Een eindeloze reis naar ergens - Stap 19


Heeft u wel eens dat gevoel lezer dat wanneer je eindelijk gevonden hebt waar je onbewust al een eeuwigheid naar opzoek was, het als fijn zand tussen je vingers wegglipt. 

Op dat moment beseft u ook dat het niet anders had kunnen gaan, dat je zoiets kostbaars niet bij je kunt houden. Dergelijke zaken draagt u een leven lang mee, maar enkel in uw ziel.

(leest u liever deel 1 eerst)

Lang uitgestrekt op het gras komen we op adem, ik sla een arm om de schouders van de jongen. Samen kijken wij naar de immense bergen, die de kloof omringen. Het beginnend groen van de bomen en naar het strakke blauw van de lucht. Ademloos genieten we van de ontzagwekkende schoonheid, die ons omgeeft. 

"Hoe kan iemand dit alles toch zijn bezit verklaren. Kan iemand al die bergen tegelijk beklimmen, al die vruchten die dit land voortbrengt alleen verorberen. Het is toch een misvatting van immense grote de gehele wereld tot het bezit van één enkel mens te rekenen. Diegene bevat niet de schoonheid en de wreedheid van het land dat hij het zijne noemt. Land behoort de mens die het bewerkt, deze is weer moreel verplicht hen zonder land te voeden. Voor zover de oogst dat toelaat. Maar zelfs de landarbeider moet erkennen, dat het land dat hij bewerkt, daar al was voor dat hij geboren werd en dat het land er zal zijn zelfs nadat zijn botten zijn weggerot," ik zwijg even en kijk naar Numico.

Numico knikt. "En toch meent deze man dat de wereld hem toebehoort. Dat waar hij gaat en wat hij ziet tot zijn bezit behoort. En hij is zo overtuigd van zijn gelijk dat hij nog nooit aan zijn ideeën getwijfeld heeft. Het moet een eenzame ziel zijn, die zo vast in zijn opvattingen gelooft dat er geen ruimte is voor reflectie. Dat is wat ik voel, eenzaamheid. Verloren in een wereld zonder wensen, zonder dromen. Stuurloos, emotieloos, omdat niks zich met hem meten kan. Koud en verstart, bang alles te verliezen in een oogwenk. Alles wat je maakt tot wie je bent, omdat je jezelf enkel ziet als de materie, die je bezit en de positie die je bekleed," vertelt hij.

"Het is maar een vreemd mannetje, ik zou hem graag ontmoeten, een mens zoals jij of ik zouden hem toch in kunnen laten zien dat de wereld meer te bieden heeft."

Numico beaamt dat: "Ja, ik vind hem zielig, kunnen we hem helpen? "

"Zodra ik weet wie het is zullen we dat proberen, zo iemand kan een hoop pijn en verdriet aanrichten. Zonder daar ook maar enigszins bewust van te zijn. Hij die geen gevoelens kent, erkent de gevoelens van de wereld rondom hem ook niet," ik zweeg en tegelijk stonden we op. We wisten beide dat het tijd was om terug keren naar het dorp,

Als Numico in de richting van de hut van zijn ouders loopt draait hij zich nog even om voor hij binnen gaat. “Meester wanneer gaat u op reis?” Ik hoor in de ondertoon dat het hem verdrietig stemt: “Mag ik met u mee, alstublieft?" Ik voel zijn wens de net gevonden zielsverwant niet gelijk weer los te hoeven laten.

“Ik ga niet op reis hoor. Hoe kom je daarbij dat ben ik helemaal niet van plan,” zeg ik. Want eerlijk is eerlijk ik had geen plannen. “Meester geloof me, u gaat op reis. Ook ik zou die reis graag maken. Dit dorp heeft mij weinig nieuwe dingen meer te bieden,” zijn ogen smeken terwijl hij spreekt.

“Numico mijn jongen, ik weet echt niet over welke reis je het hebt, maar ik begrijp je drang de wereld buiten het dorp te leren kennen. Ik beschouw jouw voorgevoel als een zaak waar ik rekening mee dien te houden. lk beloof je dat, zodra ik het plan om een reis te ondernemen heb gevat, ik jouw ouders zal vragen of jij me kunt vergezellen. Maar ik dien me te houden aan de wensen van jouw ouders. Dus zal ik ook begrip hebben voor het feit dat zij hun jonge zoon niet graag de wereld buiten het dorp, waar zovele niet van zijn teruggekeerd, in willen sturen. Zelfs niet met mij als begeleider. Dus vestig je hoop niet op dit avontuur. Jouw tijd zal komen. Geduld hebben is zwaar en geduld wordt op de proef gesteld, maar uiteindelijk beloond."  

Ik voelde dat ik zocht naar excuses in de ondertoon van mijn antwoord. Waarschijnlijk hoorde Numico ze ook. Waarom zocht ik naar excuses, excuses voor iets wat ik toch al niet van plan was.

Next Step

Gerelateerde Blogs

Ook iets te Schrijven/Bloggen



Wordt Yoors lid!

Aanmelden