Een eindeloze reis naar ergens - Stap 166


Waarom hecht de kerk zoveel waarde aan die verbintenis  tussen twee personen tot de dood hen scheidt, een verbintenis die zo veel pijn, verdriet en wroeging heeft opgeleverd. 

Is het enkel omdat iets dat door god verbonden is, door geen mens gescheiden mag worden?

 Om zedeloosheid te voorkomen, maar vanwaar die angst voor zedeloosheid? 

Waarom wenst de kerk dat u zich voor het leven verbind aan één ander persoon. Hoe tegenstrijdig is dat met gods liefde voor eenieder en het lief hebben van uw naasten?

(leest u liever deel 1 eerst klik hier)

Het huwelijk was nog slechts enkele dagen verwijderd en de radertjes begonnen in elkaar te grijpen. Het diner was geregeld, de kleding klaar, Numico was onderweg met de bloemen en de papieren waren in orde gemaakt. De ceremonie zou in de tempel voor geluk plaats vinden. Alleen Monta kon niet mee, honden waren niet toegestaan in de stad. Daarnaast had hij hier op het landgoed alles wat hij wilde, hij kon ons vast wel drie dagen missen.

Ondanks hun geloof in slechts één leven had het volk van de stad voor alles een tempel, geluk, geld, roem, alles kende zijn eigen offerrituelen, om zo de wens tot voorspoed te versterken.

De avond voor het huwelijk vroeg Cabilah mij even mee te komen, we liepen samen naar haar vertrek. Haar jurk hing klaar over een paspop van stro en was mooier dan welk kledingstuk ik ooit eerder had gezien.

De rode stof met veel plooien was afgezet met bruinrood kant. Wijd van onder liep de jurk op in een smal lijfje, waarvan het lichaampje geknoopt moest worden, met een nogal diep decolleté. De jurk eindigde wat meer gesloten doordat de schouders en boven armen bedekt waren. 

Het was simpelweg vakwerk, waarschijnlijk het beste dat deze stad te bieden had. In materiële zaken streefde ze alles en iedereen voorbij. Waarschijnlijk ook in leegte, maar wij konden ons nu tijdelijk laten dobberen in hun materiële overdaad. Aangezien wij niet in hun wereld leefden was zij voor ons slechts een tijdelijke afwisseling van de alledaagse vormgeving die wij kende. En waren haar schoonheden de moeite van het bezichtigen waard. Ik was er zeker van dat we te diep verankerd waren in ons leven om losgewrikt en meegesleurd te worden door de hebzucht, onze voorouders zij dank.

“Martio, doe ik hier goed aan? Verdien ik dit geluk? Is het werkelijk wat ik zie, of ben ik verblind door mooie woorden en een goed uitziende man? Het is allemaal zo snel gegaan. Het afgelopen jaar heb ik voor het eerst geleefd, ik had vrijheid. Verkoop ik haar nu niet voor de zekerheid van een gevangene, die wederom verkiest iemands bezit te zijn, zodat ze geen vrije keuzes hoeft te maken? Een leven waarin ze veilig is, zolang ze gehoorzaamt?”

“Meisje," zeg ik. Het komt er vaderlijker uit dan bedoeld.  "Zekerheid is er nooit, mensen kunnen zich anders voordoen dan ze in werkelijkheid zijn. Woorden zijn de meest bedrieglijke vorm van communicatie die er bestaat. Je hebt gelijk dat een gevangene, na vele jaren vastgezeten te hebben, zich gemakkelijk opnieuw gevangen laat nemen, omdat de zekerheid van haar gevangenschap dragelijker lijkt dan de onzekerheid van haar vrije bestaan. Maar ik twijfel niet aan jou oprechte gevoelens voor Kreytu. Net zomin als ik twijfel aan zijn gevoelens voor jou. Hij is geen man die een vrouw verboden oplegt. Daarvoor hield hij te veel van zijn moeder, op wie hij waarschijnlijk ook het meest lijkt.

Hij zal je als een vrij mens behandelen. Onthoud dat elke verstandhouding fricties geeft. Hoe dieper de relatie, des te meer fricties. Maar zij zijn overkomelijk en jullie zijn intelligent genoeg om jullie huwelijksbootje om de relationele klippen heen te doen zeilen.

Nee, als daarin je zorgen liggen kan ik slechts zeggen volg je hart, zoals je haar tot nu toe hebt gevolgd. En mocht het zo zijn dat ik me dusdanig in Kreytu heb vergist zullen Dadrie, Numico en ik je wederom komen bevrijden.”

Cabilah lacht en slaat haar armen om me heen. “Dank je, vriend,” zegt ze zachtjes en het brok in haar keel klinkt door in haar woorden.

Ga naar deel 167 van dit online feuilleton. 

Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.