×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 165

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 165


Het huwelijk lezer, een achterhaald begrip uit een tijd waarin er nog geloofd werd in "ze leefde nog lang en gelukkig."  Een instituut uit decenia waarin scheiden niet door de beugel kon.

Wat blijft er over van een dergelijke lange termijn verbintenis in een wegwerpmaatschappij als de onze. Wie van u is aan de kant gezet om vervolgens tot de laatste cent te worden uitgeklopt en dan beschrijf ik nog de vriendelijk versie.

Hoe iets dat uit zoveel mooie gedachten ontstaat kan omslaan in verwrongen haat en oeverloze afgunst ten aanzien van diegene, die je eerder tot het einde der tijden zou steunen.

(leest u liever deel 1 eerst klik hier)

De weken die volgden vlogen voorbij. Kreytu en ik zorgde voor de noodzakelijke papieren in de stad. Onderwijl plande Cabilah en Dadrie wat er nodig was voor de kleding, het diner en andere organisatorische zaken.

De afspraak was dat de plechtigheid op de eerste dag zou plaats vinden. Wat ons twee dagen liet om de Sikh te benaderen. De paar vrienden die voor Kreytu zouden komen waren rijk genoeg om niet op de lijst te hoeven, waardoor we twee bediende mee konden nemen. Want ondanks dat dit feest een dubbele bodem had, mocht het huwelijk niet op de tweede plaats komen. Daar waren we allen volledig van overtuigd.

Numico was al enkele dagen geleden op onderzoek gegaan in het gebied. Hij wou zorgen voor bloemen, iets wat niet gebruikelijk was in dit deel van het land, aangezien bloemen hier schaars waren. Maar het was een gebruik dat hoorde bij de bergvolkeren, dus ook bij Cabilah. Hij slaagde er in op een dag rijden een oase te ontdekken waar verschillende soorten bloemen groeiden, maar omdat het huwelijk pas over twee weken zou plaats hebben had hij gewacht met plukken.

 We spraken onderling af dat er die dag niet gesproken zou worden over de daarop volgende dagen. Deze dag zou voor hun beiden enkel in het teken mogen staan van hun verbinding. De legering tussen de zon en de maan, die zou gaan plaats hebben vanuit één gevoel. Een gevoel van thuis zijn bij elkaar, een gevoel van samen horen, simpelweg uit liefde.

Beide mogen ze het lot danken om deze reden verbonden te worden, want het is een weinig voorkomend feit dat twee mensen uit liefde met elkaar verbonden raken. Het gebruik wil vaak dat dochters en zonen door ouders tezamen worden gebracht. Om zo meer land en aanzien te verwerven.

Of een man kiest een van de dochters van zijn vaders pachters, die dienen zonder aarzeling toe te stemmen omdat de landheer tevens broodheer is. Maar geluk is met hen die elkaar vinden en de vrijheid hebben het besluit te nemen op basis van hun gevoel.

Het stemde me goed dat Cabilah haar plaats in de wereld in nam. Het herinnerde mij helaas ook aan mijn eigen eenzaamheid. Iets waar ik liever niet aandacht. Eens hoopte ik in de sporen van deze jongelingen te treden en de keuze uit dezelfde pure overweging te kunnen maken.

Wat voor kansen zouden we hebben het paleis binnen te komen, had ik Dadrie gevraagd. Hij had gezwegen.

“Hoe denk jij dat we het meest kans maken op een audiëntie?” Wederom geen antwoord.

“Ik zie geen mogelijkheden, de Sikh ontvangt niemand, behalve als het zijn eigen wens is. Hij is ongenaakbaar, zelfs tijdens zijn volkerschouw zorgen zo'n vijftig lijfwachten dat hij door niemand ook maar aangesproken kan worden.” Kwam er uiteindelijk uit.

“Volkerschouw?”vraag ik.

“Dat wil zoveel zeggen als dat de Sikh eens in de zoveel tijd buiten op zijn balkon zijn stad bekijkt. Heel soms begeeft hij zich naar de aarde en laat zich in een koets ronddragen. Maar altijd even ongenaakbaar voor het volk, slechts zijn raad van generaal adviseurs zijn instaat hem te spreken. En zoals we weten hebben zij er baat bij dat hij niemand anders spreekt. Dat lijkt me duidelijk.”

Ik knik begrijpend. “Dus kort genomen zie je geen enkele mogelijkheid?"

“Dat is juist, maar zie me niet als een pessimist. Jullie hebben al meerdere onmogelijke situaties een dusdanige draai weten te geven dat zelfs ik er in begin te geloven dat het kan. Maar ik zou bij de stenen van Aka niet weten hoe.” Dadrie lachte flauwtjes, niet geheel gemeend, maar daar zag ik doorheen.

Ondanks dat hij zichzelf weer hervonden had, was hij nog niet volledig. Hij stond aan het begin van zijn nieuwe leven, onzeker over wat te doen met zijn toekomst. Onzeker over waar hij nu thuis hoorde. Maar daar zou hij achter komen. Deze man kon alles, hij was een geboren leider, hij stond voor eerlijkheid, voor vrede en gerechtigheid. Kwaliteiten die deze wereld weldra hard nodig zou hebben.

Ga naar deel 166 van dit online feuilleton. 

Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties