Een eindeloze reis naar ergens - Stap 167


Om een einde te maken aan de mijmeringen en muizenissen rond om die eeuwige trouw beroep ik mij op een model dat ouder is dan het christelijke huwelijkse instituut. 

De Handfasting uit Keltische tijden, waarin het stel beloofd voor een jaar en een dag samen te blijven, om daarna voorgoed één te zijn, of weg te lopen alsof er niks gebeurd is. In deze snelle en moderne tijd is het mogelijk een beter idee dit niet eenmaal, maar jaarlijks te doen.  

Wetende dat je geliefde je kan verlaten doet de wederhelft misschien wat meer interesse tonen. Andersom, wetende dat u hem of haar vrijelijk kunt verlaten biedt u zoveel meer ruimte in uw hart.  

(leest u liever deel 1 eerst klik hier)

De plechtigheid stelt weinig voor, het blijkt een ambtelijke bedoening en het mist alle schoonheid die onze dorpsoudsten in het ritueel stoppen. Het ontbrak aan persoonlijke stukjes over bruid en bruidegom, aan humor en diepgang.

Het doet mij verdriet dat zoiets moois tot zoiets zakelijks wordt terug gebracht. Het geluk is met mij, voor dat de ceremonie besloten wordt krijgen de aanwezigen de kans te spreken. Zowel Dadrie als Numico kijken bij deze woorden in mijn richting. Alsof ze het wisten, alsof ze het afgesproken hadden.

“Het is niet aan mij om iets te veranderen aan hoe dingen hier gaan, het is wel aan mij om een stukje van mijn traditie met jullie te delen. Waar de vrouw de maan is en de man de zon. Waar de sterren onze voorouders symboliseren, daar neem ik jullie mee naar toe. Want heden zullen de maan en de zon elkaar ontmoeten in een vurige eclips. Zij zullen met elkaar versmolten zijn voor zolang als zij de aarde bewandelen.

Zij zullen elkaar lief hebben en dag na dag beter gaan begrijpen. Wanneer de haast en de schoonheid verdwijnt uit hun lichaam, zij ouder zijn dan ik nu, zullen ze nog immer naar elkaar kijken en de persoon zien die hier vandaag voor hem, voor haar staat.

De maan zal soms donker zijn, de zon soms bedekt met wolken, maar zij zullen hier ook weer aan ontstijgen om elkaar hun schittering te tonen.

Cabilah daar ik jou het beste ken, weet ik wat jij deze man zult bieden. Jij zult hem steunen, verzorgen en beschermen als dit nodig is, maar Cabilah zing ook voor jezelf.

Kreytu, mag ik je welkom heten in onze vreemde familie. De man die ik afgelopen periode heb leren kennen zou ik zelfs met mijn eigen dochter laten trouwen, als ik er een had gehad. Je bent een goede gastheer, een eerlijk mens, en naar ik hoop een vriend. Blijf wie ik de afgelopen periode heb leren kennen, want ik zou niet graag ooit terug moeten keren naar dit land om Cabilah wederom te bevrijden. Deze reis is naar ik hoop eenmalig.

Beide gaan jullie straks verder en tezamen zullen jullie zijn, ik wens jullie samen liefde, geluk en wijsheid toe namens ons alle drie.”

Cabilah die de gehele ceremonie wat onthutst was door de zakelijkheid ervan kan haar tranen niet bedwingen. Blijkbaar zit het in de familie, want naast me hoor ik Dadrie sniffen. Kreytu buigt zijn hoofd naar me. “Dank je, vriend.”

Gelukkig verloopt de middag en de vooravond een stuk feestelijker, blijkbaar had Kreytu meer vrienden dan hij dacht. Want tijdens het diner is de tafel gevuld, zelfs rondom de tafel staan mannen en vrouwen te eten en drinken.

Het is verre familie blijkt later, waar hij niet op gerekend had. Die in groten getale naar de stad gekomen. Zijn vader had het contact nooit zo belangrijk gevonden. Daardoor had hij niet gedurfd het contact weer aan te halen. Uit verplichte beleefdheid had hij ze op de hoogte gesteld. Naar het blijkt hebben ze die handreiking aangenomen om te zien of de jongen de familieband meer op prijs stelde dan zijn vader. Het gaf het feest in ieder geval een extra tint en verhoogde de vreugde, natuurlijk in samenwerking met de rijk vloeiende wijn. Zang en dans, eten en drinken en toch is het ene feest het andere niet.

Dit feest droeg de juiste sfeer, eenieder droeg bij aan de toch al heersende goede stemming. Een dag als deze mag voor niemand verziekt worden, door wat voor vervelende zaken dan ook.

Toch lukte het mij niet om de gehele dag niet aan de komende dagen te denken. Soms gingen mijn hersenen even aan de wandel. Ze speelde met ideeën over hoe de komende dagen zouden verlopen. Of we, maar met name hoe we in contact zouden komen met die man die daar woonde. Vanaf de open plaats waar het feest gehouden werd was, net als in zo ongeveer de gehele stad, het enorme paleis goed zichtbaar.

Als de avond op zijn einde loopt en iedereen vermoeid en beschonken zijns weegs gaat zie ik het stel hand in hand de trap oplopen van het logement, waar wij de nacht door brengen. Blijkbaar zijn Dadrie en Numico al reeds vertrokken, want ik zie geen bekende gezichten meer. Ik groet hen die achter blijven en ook ik bestijg de treden. Voor ik de deur open staar ik nog even naar de gouden poorten van het paleis, haar schitterende witte torens lijken licht te geven in de nacht. Ondanks Dadries pessimisme weet ik dat er een manier moet zijn. Welke dat is, zal ik weldra ontdekken.

Ga naar deel 168 van dit online feuilleton. 

Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.


Beloon de maker en jezelf

Wordt Yoors lid!