zijn zo groot zijn dat ze met vleiend gedrag zich aan de zijde van Reiko of een ander leidinggevend figuur had geschaard? 

Het leek me niet, maar een kat in het nauw maakt vreemde sprongen. Dit was nauw en Cabilah's mogelijke trauma's zouden haar een makkelijk verleidbare prooi voor rare sprongen maken.

Ga naar deel 116 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties