Een eindeloze reis naar ergens - Stap 174


Schoolplicht is er enkel om iedereen binnen kaders te houden, indoctrinatie pur sang. Uren lang gehersenspoeld worden met zaken die werkelijk onbelangrijk zijn. 

Gedurende hoeveel van deze tienduizenden lesuren wordt er geleerd hoe je van jezelf moet houden, hoe je een ander en de wereld lief dient te hebben? Welke zaken werkelijk vervulling bieden versus zaken waarin je jezelf kunt verliezen en verstoppen? 

Het antwoord is niet eens 42, maar helaas 0.

(leest u liever deel 1 eerst klik hier)

Wederom is het stil, “Dus,” vervolgt Numico "zal ik de komende tijd waarschijnlijk lange dagen vol gesprekken met hem hebben, maar genieten jullie alsjeblieft ondertussen van de luxe, die ons hier geboden wordt. Het zal niet vaak voorkomen dat gewone stervelingen, mensen die hun hele leven in een bergdorp gewoond hebben,” hij kijkt me lachend aan, ”toegang krijgen tot deze plek. Mijn rol ligt vast, maar maak je over mij geen zorgen. Ook als jullie me soms een dag niet zien. Weet dat het goed gaat.”

Numico zweeg en zijn laatste zinnen riepen weer nieuwe vragen op, maar ik wist dat ook hij de antwoorden niet had. Hij wist bepaalde dingen gewoon. 

Gedurende de rest van de  namiddag spraken we over de weelde die ons omgaf.  We waren allen erg nieuwsgierigheid naar de werking van alle bijzonderheden in het paleis.Toch verving niet veel later het besef dat ik honger had mijn nieuwsgierigheid naar alle luxe wonderen. Het was alsof ik op mijn wenken bediend werd, want nog geen minuut later kwam een bediende ons begeleiden naar onze onderkomens, zodat we ons konden frissen en indien we wensten verkleden om daarna deel te nemen aan de maaltijd.

De kamer die ik toegewezen kreeg was groter dan mijn huis en schoner dan onze tempel. De kleuren waren eender, wederom het marmer met donkerrode stof en gouden afzettingen.

Mijn bed was groot genoeg geweest voor Retsj en in gedachte zag ik de reus er al liggen. Ik miste hem, zijn simpele eerlijkheid. Zijn echte vriendschap. Hoe zou hij dit kasteel gezien hebben? Wat zou hij voelen in deze ruimtes, waarschijnlijk hetzelfde als Numico, die twee leken toch verdacht veel op elkaar in aantal opzichten.

Beide stonden ze zo dicht bij de natuur en hadden ze een zesde zintuig om gevoelens te lezen. Toch was het bij Retsj natuurlijker geweest. Numico is mogelijk zelfs verder, maar het idee dat hij gebruikt wordt laat me sinds één van die eerste gesprekken met meester Oniko niet los. De jongen heeft nooit geheel zichzelf kunnen zijn, althans niet als gewoon mens. De stemmen en gevoelens die hij hoort, de dingen die hij ziet, ze belemmerde zijn ongedwongen jeugd. Dwongen hem in een bepaalde rol. Soms zou ik willen kunnen wat hij kon, maar mijn menselijkheid en de fouten die ik maak en mag maken overtuigen me keer op keer dat ik in een gelukkigere positie bezit, althans dat vindt mijn zijn.

Mijn zijn dat zich nog steeds verwonderde over het feit dat wij het paleis binnengekomen waren zonder plan, zonder geweld en als vrienden niet als de vijand. Alle obstakels, die deze reis had opgeworpen, lijken ineens zo ver in het verleden te liggen en zo gemakkelijk overkomen nu wij ons doel bereikt hadden. Bereikt, maar nog niet volbracht denk ik terwijl mijn blik weer de kamer rond dwaalde. 

Gerommel op de gang deed me beseffen dat ik hier was om me klaar te maken voor het diner, niet om weg te drijven op overpeinzingen. Ik stond snel op en paste de kleren die klaar hingen in de kast. Schitterende wijde hemden van stoffen zachter dan een vrouwenhuid, broeken van leer en stof, alles tot in de details afgewerkt en versierd. Wonder boven wonder zaten ze nog als gegoten ook. Of zou de Sikh dit hele circus hebben voorbereid?

Ga naar deel 175 van dit online feuilleton. 

Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 

Voor Yoors leden, vindt een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.