Een eindeloze reis naar ergens - Stap 168


"Als je haast hebt, maak dan een omweg," zo luidt een oud Japans gezegde en waarschijnlijk ziet u hetzelfde in uw wereld lezer. 

Mensen die zo direct hun doel nastreven dat ze zich geen seconde bewust zijn wat er werkelijk belangrijk is. En of dat doel nog steeds past bij de persoon, die ze onderwijl geworden zijn. Laat staan wat de consequenties zijn van het bereiken van dat ene doel.

De werkelijke waarde van het bereiken van een doel ligt in de reis er naar toe.

(leest u liever deel 1 eerst klik hier)

Het is namiddag als we weer verzamelen. Iedereen is er op uit getrokken om een ingang, letterlijk of figuurlijk, van het paleis te vinden. Dadrie heeft enkele oude bekenden opgezocht, mogelijk kennen zij mensen die in het kasteel werken. Toen hij iemand gevonden had bezwoer deze hem dat hij zelfs geen familie of kind het gebouw in mocht nemen, op straffe van de dood.

De enige weg, zo werd hem verteld, was als je een goede bekende onder de adviseurs had. Kreytu kwam terug met exact hetzelfde nieuws. Met daaraan toegevoegd dat hij zijn vaders naam gebruikt had om in contact te komen met één van de adviseurs. Hij had aangegeven nieuwe militaire tactieken te bezitten en deze te willen delen. Zij het dan wel direct met de Sikh, om te voorkomen dat iemand anders met de eer zou gaan strijken.

De adviseur, die in vroeger tijden een goede bekende van zijn vader was, hoonde de jongen weg.

“Je kunt je plannen aan mij verkopen vriend en omdat ik je vader gekend heb, zal ik je er een eerlijke prijs voor bieden, maar denk niet dat ik je ook maar in de buurt van zijne goddelijkheid kan laten. Zelfs als ik het zou willen, zou de rest van de raad mijn hoofd op een presenteer blad willen, omdat ik een buitenstaander bij de heer had gebracht. De sikh dient geen bezoek te krijgen van aardse personen, uitgezonderd zijn adviseurs natuurlijk.”

Numico en ik hadden de muren geïnspecteerd en geprobeerd uit te vinden wanneer de Sikh weer zijn schouw zou hebben. Blijkbaar was dit een vreemde, zelfs gevaarlijke vraag. Na dat we er enkele bewoners mee weggejaagd hadden werden we gearresteerd. We werden verhoord alsof we een moordaanslag beraamde. Pas toen ik duidelijk kon maken dat wij hier vanwege een huwelijk waren, uit een afgelegen bergdorp kwamen en toch wel heel nieuwsgierig waren naar wie nou eigenlijk de heer was die wij allen dienden, werd de situatie de soldaten duidelijk. We konden vertrekken na een overvloed aan waarschuwingen dat dit niet nogmaals moest voorkomen. Dat elke verdachte beweging die wij zouden maken een trip naar de kerkers op kon leveren.

Al met al een weinig succesvolle onderneming. Het was waar wat Dadrie had gezegd, het was schier onmogelijk. Ondanks Numico's voorgevoel stroomde de moed uit me alsof ik een gapende wond had. Ook Numico keek wat verslagen, blijkbaar had ook hij hier niet op gerekend.

Ondanks deze tegenvallers genoten Kreytu en Cabilah intens van elkaar. Als deze hele onderneming niet zou slagen dan was hun geluk genoeg reden geweest voor de gehele reis, al zou het toch enigszins een schrale troost zijn.

Terwijl ik ging zitten zag ik iets vreemds. Dadrie zat in de lotus houding, volledig ontspannen. Het had er veel weg van dat hij mediteerde. Dat was nieuw, het was een vreemd gezicht, de strijder in zo'n serene positie. Toch het misstond hem niet.

Ga naar deel 169 van dit online feuilleton. 

Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.