Een eindeloze reis naar ergens - Stap 177


Nee beste lezer ik geloof niet in alle complotten. Ik ben slechts opgestaan uit mijn eeuwige slaap om u te vragen of u werkelijk voor u zelf denkt of voor een ander?

 Of u bewust bent van hoe er met uw voeten gespeeld wordt als het aankomt op realiteitsbesef. Dat de wereld u sinds die eerste klap op uw roze babybillen zaken voorspiegelt als zijnde de onbuigbare werkelijkheid.

De werkelijkheid lezer, reikt zover als uw fantasie. Zover als u instaat bent de grenzen los te laten en de deuren naar het eveneens mogelijke te openen. 

Ben ik u kwijt, of volgt u nog braaf?

Hopelijk ben ik u kwijt. 

Verloren aan een wereld vol nieuwe werkelijkheid.

(leest u liever deel 1 eerst klik hier)

Aan de ogen van het bedienend personeel kon ik zien dat wat hier gebeurde niet gebruikelijk was, hun ogen rolde bijna uit hun kassen. Ook Krya en Sion keken wat onthutst tijdens deze korte speech. De schalen werden ontbloot en gestoofde groeten, gevogelte en vlees waarvan we de geur al enige tijd mochten opnemen werden nu ook voor het oog zichtbaar. Alles werd op verzoek opgediend en de eerste minuten passeerden zonder dat er een woord gesproken werd.

De opening kwam uit een onverwachte hoek toen Sion opstond en vroeg. “Hoogheid daar de etiquette wat losser gehanteerd worden is het mij toegestaan te informeren naar bepaalde zaken?”

De woorden klonken statig ondanks dat zij uit de mond van een jonge vrouw kwamen. De Sikh keek haar aan wachtte even en knikte. Sion ging weer zitten. Ze keek naar mij en vervolgens naar Numico; “Zou u zo vriendelijk willen zijn mij meer te vertellen over u reis, uw dorp, de zaken die u gezien heeft op uw lange tocht?”

Haar ogen waren vriendelijk, de rest van haar mimiek werd verhuld door haar make-up. We vertelden honderd uit. Waar ik pauzeerde viel Numico in en af en toe werden we door Cabilah of Dadrie aangevuld.

Of het de zenuwen, of het feit dat we zo dicht bij ons doel waren was me niet geheel duidelijk ,maar we genoten ervan te vertellen over onze avonturen. En niet alleen Sion luisterde aandachtig ook Krya bleek geboeid door onze vertellingen.

De Sikh at en zweeg gedurende het gehele diner. Het was me niet eens duidelijk of hij luisterde of dat zijn gedachtes heel ergens anders waren. Na het dessert waren we nog niet eens halverwege onze vertelling, maar de Sikh stond op. Dus deed iedereen dat.

“Jonge heer Numico wilt u mij volgen,” ondanks de aardige toon klonk het bevelend. Numico verwijderde zich van de tafel en volgde de Sikh de trap op. Toen ze uit het zicht waren namen we onze plaatsen weer in en vervolgde ons gesprek.

Beide dames waren zeer nieuwsgierig en goed op de hoogte van de gang van zaken in de wereld buiten de paleismuren. Iets wat mij in het begin verbaasde, want met welke reden waren zij behoeftig die informatie te bezitten.

Na verloop van tijd excuseerde Cabilah en Kreytu zich. We bleven met z'n vieren achter. Het was de dames hun eer te na om op te staan voordat hun gasten dat deden, dus na een paar drankjes gaf ik aan terug te keren naar mijn kamer en Dadrie maakte van de gelegenheid dankbaar gebruik om mij te volgen.

Het was me alleszins meegevallen vertel ik hem onderweg naar onze kamers. Hij knikte en gaf aan dat hij de Sikh alleen niet kon pijlen. De combinatie van vriendelijkheid en autoriteit klopte geheel niet. Dat was mij ook op gevallen, en tijdens het eten in de spaarzame momenten dat ik niet sprak of luisterde, had ik zitten puzzelen wat dit kon betekenen. Tot nu toe was ik er nog niet uit, en ook Dadrie had een aantal ideeën maar geen zekerheid.

Die nacht droomde ik van het paleis, van trappen en gangen. Van bediende die bogen, schalen met voedsel en van Krya. Het was een bijzondere vrouw, alles aan haar was vrouwelijk. Van haar woordkeus tot de manier waarop ze haar bestek op tilde en terug legde. Toen ik ontwaakte wou ze nog steeds niet uit mijn gedachten verdwijnen. Het zou pas tegen het avondmaal zijn dat ik haar weer zag.

Mijn eeuwige nieuwsgierigheid was onbedwingbaar en dreef me zodra ik aangekleed was naar de deur van Numico's kamer. Zachtjes klopte ik.

“Kom binnen Martio,” klonk het van achter de deur. Met een lach stapte ik binnen. “Je kent me al vrij goed hè,” sprak ik terwijl ik ging zitten.

De jongen was druk bezig zich te wassen. “Niemand is nieuwsgieriger dan jij en daarnaast niemand heeft meer recht op de eerste versie van het verhaal dan jij.”

“Vertel, hoe was het?” Ik voelde me net een kleine jongen wiens vriendje een meisje gezoend had en nu verslag uit ging brengen.

“Het is een goede man, althans diep in zijn hart. Maar hij weet het zelf niet. Hij is wijs, maar even onwetend als dat hij kennis bezit. Hij bezit vele gezichten maar, kent er zelfs slechts enkele van. Zijn leven heeft hem gevangene gemaakt van verplichtingen en machtsvertoon.' Knikkend geef ik Numico aan verder te gaan, deze blijft even stil.

“Wat wil hij van je?” vraag ik.

“Dat zou je wel willen weten, nou dat weet hij zelf niet. Maar hij weet dat hij me kent. Hij heeft dezelfde beelden gezien, dezelfde zaken gehoord. Hij is er van overtuigd dat ik een boodschap voor hem heb. Een boodschap die belangrijker is dan wat dan ook.”

Mijn wenkbrauwen fronsen zich “dat is toch ook zo, wat heb je hem verteld?”

“Zo min mogelijk, ik heb vooral geluisterd, vervolgens heb ik hem gevraagd wat hij zoekt. Wat hij denkt dat de boodschap is?”

Ga naar deel 178 van dit online feuilleton. 

Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 

Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

De mijlpalen en de link naar het volgende deel(indien deze reeds gepubliceerd is) vindt u onder de foto.