Een eindeloze reis naar ergens - Stap 143


Een vriend lezer, wat is een vriend? 

Vrienden komen en gaan? Dacht u ook wel eens "Hielp ik je daarom uit de goot?" Hoe vaak bent u werkelijk gered door uw vrienden?

Ze zijn zo dun gezaaid. Uniek als zwarter parels en u mag zich gelukkig prijzen  als u er één vindt. Het leven is geen Facebook, waar een vriendschap beklonken  wordt met een klik van een muis.

(leest u liever deel 1 eerst klik hier)

Reiko nam het woord. “Ondanks dat ik je niet lang heb gekend, zal de indruk die je achterlaat moeilijk uitwisbaar zijn. Als je in mijn leger had gediend, zou je een held geweest zijn. Niemand daar zou zijn enige leven voor een andere soldaat hebben gegeven. Dat levert tenslotte niks op. Ik heb slechts een woord voor jouw daad. Vriend.”

Numico zweeg even, keek toen omhoog ”Ik sluit me bij Reiko aan. Dag vriend.”

Cabilah huilde, 'Je had dit niet mogen doen Retsj, je had je leven niet op hoeven offeren. Maar ik zal je de daad niet verwijten, ik respecteer je keuze. Ondanks het feit dat ik niet weet of ik dit verdien. Blijkbaar wist jij dat wel.

Zoals je zoveel wist en begreep. Jij opende mijn ogen, die schichtige en bang waren, omdat ik in een wereld stapte die mij los maakte van de wereld die ik kende. Levend in een wereld waarin ik me probeerde onzichtbaar te maken uit angst, stapte ik in een wereld waar ik zichtbaar mocht zijn. Met mensen die mij uitlegde dat ik het waard was om gezien te worden.

Ondanks dat je imposant overkwam was jij het die mij het gevoel gaf dat ik iets om mezelf mocht geven. Jullie hebben me allemaal gesteund, maar ik kan niet anders zeggen dan dat jij als eerste door mijn verdedigingen heen brak. Mij iets anders liet voelen dan angst.

Jij vertelde dat ik jou heb geholpen je cirkel volledig te maken. Jij bent degene geweest die de aanzet voor mijn cirkel heeft gemaakt, dank je wel vriend.”

Het duurde even voor iedereen om de gevoelens te beseffen, maar er werd steeds meer gesproken in het begin vooral over Retsj. Wat voor invloed hij op ons gehad heeft. Langzaam aan kwamen ook andere die ons leven beïnvloed hadden aan bod. We werden we allen meer deelgenoot van de levens van onze metgezellen, waar we naar blijkt eigenlijk maar heel weinig van wisten.

Die nacht smeedde we de band, die er al was, tot iets onbreekbaars. Ik kan niet loskomen van het idee dat Retsj daar grotendeels verantwoordelijk voor was.


De zon was al boven de bergkam uitgekomen toen iedereen wakker was. Het strakke schema van Reiko en de emoties van de vorige dag hadden ons een hoop energie gekost. Dat hadden we geprobeerd met een goede nachtrust te compenseren. Er was veel gepraat gisternacht, maar niemand had gesproken over welke stappen ons te wachten stonden. Sinds onze gevangenname was het plannen en bedenken van volgende stappen iets geweest waar ik me niet meer mee bezig wou houden, het was uitzichtloos. Maar nu leek de tijd gekomen om de draad weer op te pakken.

Reiko scheen dit ook zo te voelen. Althans dat leidde ik af van het feit dat hij in alle rust zijn wapens en uitrusting aan het reinigen was. Zittend aan de rand van het bos stak hij een duim naar me op ten teken dat alles goed ging. Maar hij nam geen moment het initiatief. We wouden tenslotte allemaal maar één ding en aangezien er één enkele bode was gestuurd om melding te maken van het deserteren van Reiko wist niemand waar wij ons nu bevonden. We hoefden ons daardoor geen zorgen te maken over eventuele nieuwe achtervolgers. Zeker niet nu we op één na allemaal dood waren.

 

Ga naar deel 144 van dit online feuilleton. Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 
Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

 
help


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid!