×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 189

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 189


Een boze man is geen gezicht, hij stampt en raast als een dolle stier. Hij valt terug in zijn Neanderthaler gedrag. 

Een boze vrouw daarentegen verandert in een duivelin, haar ogen worden zwart, haar kaaklijn spant zich. 

Als dat haar oerkern is, zie daar de moeder van ons allen, zacht  en zoet totdat je haar werkelijke zijn doet ontwaken.

(leest u liever deel 1 eerst klik hier)

Het besef dat dit mogelijk niet zou gelden voor de ons omringende dorpen. Dat er voorlopig geen halt zou worden toegeroepen aan het moorden. Dat de maniakken vrij spel hielden totdat er eindelijk genoeg mensen hun leven op zouden offeren voor het groter goed, drong nu pas tot me door.

Ik kon niet weg, niet na mijn woorden van net. Ik zou onder moeten duiken, een verzet beginnen dat langzaam, maar gestaag zou groeien tot zij in staat was het regime omver te werpen. En een nieuw regime te installeren, in de hoop dat dit nieuwe regime niet in de voetsporen van het vorige zou treden of erger. Al kon ik me dat laatste maar moeilijk voor stellen.

Liggend op mijn bed met mijn ogen gericht op de versieringen van het hoge plafond, probeerde ik orde te scheppen in al deze gedachten. Op de gang hoorde ik voetstappen die ik uit duizenden herkende. Waarschijnlijk omdat ze het halve land naast me gelopen hadden.

Het was Numico, met een sprong was ik bij de deur en deed deze op een kier. “Numico,” fluisterde ik. Hij draaide zich om keek over zijn schouder en stapte toen mijn kamer binnen.

“Het spijt me, het is mijn schuld,” begon ik mijn verontschuldiging. “Dit was....”

Numico legde een vinger op zijn lippen. “Ik weet wat je zeggen wil, maar dit was blijkbaar de bedoeling. Ik weet niet wat je haar verteld hebt, maar de razernij waarmee die vrouw het vertrek binnen kwam, oversteeg mijn verwachtingen. Ze leek zo zacht, zo aardig. Maar nu was eerder boosaardig.

Wees gerust er stond iets te gebeuren, het werd me niet duidelijk wat, maar ik wist dat het er aan zat te komen. De vorderingen gingen te langzaam en ik begon mijn greep op hem te verliezen. Hij had al een afspraak met de raad staan om bepaalde zaken, die ik hem heb uitgelegd, te bespreken. Iets waar ik zeer op tegen was. Ik maakte hem ook duidelijk waarom. Dat hij beter kon wachten, maar hij kon de raad niet buiten zaken houden. Zij dienden geïnformeerd te worden over de besluiten die hij op het punt stond te nemen.

Helaas waren deze besluiten slechts een klein deel van het totaal pakket wat nodig was een verandering op gang te brengen. Daarnaast zou de raad, zodra ze op de hoogte waren, mij mijn taak onmogelijk proberen te maken. Ze zouden mij opjagen, in een slecht daglicht proberen te stellen. Ze zouden de informatie verdraaien, beïnvloeden en allerlei zaken ondernemen om de boel te traineren.

De Sikh had vol overtuiging de raad buiten spel moeten zetten, maar die ruimte wist hij zichzelf niet te geven. Hij zit vast en blijft vasthouden aan zijn wetten en regels. Regels die hij zich zelf heeft opgelegd en waar hij te halsstarrig voor is om ervan af te wijken. Zelfs in gevallen waarin hij beseft dat het zeer belangrijk is weet hij niet los te laten wat hij gesticht heeft. Hij heeft niet de mogelijkheid om aan zijn eigen goddelijkheid te toornen en kan dus geen genomen besluiten terugdraaien.

Het is een wijs, maar zo vastgeroeste mens. In de knoop met verstand, gevoel en geweten en te hooghartig om hulp te vragen of te accepteren. Wat er nu plaats heeft is zijn keuze, dit is wat er gebeuren zou als hij niet de makkelijke weg zou volgen. Dit is hun plan B,” hij keek even naar boven.

Ik vertelde hem over mijn twijfels, over mijn angst dat wij binnen nu en een dag het paleis moeten verlaten, over onze verkeken kans, over wat de volkeren thuis te wachten staat. Weer legt Numico zijn vinger op zijn lippen.

“We zijn nog niet weg, wacht totdat de laatste woorden gesproken zijn en alles zal mogelijkerwijs een hele andere kleur krijgen dan de duisternis die je nu schetst. Al is de kans groot dat ze rood zal worden.”

De laatste woorden gingen aan me voorbij zonder er bij stil te staan. Mijn hart ging uit naar Krya, die nu in het hol van de leeuw vocht voor haar overtuiging tegen een tegenstander die onoverwinnelijk leek. Wat kon zij uitrichten?

Ga naar deel 190 van dit online feuilleton. 

Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog".                                                                                                                                                                                                                         Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.                                                                                                                                             Onder de foto staat een link naar he volgende deel (indien het reeds uit is).




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties