×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Een eindeloze reis naar ergens - Stap 135

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 135


"Waarom heeft u mij verlaten? (Psalm 22)" Nimmer zal u zich zo verraden voelen als door die persoon die u tot in het onmetelijke vertrouwde.  

Maar laat ik nou die kommer en kwel even een paar dagen laten rusten voor dat u denkt dat ik de schoonheid die dit leven biedt geheel niet zie beste lezer. 

De frisse bries gedurende de vroeg ochtend van een prachtige zomer dag, de dauw druppels tussen de bloembladeren van de roos. Het kind dat in al zijn onschuld opgaat in zijn spel in de branding van het blanke strand.

 Ja lezer ik weet het, ik zou vaker naar de kleine schoonheden moeten kijken en niet opgeslokt worden door de grote wreedheden. 

"Toen we duidelijk hadden wie we waren en de tranen de aarde van vers zout hadden voorzien, was Reiko niet langer Reiko. Hij was weer Dadrie, er was weer een reden om Dadrie te zijn. Dat maakte zijn keus simpel, Dadrie zou nooit een leger kunnen dienen, of kunnen doden uit een andere overweging dan zelf bescherming.

De rest was simpel. We wachten het juiste moment af, gaven de mannen toegang tot wat extra drank en voerde ondertussen een prachtig romantisch toneelstuk op, dat ons alle tijd gaf om er af en toe tussenuit te knijpen.

En jullie hoe zat het met jullie. Voelde jullie je verraden, door die vrouw die jullie dachten te kennen. Die feeks die nu in de armen van de vijand sliep." Terwijl Cabilah sprak keek ze naar Retsj, die ver volgens zijn blik naar de grond wende.

“We wisten niks, althans Numico en ik konden niets zien. Wel horen en wat we hoorde beloofde weinig goeds,'”sprak ik zacht. Numico vervolgde. “Maar Mart bleef in je geloven, althans dat, hoe onlogisch het ook leek, jij waarschijnlijk de sleutel was die ons zou bevrijden. Ook al twijfelde hij, hij heeft het vertrouwen in je niet verloren.”'

“Als jullie dat wel gedaan hadden had ik dat begrepen, als ik jullie was geweest had ik mij gehaat, vuile verraadster. Maar ik moest jullie dat wel laten denken. Stel dat ze jullie erop aangesproken hadden dat ik het liefje van Reiko was, dan mocht het toch niet zo zijn dat jullie vol begrip zouden reageren. We konden het risico niet nemen. Ook niet omdat er altijd een kans was betrapt te worden. Het leverde behalve ter voorkoming van negatieve gedachtes over mij toch ook niets op. Dus dat was het risico niet waard. Maar dank je voor het vertrouwen," ze keek me aan en haar stem trilde toen ze die laatste woorden sprak.

Retsj keek op van de grond “Sorry Cabilah.” 

Cabilah stond op en liep op de enorme woudman toe, sloeg haar ranke arm om zijn enorme schouder.

“Ik weet het Retsj, ik voelde het. Wij hebben een bijzondere band en ik voelde je boosheid. Er zijn momenten geweest dat ik op het punt stond je het te vertellen. Jij kon alles zien, maar helaas werd je ook het strengst bewaakt, het deed me pijn je boosheid te voelen. Ook al wist ik dat het onterecht was, maar geloof me ik begrijp het. Ik ben er zelfs blij mee, want het vertelt me wat je voor me voelt. Het is goed te weten dat er mensen om je geven, zeker op jou manier.”

Retsj kijkt als een schooljongen, die betrapt wordt op zijn liefde voor zijn lerares, op naar Cabilah en lacht schaapachtig. Dan lopen de twee arm in arm bij ons vandaan. Starend naar de twee zo verschillende ruggen blijven wij achter.

Gedurende dag ruimen we puin en halverwege de middag is het huis, zo als we de bouwval noemen, klaar voor gebruik. Ze biedt amper ruimte genoeg voor onze bepakking en vijf slaapplaatsen, iets wat van buitenaf gezien onmogelijk had geleken.

Die middag verkennen we het gebied en verzamelen we voedsel. Tot mijn verbazing was er een bron in het woud, klein, diep en vol zoet water. Waarschijnlijk hadden de eerste van de stam, die deze plek als nederzetting kozen hier, manen lang voor moeten graven. Ik was hun in ieder geval dankbaar.

'S avonds aten we vorstelijk, in ieder geval vergeleken met de afgelopen tijd was dit een feestmaal. Na het eten nam Reiko het woord. “Ik wil de pret niet drukken, maar beseffen jullie je dat we geluk hebben dat we nog niet ontdekt zijn”

Ga naar deel 136 van dit online feuilleton. Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 
Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid!