×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Een eindeloze reis naar ergens - Stap 178

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 178


Die dagen dat het echt niet gaat, dat u ziek bent van de sleur, u de hele dag het idee heeft dat u een berg beklimt.  

Dodelijk zijn dergelijk momenten waarop het energie niveau onder nul zakt en u niet weet waarom. Een dag, een week, een jaar gaat verloren aan die tocht door dat zuigende moeras. 

Langzaam aan leert u, beseft u wat u tegenhield, groeit u tot het eens zo diepe moeras niets meer is als drassige grond onder uwe voeten.

(leest u liever deel 1 eerst klik hier)

Hij heeft er zeer lang over nagedacht, maar bleef me het antwoord schuldig.

Naarmate het gesprek vorderde werd hij steeds toegankelijker. Dus heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om een aantal dingen duidelijk te stellen. Als hij de boodschap wil ontvangen is het noodzakelijk om niet te spreken met zijn adviseurs over wat wij bespreken. Tevens heb ik hem verteld dat we een aantal onprettige ervaringen met zijn soldaten hebben gehad. Dat wij dus niet willen worden geconfronteerd met deze adviseurs.

Hij zou hun permissie beperken tot de rechtervleugel van het paleis, zodat zij ons niet zouden ontmoeten. Ik heb hem verteld dat het goed mogelijk is dat als ze af weten van wat er gaande is, ze ons of een aantal van ons onder druk zullen zetten, mogelijk zelfs bedreigen. Dat wij weten dat ze alles op alles zetten om hem enkel en alleen te laten weten, wat zij willen dat hij te weten komt.

In eerste instantie geloofde hij weinig van mijn woorden, maar toen ik hem een aantal zaken aandroeg, als informatie die ontbreekt in rapporten, verzoeken van mensen buiten de kring van adviseurs en het minieme contact dat zij hem toelaten met de bevolking begon hij langzaam aan toch te begrijpen dat ik mogelijk de waarheid sprak.

Dat is namelijk het grootste obstakel, hij moet zeker weten dat ik te vertrouwen ben. Eerder durf ik hem niets te vertellen van wat werkelijk belang is. Telkens zal ik kleine dingen loslaten om hem te blijven boeien, maar ik moet zijn vertrouwen hebben. Wat ik hem vertel moet hij voor waarheid aannemen anders is het zinloos. Deze man twijfelt aan alles, wat zeer terecht is in een rijk als dit. Waar je nimmer weet waarom iemand je vriend is. En al helemaal niet weet wie je vijanden zijn.”

Er werd geklopt ik opende de deur en voor ons stond de Sikh in hoogsteigen persoon. 'Numico, zou je zo vriendelijk willen zijn mij te vergezellen deze morgen. ' Numico knikte, 'Natuurlijk, heer.' Hij keek mij nog even aan en vertrok toen. Mij alleen achter latend in de kamer. Het was zeer verwarrend, zijne hoogheid die Numico persoonlijk kwam halen, vreemd.

De daarop volgende dagen zag ik Numico heel weinig, en sprak ik hem nog minder. De Sikh legde voortdurend beslag op de jongen, als deze me niet gewaarschuwd zou hebben zou ik er ongerust van worden.

Mijn dagen gingen snel voorbij. We hadden toestemming om gebruik te maken van alle faciliteiten die het paleis ons bood. We reden op de meest schitterende paarden, genoten van stoomcellen en zoutbaden. Speelde krion (tussen kegelen en jeu de boul in) naar harte lust op een onvoorstelbaar mooie baan van blank glimmend hout.

Niemand haastte zich of maakte zich druk wat de dag zou brengen. Gedurende de avonden waren we in het gezelschap van Krya en Sion. Iets waar ik elke ochtend alweer naar uit keek. De gesprekken werden in de loop der dagen amicaler, het diner gelukkig niet. Maar zelfs aan het diner hield de Sikh zich alleen bezig met Numico. Zo nu en dan ving ik een gedeelte van het gesprek op, maar het was nooit iets concreets.

Ik leerde Krya kennen als een zachtaardige vrouw, die wel degelijk wist wat ze van het leven wou. Maar vaak moest vechten om wat extra ruimte te verwerven binnen de hoge muren van het paleis. Na verloop van tijd vroeg ze om mijn hulp. Ze had het eerder niet gedurfd, omdat ze niet geloofde dat iemand die niet gestudeerd had meer kennis van medicijnen kon hebben dan de hofarts. Maar aangezien deze al vele behandelingen, zonder succes, had toegepast kon het geen kwaad een ander te vragen.

Haar kwaal was zeker reëel, maar iets in mij hoopte dat ze dit mede deed om een legitieme reden te hebben mij buiten het diner om ook te kunnen zien. Al geloofde ik niet dat zij even verlangend over mij dacht, als ik over haar. Het was mogelijk dat zij mijn gezelschap waardeerde en er meer van wou dan het diner haar de mogelijkheid toegaf.

Ga naar deel 179 van dit online feuilleton. 

Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 

Voor Yoors leden, vindt een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

Links naar vorige delen staan onder aan de pagina.




maartenvc
mooi, benieuwd hoe dit verder gaat
17-09-2018 20:01
17-09-2018 20:01 • Reageer
Candy
Liefde is mooi, maar ik heb het niet zo voor affaires... 😊
17-09-2018 16:52
17-09-2018 16:52 • Reageer
Candy
Bloeit daar iets moois?
17-09-2018 14:09
17-09-2018 14:09 • 1 reactie • Reageer
Guus Eftychía
Mag dat😋?
17-09-2018 16:01
17-09-2018 16:01 • 1 reactie • Reageer
notifications_noneadd
09-10-2018 13:50
2 volgers , 1 antwoord