Een eindeloze reis naar ergens - Stap 182


Het hart kan een duistere plek zijn lezer. 

Soms is het zelfs de eigenaar niet meer duidelijk wie er bij vertrek het licht heeft uitgedaan.

Acceptatie van de status quo is dodelijker dan duizend kogels. 

Niet voor het vlees, doch een ziel vol van gaten  is van alle kracht ontdaan.

Vul uw wereld, hou haar in leven, weiger onzichtbaar te worden. 

(leest u liever deel 1 eerst klik hier)

Wij kenden een mate van tevredenheid die niet vergroot kon worden door materie. Deze vergrote slechts door het welzijn van allen die wij, of hen die wij lief hebben, lief hebben. Ze schitterde als ze deze simpele voorstelling voor zich zag, hier achter de dikke veilige muren van haar wereld.

Het waren de ogen van de idealist in haar. Hoe graag ik haar ook mocht, maar hoe ver zou ze gaan om een dergelijke werkelijkheid te realiseren. Zou ze kunnen leven in mijn dorp? Zou ze haar luxe leven opgeven voor de vrede? Voor een eerlijkere wereld? Wist ze wat dat betekende?

Onze dagelijkse gesprekken werden dieper, ze spendeerde nachten in gedachten over een nieuwe heerschappij. Dat deze beter zou zijn dan het huidige beleid was al snel duidelijk, althans voor haar. Maar of deze geheel gebaseerd moest zijn op de gang van zaken in mijn dorp, daar had ze vele vraagtekens bij. Het leek haar onmogelijk een wereld die zo anders was te dwingen terug te keren naar een dergelijke eenvoud. Ook al koos zij persoonlijk voor die vredige staat van zijn.

Ze was werkelijke een politicus en kon zich inleven in de de verschillende lagen van haar volk. Ze begreep dat een volledige omwenteling enkel op verzet zou stuiten, aangezien mensen niet graag aan verandering onderhevig zijn.

Mijn begeerte ging niet langer enkel uit naar haar lichaam, maar had zich uitgebreid naar alles wat ze was. Haar gedachten, haar kern, haar persoonlijkheid en hoe ze die over het voetlicht wist te brengen.

Tijdens ons samenzijn voelde ik haar behoeftes, of dacht ik ze te voelen. We gingen op in elkaars ogen en woorden. We konden onszelf tijdens het eten soms met moeite beheersen elkaar niet dromerig aan te staren. Maar het was een onmogelijkheid. Het behandelen van haar lichaam vanuit mijn medische positie was de meest direct aanraking die we ooit zouden hebben.

Behalve dat het levensgevaarlijk zou zijn haar uit liefde te beroeren, was haar lichaam van hem. Deze aardse gave had ze hem jaren geleden gedaan en kon ze niet meer ongedaan maken. Haar geest behoorde hem echter al heel lang niet meer toe. Deze was vrij om zich te delen met wie zij wou, met wie zij begeerde.

Vannacht drong het besef tot me door dat mijn verliefdheid heeft plaatsgemaakt voor iets nieuws. Ik aanbid deze vrouw, zij vervult mij zoals niemand dat eerder heeft gedaan. De gedachten die wij wisselen, zijn als zoenen zo zacht, onze gesprekken geven mijn hart de kracht om alles te doen wat het wil.

Het is een wrede waarheid nu ik me besef dat dit houden van moet zijn. Dit is houden van een vrouw. Je pas heel voelen wanneer je dingen met haar deelt en de leegte beseffen van een leven zonder haar op het moment dat je de deur van haar vertrek achter je sluit. Het is een even wrede werkelijkheid dat ik, die nog nooit een vrouw op deze wijze heeft begeerd, nu ten prooi valt aan dergelijke gevoelens bij een vrouw die nimmer de mijne kon zijn.

Het hart valt niet te sturen. Het leven niet te plannen, maar deze ontwikkeling is even zuur als dat ze zoet is. De slaap hield zich afzijdig en zij wervelde door mijn hoofd. Woorden begonnen te spoken en ik nam schrijfgerei en perkament op.

De onmacht in mij groeit, De nacht, Mijn eenzame hart, Dat overdag bloeit, Door duisternis verstart

Ze zal niet meer mij behoren, Ze zal voorgoed leeg zijn, Mij niet meer kunnen bekoren Mij vervullen van haar pijn.

Jouw zijn bedrijft de liefde met het mijne

Jouw ziel behoort mij toe

Hij die jou niet beliefde

Bezit wat ik niet doe

De woorden in mijn hoofd verdwenen langzaam. Met elke streek van mijn ganzenveer verloren ze terrein op mijn gevoelens. Het zo voor mij op papier te zien, maakte me eens te meer duidelijk dat het gevaarlijk was iemand lief te hebben. Maar deze keer was ik vastbesloten mij niet meer af te keren van mijn gevoelens. Haar in stilte beminnen kon niemand schaden.

Haar stem zou zoet en zacht zijn als ze tegen me sprak. Ik zou me voorstellen dat ze dat elke nacht zou doen, alvorens de kaarsen doofden. Toch zou ik mijn hart niet verwrongen laten raken door grief. Ik zou genietend de momenten lief hebben die we deelden. 

Ga naar deel 183 van dit online feuilleton. 

Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 

Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

De mijlpalen en de link naar het volgende deel(indien deze reeds gepubliceerd is) vindt u onder de foto.