Een eindeloze reis naar ergens - Stap 186


Zwart de uitdrukking van verdriet. De vertegenwoordiger van duisternis.

Zwart de halve balans van Yin en Yang. De magie die niet gebruikt dient te worden.

Zwart de kleur van de verschroeide aarde. De kleur van de alles bezegelende inkt.

Een wereld zonder duisternis is niet voor te stellen. Geen mens is puur wit, ook u niet. 

(leest u liever deel 1 eerst klik hier)

Ik was niet helemaal zeker of het de bedoeling was, nadat ze gister niet verschenen was aan het diner, dat ik haar behandeling zou voortzetten. Toch zonder tegenbericht en in acht nemende dat ik de hele ochtend nergens anders aan kon denken was ik onderweg naar haar vertrek.

Terwijl ik door het doolhof van gangen, dat ik inmiddels redelijk goed begon te kennen, liep dacht ik over wat Numico mij gisteren verteld had. Ik twijfelde of ik Krya op de hoogte zou kunnen brengen. Ik besloot dat niet volledig te doen, mogelijk dat ik hier en daar iets zou laten doorschemeren. De bediende bij haar deur lachte vriendelijk toen ik verscheen. Hij klopte zacht om vervolgens zonder reactie van Krya haar deur te openen.

Daar zat ze geheel gehuld in zwart, iets wat ik niet van haar gewend ben. Normaal gesproken bedekt zij haar lichaam met wit of crème, maar nooit met een dergelijk zware kleur. 'Kom binnen,' zegt ze zacht. Haar gezicht klaart wat op wanneer ze ziet dat ik het ben.

“Dame wat is er, u.” haper ik. “Het lijkt alsof u niet geslapen heeft, en uw kleding. Excuseer mij het is niet dat het u niet bekomt, maar ik ben het niet gewend.”

“Het geeft niet Martio. Ik begrijp je verbazing over de kledij en wat betreft de nacht zit je er niet ver naast. Ik ben tot laat in de nacht bezig geweest mijn informanten te bereiken en werd vanmorgen vroeg gewekt door de eerste rapporten.

Het blijkt dat je me geheel juist geïnformeerd hebt. Niet dat ik dat betwijfelde, maar het is natuurlijk mogelijk dat jij verkeerd geïnformeerd bent. Dat blijkt niet het geval. Het is zelfs zo dat mijn man voorheen deze misdragingen door de vingers zag. Totdat er dusdanig veel weerstand klonk uit de bevolking, die niet het bloed dat vergoten werd aan hun handen wilde hebben, dat hij toentertijd een verbod op onnodig geweld tegen niet militairen heeft ingesteld.

Tevens heeft hij toen een aantal zaken verboden, dergelijke zaken waren het verbod op de Sharido, bepaalde vormen van marteling en het gebruiken van kinderen om doelen te bereiken. Dit laatste in de breedste zin van het woord. De raad is hier een aantal zomers geleden mee akkoord gegaan. Maar naar nu blijkt heeft dit akkoord nooit enige uitvoering gekend.

Daarentegen werden officieren op de hoogte gesteld van het besprokene en werd hun, zoals jij al aangaf, de zogenaamde vrije keus gelaten te handelen zoals zij goed dunken. Waardoor de raad buiten elke discussie over misdragingen bleef.

Toen ik dit vernam, hoopte ik op de loyaliteit van onze officieren om dit soort ontoelaatbare praktijken niet uit te voeren. Gedurende deze morgen volgden er meerdere rapporten die bevestigde dat dit niet het geval was. Dat soldaten en met name de Sharido zich tot zelfs grotere wreedheden verlaagde dan ik me voor kon stellen.

Dit alles werd, zoals je weet, buiten de officiële communicatie gehouden. De beloning volgde naar verdiensten. Wat deze praktijken in stand hield. Blijkbaar is een doodgetrapt, gemarteld en verkracht volk makkelijker te overwinnen en onder de duim te houden, dan een volk dat via een eerlijke strijd verloren heeft en geen doodsangst uitstaat.

Er zijn enkele officieren die getekend hebben voor een stop van de verschrikkelijke praktijken, die hun collega's uitvoeren. Dat was nog geen twintig procent, enkele van hun zijn kort daarna op onverklaarbare wijze om het leven gekomen.

Mijn kleding is daarom eens te meer een afspiegeling van mijn stemming, maar dan is mijn kleding nog aan de positieve kant in vergelijking met mijn stemming. Dadelijk zal ik overleg hebben met een aantal heren, die mij al geruime tijd adviseren in bepaalde zaken.

Niet zoals de raad, deze heren komen op mijn verzoek en krijgen behalve hun onkosten geen vergoeding voor hun adviezen. De meeste vragen nog geen onkostenvergoeding. Ze zijn hier slechts om te proberen een verbetering teweeg te brengen in dit zo conservatieve rijk. Ik zou je willen vragen om deze vergadering bij te wonen. Wanneer je wil mag je spreken, het is niet verplicht. Ik zou het op prijs stellen als je de ideeën die aangedragen worden tot je wilt laten doordringen. Te bekijken in hoeverre ze bruikbaar zijn om deze zaken voor eens en voor altijd een halt toe te roepen.”

Het verzoek kon ik niet weigeren, al was ik eerlijk gezegd niet al te nieuwsgierig naar waar deze heren mee zouden komen. Het zou weinig nieuws op leveren leek mij, aangezien wij de afgelopen maanden met kennis van zaken al vele opties bekeken hadden en van de hand gewezen, omdat de uitvoering onmogelijk zou zijn. Toch voelde ik me ook wel vereerd.

Ga naar deel 187 van dit online feuilleton. 

Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 

Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

De mijlpalen en de link naar het volgende deel(indien deze reeds gepubliceerd is) vindt u onder de foto.