×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 121

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 121


De onschuld, die ligt in kinderogen, vervliegt te vaak met jaren. Uitgewist door daden van hen die hun eigen impact niet beseffen. 

Noem ze monsters, of gewetenloos, maar besef dat zij zelf beschadigd werden door vergelijkbare misvormde zielen. 

Die zielenpijn dragen we over, generatie op generatie. Tot de volgende opstaat die de cirkel doorbreekt. Houdt u hoop dat de cirkel vaker wordt doorbroken, dan dat de onschuld gebroken wordt.

Een gigantisch zwart ros, met lange manen die door de regen plat in zijn hals lagen stak een halve meter boven de rest uit. Zo'n groot dier had ik nooit gezien. Er was geen tijd om me er lang mee bezig te houden, aangezien de schim al opsteeg en voor ons uit het donkere bos in reed. Toen herkende ik zijn houding en hoorde de zachte stem van Cabilah, die mij aanspoorde Reiko te volgen.

Blijkbaar kende de man dit gebied als zijn broekzak, want de snelheid waarmee hij zijn ros het bos doorjoeg was beangstigend. Toch struikelde geen van de beesten over uitstekende wortels of iets dergelijks. De kans was groot dat dit een goed bijgehouden ruiterpad was wat wij volgde, maar in dit weer met deze snelheid was het een groot zwart gat.

De snelheid joeg de wind door mijn natte haar, dat gevoel onderschreef het gevoel van vrijheid, na de dagen van gevangenschap, die een eeuwigheid geduurd leken te hebben. Ik had geen idee waar we heen gevoerd werden, maar de triomfantelijke lach rond Cabilahs lippen gaf me vertrouwen genoeg te weten dat het beter was dan waar we vandaan kwamen.

Na enkele uren verlieten we het bos en reden we door open velden. De regen was gestopt en het ochtendgloren kon elk moment beginnen te dagen. We hielden geen halt, ik vroeg me af hoe lang de paarden dit tempo nog vol konden houden, ook al toonde geen van hen echte tekenen van vermoeidheid. Maar het water wat vannacht hun vacht doorweekte dampte nu van de hete flanken en halzen.

Het duurde nog tot ver in de ochtend voor ik een antwoord kreeg op de vraag hoe lang de paarden dit vol konden houden. Eindelijk hielden we halt, ver weg van het pad dat we gevolgd hadden. Omgeven door bomen en dicht struik gewas waren we hier enigszins beschut.

Aan de voeten van onze paarden liep een heel klein stroompje, in ieder geval genoeg om mijn voeten en sandalen nat te doen worden toen ik afstapte. Maar tevens was het drinkwater voor de paarden. We begaven ons naar een plek even weg van de bosschages die gemene doornen hadden. Na de benen gesterkt te hebben, kwamen we te samen tussen de bomen.

“Vrienden,” sprak Reiko.

Dat woord klonk vreemd uit de mond van iemand die tot verkort nog van plan was je om het geringste te vermoorden, maar het klonk gemeend.

“Ik weet dat wat er gebeurd is jullie vast veel vragen heeft opgeleverd, dus laat ik mijn best doen om de situatie te verduidelijken. We hebben niet veel tijd, maar ook dat zal jullie duidelijk zijn."

"Ten eerste bedankt voor het redden van mijn zuster,” Reiko keek naar Cabilah en ik zag een zachtheid in zijn ogen die er voorheen nooit geweest was.

“Ten tweede, na wat ik vannacht gedaan heb ben ik geen officier meer in het leger van de Sikh, het is zelfs zo dat ik me waarschijnlijk nu al op de doden lijst bevind. Dat houdt in dat elke soldaat, ongeacht zijn rang mij direct zonder vragen te stellen mag doden. Iets wat hem tevens een behoorlijk bedrag zal opleveren.

Dit betekent dat ik, zeker in deze kleren, een gevaar ben voor jullie gezondheid. Jullie zullen dadelijk moeten besluiten hoe hier mee omgegaan dient te worden. Cabilah heeft mij de afgelopen nachten alles uit de doeken gedaan wat betreft jullie voornemens en redenen.

Laat mij zeggen, ik sta volledig achter jullie. Het bloed vergieten moet stoppen. Terwijl ik spreek wordt onze voorsprong op de troepen, die ons achtervolgen, echter kleiner. Zodra één van die apen ontdekt dat we weg zijn zal mijn onderofficier niets liever doen dan alles op alles zetten mijn positie over te nemen en mijn desertie te wreken in naam van de Sikh.”

Ga naar deel 122 van dit online feuilleton. Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 
Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid!




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties