×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Een eindeloze reis naar ergens - Stap 136

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 136


In angst leven is zo natuurlijk, maar even zo nutteloos. Zij beheerst uw leven, dat zo kort kan zijn.  Bedenk nu eens dat dit werkelijk uw laatste minuut is. In die laatste minuut leest u ons verhaal en dan is alles voorbij. 

Wat deed u de afgelopen dagen voordat uw einde daar was......? Hoe vaak was u bang, bezorgd, benauwd om wat er mogelijk zou kunnen gebeuren? En wat had u kunnen doen om dat wat u werkelijk gebeurde te voorkomen?

 Verdomd weinig, daar ben ik zeker van. Tel nu de momenten dat u zorgeloos genoten heeft van dat ene leven. Welke zijde ontvangt de meest streepjes? Leeft u in angst of zorgeloosheid?

“We hebben het geluk dat de regen en de harde grond van de bergen het niet makkelijk maakte om ons spoor te volgen, maar geloof me dat ze er alles aan zullen doen mij gevangen te nemen. Ik heb nagedacht hoe we ons kunnen verdedigen, maar als het op een gevecht aankomt zijn we dusdanig in de minderheid dat vechten zinloos is. Helaas is overgeven even zinloos.”

Ieders blik werd somber, al wisten we dit allemaal diep van binnen. Het was alleen alsof we het allemaal even niet wilde weten. We waren hier voor het eerst in een schijn veiligheid.

“We moeten ons nog minstens een maan lang schuilhouden, voordat de storm rondom onze ontsnapping ook maar enigszins gaat liggen. Ik heb erover gedacht de brug te vernietigen, maar zij is onze enige weg terug indien nodig. Die brug is de enige manier om van hier te ontsnappen en tegelijk is zij de strop om onze nek. De enige optie is volgens mij een vlot te bouwen en dat dag en nacht gereed te hebben liggen, zodat wanneer de brug en vechten geen opties zijn, we hier niet als ratten in val zitten. Maar geloof mij ze is een laatste optie. Ik ben niet dol op varen, laat staan op een zee waarvan ik de stroming en kracht niet ken.”

Iedereen zweeg en Reiko vervolgde. “Het mag geen aan elkaar geknoopte zooi worden, dit vlot moet ons mogelijk enkele dagen dienen, voor we weer ergens aan land kunnen. Het moet ruimte bieden voor vijf,” hij keek naar Retsj, “zeg maar zes man en voorraden. Maar laten we hopen dat al het werk dat we er in stoppen nodeloos mag blijken te zijn. Volgens mijn berekening weten we binnen zeven nachten of ze ons gevonden hebben of niet. Voor de bouw van dit vlot hebben we drie dagen nodig, dat betekent dat de komende dagen cruciaal zijn.

Als we in teams ook gedurende de nacht werken dan kan het in twee. Ik ben daar alleen geen voorstander van. Stel dat we 's nachts werken dan is het noodzakelijk verlichting te hebben, dat betekent vuur. Dat is zichtbaar in de verre omtrek, als wij overdag in het bos werken zouden ze ons mogelijk voorbij gaan zonder af te dalen, laat staan de trap te vinden.”

Hij had een punt, vuur in de nacht trok veel aandacht, maar hoe konden ze ons hier ooit vinden? Al kreeg ik van Reiko´s woorden het gevoel dat hij er op vertrouwde dat ze ons tot het einde van de wereld zouden volgen. Ik gaf ze geen kans, niet door dat dodelijke gebied.

Niemand kwam verder in verweer tegen Reiko's plannen, hij was duidelijk een geboren leider, zoals hij zonder enige vorm van overreding iedereen achter een plan wist te scharen. Ik voelde dat mijn respect voor deze man met de dag toenam, daarnaast was het een last van mijn schouders niet meer direct als leider aangemerkt te worden. Ik ken mijn kwaliteiten, maar er is een verschil tussen lesgeven en leidinggeven.

De onzekerheid deed de dag langzaam verstrijken, ook al werkten we als paarden. Onze ogen reikte telkens ten hemel, opzoek naar de richel waar we ons mogelijke bezoek konden verwachten. Reiko gaf aan dat we mooi op schema lagen, maar ik had gehoopt zijn schema te kunnen kloppen. Het werd me duidelijk dat het er niet in zat en dat militairen strakke planners zijn.

Die nacht was ik te moe om me druk te maken. De volgende ochtend begon al vroeg, te vroeg wat mij betreft. Maar de militaire precisie van Reiko verwachtte dit van ons. Onder het werk overlegde ik met Numico wat we na de zeven nachten afwachten zouden moeten doen.

Beide waren we vastberadener dan ooit om de stad te bereiken. We waren dichterbij ons doel en hadden inmiddels zoveel informatie dat we het volbrengen van onze queeste begonnen te proeven en de smaak was zoet. We moesten slagen nu we eenmaal zover waren moest het ons lukken.

Steeds minder vaak keek ik op naar de richel, ik geloofde in het vlot en dat ze op tijd klaar zou zijn. Die vooravond kleurde de zon prachtig rozerood boven de zee, een goud-roze glans over het water spreidend.

Ga naar deel 137 van dit online feuilleton. Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 
Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid!




maartenvc
benieuwd wat er komen gaat
13-07-2018 20:58
13-07-2018 20:58 • Reageer
caro.sael Davinchy
De negatieve kant van het lieve krijgt de meeste streepjes
13-07-2018 14:00
13-07-2018 14:00 • Reageer
Candy
Angst is idd iets dat je leven beheerst, ook al weet je dat het totaal nutteloos is. Je hebt er geen controle over
28-05-2018 13:11
28-05-2018 13:11 • Reageer
notifications_noneadd
09-10-2018 13:50
2 volgers , 1 antwoord