×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 119

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 119


Leugens en bedrog doen de wereld draaien, ook uw wereld. 

Ziet u de meerdere gezichten van uw omgeving en hoe jaren trouwe vriendschap kunnen vervliegen aan de hand van één enkele wending op het kronkelige pad dat leven heet. 

En u? Liegt en bedriegt u uw omgeving om het leven iets aangenamer te maken?

Vorige nachten had ik telkens zicht op het kampvuur, die lage vrouw heeft zich als een roofvogel op die leider gestort. Heeft ons verbannen uit haar hart. Heb gezien hoe zij streelde, hoe zij fluisterde in het oor van deze man.” De lijnen in het gezicht van de grote man werden hard, zijn kaak begon te trillen, terwijl zijn ogen zich met water vulden.

“Die vrouw heeft ons verlaten, verruild voor hen die de macht in handen hebben. Heeft ons gebruikt om te ontsnappen, gebruikt hem nu om weer te ontsnappen. Haar woorden waren leugens. Wij zijn nooit haar vrienden geweest.” Retsj zijn stem trilde en een traan gleed over zijn rechter wang en verdween in zijn baard.

“Deze vrouw, met die stem en die droefheid. Nooit heb ik een vrouw durven lief hebben, maar zij. Ze gaf mij gevoel dat ik mocht liefhebben, dat zij mijn verdriet begreep, dat ik met mijn verhalen en mijn kennis haar verlichte. Mijn hart ging open voor die vrouw, die ons verruilde voor haar vrijheid. Zelfs dat neem ik haar niet kwalijk. Als zij hierdoor kan overleven, overleeft tenminste één van ons, maar zij  sprak niet over ons als vrienden.”

“Nachten achtereen werden wij, de sukkels, zoals ze ons noemde in het donkerste daglicht gesteld dat je kunt verzinnen. Leugens en verdraaide feiten volgden elkaar moeiteloos op in haar relaas over de tijd die ze bij ons doorbracht. Mijn hart was open aan het gaan door die vrouw, maar voordat de zaden die zei strooide verder konden ontkiemen werden zij gewied door de leugenachtigheid van zij die ze zaaide.'”Het bleef bij één enkele traan, maar die traan sprak harder dan duizend woorden. Deze reus , die niks vreesde, trilde niet van woede, enkel van verdriet.

“We worden gebracht naar de stad van de leider van deze soldaten, de Sikh. De man waar Numico over droomde, de man die we moeten spreken. Hij is de enige die het bloedvergieten kan doen ophouden. Volgens de leider, Reiko, zullen we hem nooit te spreken krijgen. En als ik de feiten bekijk vraag ik me af of we ooit nog iemand zullen spreken.”

“Toch hebben ze mij verteld dat ik vertrouwen moet hebben, diep in mij weet ik dat deze reis van ons nog niet voorbij is. Onze reis loopt mogelijk ten einde, maar deze queeste begint eigenlijk pas.” Alle kennis waar Retsj nog niet van op de hoogte was deelde ik met hem, maar de harde lijn in zijn gezicht werd er niet minder op. 

Toen hij wist wat wij wisten zaten we gedrieën zwijgend naar de sterren te kijken, hopend dat onze voorouders nog steeds over ons waakte en ons de oplossing van dit raadsel zouden sturen. Zodat deze tocht, die ze ons hebben laten ondernemen, niet voortijdig ophield. Maar in plaats van een antwoord vulde de hemel zich met donkere wolken, die het beetje licht dat de maan en de sterren ons stuurden verhulde, en ons in duisternis achterliet. Om deze noodlottige situatie compleet te maken werd ik midden in de nacht gewekt.

Ga naar deel 120 van dit online feuilleton. Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid!




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties