×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 188

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 188


Na een eeuwigheid, een leven vol omzwervingen komt hij thuis. 

Voor hem was het duidelijk, hij wist waar hij thuis hoorde en Argos wist dat hij thuis was. Argos begroette zijn meester en stierf aan zijn voeten.  

Wat is uw thuis, is het de geboortegrond waar u uw eerste stappen zetten? Of de plek waar u uw hart achter liet.

(leest u liever deel 1 eerst klik hier)

“Je hebt geweldig gesproken, ik weet niet of het er ooit van komt, maar ik denk dat we de eerste stap naar een algeheel bewust worden hebben gezet,” ze slaat haar arm om mijn schouder.

“Het is alleen veel te weinig en in hun tempo wordt het veel te laat,” zeg ik terwijl ik aan mijn dorp denk.

“Wat voor mij het belangrijkste is dat ze unaniem het niet eens zijn met de stand van zaken, dat geeft mij de hoop dat buiten de muren van het paleis nog veel meer gelijkgestemde zullen zijn. Dit mag zo niet langer doorgaan, er moet ingegrepen worden. Hoe staat het met de jongen?”

“Hij is nog niet waar hij zijn wil, uw man is een zeer eigenzinnig wezen. Erg lastig te overtuigen maar. Numico is er zeker van dat hij zal slagen.”

“Ik betwijfel het, ondanks dat hij mijn man al geruime tijd weet vast te houden, wat een zeer positief teken is, vraag ik me af of hij hem zover ver krijgt te veranderen. Hij zou de eerste zijn, de Sikh heeft sinds zijn geboorte nog nooit ongelijk gekregen of toe hoeven geven. Nooit heeft hij hoeven twijfelen over de juistheid van zijn overtuigingen. Hij is een man van regels, die hij zelf oplegt, waar hij inmiddels in verstrikt is geraakt en naar ik denk niet meer uit loskomt.

De jongen is zeker zeer krachtig, anders was hij niet in staat geweest tot wat hij tot op heden ten toon heeft gespreid. Toch vrees ik dat hij het niet gaat redden. Daarom zal ik doen wat ik eigenlijk al veel eerder had moeten doen. Ik zal vanavond met mijn man spreken. Ik zal hem laten zien wat er werkelijk gaande is achter de façade van materiële pracht. Dat dit rijk een doodskist is, gevuld met lege zielen, die al begraven zijn voordat ze sterven. Omdat ze inhoudsloos er voor kiezen niet te willen helpen wanneer dit ten kosten van hun eigenbelang gaat.

Ik kan het niet meer aanzien. Deze stompzinnigheid die wij allemaal dag in dag uit als leven betitelen. De smerige moordpartijen waar wij 's avonds van eten. Het wordt tijd dat iemand zijn ogen opent, iemand die deze zaken kan aanpakken. Helaas is hij de grootste blinde. Ik zal heel hard op zijn hoofd moeten hameren om hem er van te doordringen wat de werkelijke waarden in dit leven zijn. Geprezen zij Numico die al mijn voorwerk heeft gedaan. Het heeft zo moeten zijn. Zoals je zei hij bezit de boodschap, maar iets in mij dwingt me deze boodschap door de dikke schedel van die pompeuze idioot te duwen.'

Ze stormde de kamer uit, nog voor ik ook maar een woord kon tegenwerpen. Even twijfelde ik of ik haar tegen moest houden, achterna moest gaan, tot reden moest brengen. Toen ik de gang op ging was zowel de lakei als Krya nergens meer te bekennen. Terwijl het enkele secondes geleden was dat zij de kamer had verlaten. Was het nu zo dat ik al Numico's strategisch geplande voorbereidingen geheel teniet had gedaan. Dit ging het einde van ons verblijf betekenen, het zou niks goeds kunnen brengen.

We hebben de kans gehad en waarschijnlijk zal er in de verre toekomst wel iets veranderen, maar voorlopig zouden wij daar niks van merken. Laat staan enige invloed op kunnen uitoefenen. Onze kans was bekeken, daar had ik voor gezorgd, zoveel was me wel duidelijk. Als een razende vlogen de gedachten door mijn hoofd, wat stond ons nu te doen? Wat zouden ze van mij zeggen? Hoe had ik zo stom kunnen zijn dit te laten gebeuren? Wat zou er met mijn dorp gebeuren? Zouden ze ons gewoon laten gaan? Het lukte me niet orde te scheppen in de chaos die deze ontwikkeling in mij had achter gelaten.

Het leek me het verstandigst om naar mijn vertrek te gaan en me daar voor te bereiden op ons vertrek. Deze gedachte bracht een klein beetje rust. Uiteindelijk was er niks verloren. Niks gewonnen, maar ook niks verloren. Deze reis had mooie en minder mooie momenten gekend, momenten die mijn leven voorgoed zouden beïnvloeden.

Mijn terugkeer zou met gemengde gevoelens ontvangen worden, ik zou mijn plek in nemen en de stam beter van dienst kunnen zijn dan ooit tevoren. Ik kon ons voorbereiden op wat mogelijk komen gaat en wat heeft mijn dorp dit rijk nou te bieden? De kans was zelfs groot dat we te ver uit de route lagen. Dat bood de mogelijkheid ons uit vrije wil aan te sluiten wanneer het rijk zich tot ons gebied had uitgebreid. Het was misschien een slappe zet, maar het zou levens sparen en ons weinig kosten. Daarnaast hadden we nog altijd één laatste optie, om net als onze voorouders, een nieuwe reis te ondernemen.

Ga naar deel 189 van dit online feuilleton. 

Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog". 

Voor Yoors leden, vindt een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

Links naar vorige delen staan onder aan de pagina.




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties