Een eindeloze reis naar ergens - Stap 152


Geduld is een ..... u weet wel lezer, maar het raakt ook op. Vooral mijn geduld met mensen die zorgen dat ik tijd moet investeren omdat zij niet weten te organiseren. Nog een geluk dat ik deze reis orkestreer, heb ik nog ergens controle over.

Maar wie is er nu werkelijk in controle? 

Zij die de opdracht geven, of zij die hem uitvoeren; "Befehl ist befehl!" 

 

Tegen de schemering hield Dadrie halt, hij steeg af en bond zijn paard aan een van de lage bomen. Wij volgden zijn voorbeeld, tezamen liepen we naar een afgrond. 

"Als ik me niet vergis moet het hier zijn,'"sprak Dadrie, zijn stem klonk wat mat. Wat niet vreemd was na een hele dag rijden. Ik voelde pijn in al mijn spieren en zag er tegen op om kamp op te zetten. Maar het idee me neer te kunnen vleien en mijn ogen te mogen sluiten was motivatie genoeg om zonder morren aan de slag te willen gaan.

We waren bij de rand aan gekomen en keken neer op een vallei. Ondanks het afnemende licht was deze beduidend groener dan de rest van het landschap. Een flikkering van een laatste zonnestraal verklaarde waarom. Te midden van de vallei stroomde een minuscuul stroompje, je had geen paard nodig om er door heen te waden, een goede sprong zou voldoende zijn. Blijkbaar voerde het voldoende water deze kant op om het land goed te kunnen bevloeien.

De gehele vallei was een grote plantage met hier en daar een schuur of huis. Alles was opgedeeld in grote rechthoekige vlakken van elkaar gescheiden door smalle wegen. Een prachtig stuk werk. Zeer onnatuurlijk, maar mooi om zo vanaf boven te bezichtigen. Waarschijnlijk had dit systeem velen voordelen, zeker als je zag hoeveel boeren er nodig zouden zijn dit land te bewerken. Alle afgezette stukken zouden een eigen planning hebben en de boeren zouden weten welk stuk wanneer te bewerken.

Daarnaast hoefde je niet hele stukken door je land te lopen met je gewassen, maar konden karren via de paden de schuur bereiken. Nee dit systeem was efficiënt, onmogelijk voor de vreemd gevormde stukken land die bij ons dorp hoorde, maar het schepte de mogelijkheid om een keer serieus na te denken of zaken niet wat efficiënter konden. Tegelijkertijd gaf het de rechtlijnigheid van de eigenaar, waarschijnlijk de vader van Kreytu, weer.

Dadrie had gelijk gehad dat we vanaf hier een goed uitzicht op het landhuis hadden. Het was enorm, met aan beide zijde vleugels. Waarschijnlijk één voor stallen en één voor personeel. Vanaf waar wij ons bevonden keek ik schuin op de voorzijde van het huis en op de rechtervleugel. Aan de ramen te zien had het twee etages en een schuin dak met zwarte leisteen platen. Iets wat Dadrie me moest vertellen aangezien ik ze nog nooit gezien had. Ze schenen uit het noorden te komen, maar het zei me weinig. Het beeld zei des te meer. Het was kolossaal, maar smaakvol en het gaf duidelijk weer tot wat voor prestaties deze mensen instaat waren, naast het voeren van oorlog.

Alleen het besef dat dit huis gebouwd was door te doden gaf mij kriebels. Het was betaald met de levens van hen die stierven tijdens de veroveringen. Reden genoeg om , ondanks haar pracht, geen goed gevoel te hebben bij de door oorlog gecreëerde welvaartstekenen. 

"Het vuur laag houden, in een kuil minstens tien meter van de rand, dat zal voorkomen dat het vanuit het huis zichtbaar is. Ik ga nu  zodat ik voor het duister bij het huis ben, er staat mij nog  vanavond vast nog een hoop te wachten. Het bevalt me niet tegen een vriend te moeten liegen, maar er zit niks anders op," Dadrie zag er moe uit, ik voelde met hem mee, tegelijkertijd zou de moeheid en zijn grauwe huid zijn verhaal visueel ondersteunen.

Wij konden verder niks dan wachten en vanaf de rand de zaken gadeslaan. Als het dadelijk donker wordt zouden we mogelijk een beetje kunnen volgen wat er zich in de verlichte kamers afspeelt. Maar meer contact of informatie zouden we de eerst komende tijd niet krijgen. Wederom zou ik geduld moeten heb, iets waar ik langzaam maar zeker iets minder moeite mee krijg.

 

Ga naar deel 153 van dit online feuilleton. 
Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 

De mijlpalen en het volgende deel vindt u onder de foto.

Voor Yoors leden, vindt een overzicht van alle delen tot nu toe hier.

 
 


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid!