×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Een eindeloze reis naar ergens - Stap 142

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 142


Lezer we zijn nog steeds op weg en zoals u mogelijk gemerkt heeft moet ook ik wel eens afstand nemen van wat mij lief is. 

Bewust worden van wat nou werkelijk de prioriteiten zijn in dit leven.  Hoe u de zaken van het hoofd en die van het hart tegen elkaar kunt afwegen om zo enige balans te betrachten. 

Mogelijk een onbegonnen taak, want met een zuchtje wind blaast het leven al uw vers gemaakte plannen in één keer overhoop. 

“Geloof hem maar Martio, zijn cirkel was rond. Dit leven kon hem nog enkel teleurstellen. Wat had hij gemoeten in een grote stad, daar was hij niet gelukkig geweest. Zeker weten doe ik liet niet, maar ik geloof dat hij Cabilah zijn vrouw wou maken. Cabilah houdt ook van Relsj, maar niet op die manier. Dat heeft ze hem onlangs in voorzichtige bewoording verteld . Ik denk dat hij het begrepen had en besloot dat hij haar niet hoefde te bezitten om haar lief te hebben. Hij stelde haar leven boven het zijne, omdat zij het bewijs van zijn volledigheid was. Zijn hart maakte deze keus,” Numico sprak zacht en in zijn woorden klonk zoveel wijsheid.

Even had ik me verantwoordelijk gevoeld voor de dood van één van ons, de verantwoordelijkheid die Oniko me gevraagd had los te laten. Hij had gelijk gehad. Het feit dat wij deze situatie het hoofd hadden geboden en dat het merendeel van de groep levend uit deze benauwde positie is geraakt maakt het verlies nog niet goed. Zij vertelt me wel dat we gehandeld hebben op de top van ons kunnen. Dat ik de verliezen, hoe groot ook, zal moeten accepteren wanneer ik een groter doel voor ogen heb. Hoe zwaar me dit ook valt.

Ondanks de overwinning lijkt iedereen verslagen. Niemand zegt wat terwijl we de soldaten naar ons huis voeren. Aangekomen worden ze vast gebonden door Reiko, die dit dusdanig hardhandig doet dat ik de gezichten van de soldaten meerdere malen zie vertrekken van de pijn. Reiko verhoort ze vrijwel direct, blijkbaar heeft zijn oude positie tegenover de soldaten nog niet aan kracht ingeboet. Want slechts het dreigen met bepaalde handelingen blijkt voldoende om de smeerlappen tot praten te dwingen.

'Er is een bode naar de adviseurs gestuurd om toestemming te vragen om je te doden. Maar er is geen antwoord afgewacht, dit leek overbodig aangezien de onderofficier dacht te weten hoe de vork in de steel zat. Het leek hem noodzakelijk je zo snel mogelijk op te sporen voordat je ergens onder kon duiken. Dat de gevangenen ontsnapt waren is ook doorgegeven. De officier had daarbij vermeld dat deze allen tijdens de vlucht gedood waren. Dit zou ervoor zorgen dat er geen ernstige smet kwam op zijn nieuw verworven positie.'

Meer informatie hadden ze niet en meer hadden wij ook niet nodig. Het was een slimme zet geweest van de officier om ons dood te laten verklaren. Uiteindelijk waren wij vrij onbelangrijk en al zeker niet de moeite waard om je carrière voor op het spel te zetten. Maar nu was het ons voordeel geworden. Niemand, behalve deze drie hier, wist van ons bestaan af. Het zou een kleine moeite zijn om ook Reiko dusdanig te verkleden dat hij onherkenbaar zou zijn. Zijn haar kort geschoren en zijn baard verwilderd, in combinatie met oude kleren maakt snel een arme drommel van de statige man. Nu we dood waren zouden we eindelijk de stad moeten kunnen bereiken.

In stilte verzonken rond het kampvuur herdachten we Retsj, wiens rook voor onze ogen de reis aanving naar zijn plaats hoog boven ons . De rest van de lijken hadden we in de kloof laten vallen, zij verdienden het niet om de hemel te bereiken. Zij mochten gekluisterd blijven aan de aarde, die hun hopelijk een nieuwe kans zou bieden op een volgend leven. Maar aangezien ze daar niet in geloofde was de kans groot dat hun zielen hier op het 'slachtveld' zouden blijven dolen. Dit zou doorgaan tot ze zouden beseffen dat ze enkel door te willen, een deur kunnen openen en een nieuw leven beginnen.

"Mijn stam," sprak ik, "houdt in een situatie als deze een intredingsceremonie." 

Iedereen keek op naar mij, mijn actie was onaangekondigd en verraste mijn metgezellen. 

"Het is eenvoudig, om de dode te steunen op zijn lange reis verhalen we de daden die ons bij zijn gebleven tijdens het leven dat wij met hem of haar gedeeld hebben. Aangezien het mijn idee was zal ik beginnen. 

De schoonheid van het woud dat je regeerde Retsj is een inspiratie voor mij gebleven. Dat een mens zo één kan raken met de natuur, nadat zijn eigen wereld hem de rug heeft toegekeerd, is groots. Velen zouden verzanden in haat en verdriet. Zelfmedelijden op zijn minst. Het zijn krachten die een ziel makkelijk misleiden. Het zou voor vele onmogelijk zijn om in de fragiele balans van leven en dood, zoals jouw woud, te kunnen heersen."

Ga naar deel 143 van dit online feuilleton. Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 
Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid!




Candy
Even verder lezen.
19-07-2018 10:58
19-07-2018 10:58 • Reageer
maartenvc
benieuwd wat er komen gaat
13-07-2018 21:19
13-07-2018 21:19 • Reageer
notifications_noneadd
09-10-2018 13:50
2 volgers , 1 antwoord