×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Een eindeloze reis naar ergens - Stap 128

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 128


Is familie het mooiste wat u heeft of heeft u hen met liefde verlaten? Want bloed is enkel dikker dan water wanneer zij opdroogt. 

Genoeg over familie, we hebben ons reeds bij neer moeten leggen dat zij deel is van ons leven. 

Maar wat als dat deel van uw ´roots´ dat u voorgoed verloren achtte opeens uit het niets opduikt en daarmee u volledig van uw levensweg doet ontsporen?

Reiko schrok op, blijkbaar was hij dusdanig in gedachte verzonken dat hij mij niet had opgemerkt.

”Ik keek of ik ergens iets zag wat leek op smeulende resten van een kampvuur, toen begonnen mijn gedachten een eigen leven. De afgelopen dagen is mijn bestaan dusdanig door elkaar gehusseld, zonder dat ik tijd heb gehad te bekijken wat er gaande was. 

Van een jager ben ik in een prooi veranderd. Het gevoel dat ik de enige was heeft plaats gemaakt voor de liefdevolle herinneringen die ik had aan mijn familie. Mijn bloed, waarvan ik een klein, maar zeer belangrijk deel heb teruggevonden. Ik was een strijder van de Sikh en nu ben ik terechtgekomen bij hen die zijn macht willen bestrijden. In ieder geval de manier waarop hij zijn macht gebruikt.

Er is slechts één ding dat ik zeker weet, of misschien meer voel, dit is juist. De leegte die sinds mijn ontvoering in mijn ziel heeft gehuisd, mijn zijn heeft geteisterd, raakt vervult. Mijn leven is niet langer zinloos. Er is een doel, iets om voor te leven en te sterven. Iets wat het leger mij nooit heeft kunnen bieden, familie en een eerlijke wens voor een rechtvaardigere wereld.

Het bevreemdt mij dat ik die doelen altijd ergens in mijn hart heb vastgehouden. Zij zijn geen waarden die het leger van de Sikh aanhangt, toch zijn zij altijd mijn pijlers gebleven, hoe verhult dan ook.” Ik zie zijn ogen afdwalen, maar hij herpakt zich. “We moeten vertrekken, wek de anderen.”

Het duurde nog een volle dag al voor wij deze bijzondere plaats achter ons lieten. Cabilah had tijdens haar waak olie gemaakt van de kelken. Opdat wanneer wij ooit terug zouden keren we weer mogen genieten van hun bescherming. En dan vooraf in een veilige omgeving hun hallucineerde werking kunnen ervaren.

Het was een opluchting het vreemde land achter me te laten, maar ik was bewust dat we haar dankbaar moesten zijn, want zij had ons naar alle waarschijnlijkheid ons leven teruggegeven. Al stond ik daar niet te lang bij stil, de wens om de heimat te zien groeide bij elke meter die we daalde.

Een lichte frustratie ontvlamde in mijn binnenste toen Reiko later die dag halt hield om kamp op te slaan. Ik besefte me dat dit noodzakelijk was en dat ik geen idee had of het land van mijn voorouders nu ten noorden of ten zuiden van hier zou liggen. Maar ten zuiden rijsde een massief lijkend gebergte, gevuld met steile wanden en scherpe uitsteeksels op.

 Het was mogelijk dat de genezers deze keer op keer bedwongen, maar het zou ons flink vertragen. Daarnaast bood het weinig mogelijkheden om te vluchten. Na een kort overleg met Reiko waren we het er over eens dat we beter naar het noorden zouden trekken. Opzoek naar een plek waar we ons schuil konden houden en die genoeg  mogelijkheden gaf te vluchten indien nodig.

De tocht voerde ons twee dagen lang door de bergen en over kliffen, die uitkeken op de zee, die glom als de zon op haar scheen. Haar zilte adem streelde mijn huid en mijn neus. Haar ruis had een kalmerende werking op de spanning die ik niet los kon laten. Ik genoot van elke seconde dat ik zicht had op deze immense watermassa. Hoe mooi de verhalen uit de overleveringen ook waren, geen van hen deed recht aan deze eindeloze golvende spiegel van de hemel.

Zouden we de heimat vinden? Zou er nog iets van over zijn? Zouden de zwarte duivels het gebied hebben eigen gemaakt? En als niet, hoe zou ik het herkennen?

Laat op de tweede dag ontdekten we een pad, althans het was een deel van de berg dan minder stijl afliep dan de rest. Het slingerde zich naar beneden en vervolgens om een verderop gelegen bergkam heen. Als er een weg was naar het lager gelegen land waar we op neerkeken, maar wat door de vele kloven en steile wanden tot nu toe onbereikbaar had geleken, was het deze weg. Blijkbaar dacht iedereen er zo over, want zonder een woord te wisselen daalde we achtereenvolgens het smalle pad af.

Ga naar deel 129 van dit online feuilleton. Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 
Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid!




caro.sael Davinchy
Weinig contact met mijn eigen familie 
13-07-2018 12:31
13-07-2018 12:31 • Reageer
maartenvc
Het eindeloze pad of het pad naar de stad
12-07-2018 17:51
12-07-2018 17:51 • Reageer
Candy
Familie is niet alles. Gelukkig heb ik een fantastische man en dochter
01-05-2018 22:01
01-05-2018 22:01 • Reageer
notifications_noneadd
09-10-2018 13:50
2 volgers , 1 antwoord